ΙΝDYMEDIA:Απαλλοτρίωση σε super-market Βερόπουλος στα Νέα Λιόσια

Το Σάββατο 10 Μάρτη 2012 πραγματοποιήθηκε συλλογική απαλλοτρίωση προϊόντων πρώτης ανάγκης από super-market της αλυσίδας Βερόπουλος στην οδό Ελαιών στα Νέα Λιόσια. Οι σύντροφοι/συντρόφισσες μοίρασαν τα προϊόντα σε κόσμο της παρακείμενης λαϊκής, μοιράζοντας ταυτόχρονα το παρακάτω κείμενο:

 Ελεημοσύνη: το άλλοθι της βαρβαρότητας.

Στα μέσα Γενάρη η κυβέρνηση των τραπεζιτών και των πολιτικών υπαλλήλων τους δήλωσε ότι απαγορεύετε σε μη επίσημους φορείς να διοργανώνουν συσσίτια ή άλλες κινήσεις αλληλεγγύης (πχ συγκέντρωση τροφίμων, ρούχων). Έτσι σύμφωνα με τις εξαγγελίες μόνο ελεγχόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), κρατικοί φορείς και η εκκλησία μπορούν να παρέχουν συσσίτια. Παράλληλα όλο αυτόν το καιρό μέσα από τα ΜΜΕ, όπως ο σκάϊ ή το συγκρότημα Λαμπράκη, γίνεται πολύς λόγος για τους «άστεγους, νεόπτωχους συνάνθρωπους μας» που πρέπει να τους βοηθήσουμε να μην πεθάνουν από πείνα και καλούν τον κόσμο να παρέχει βοήθεια σε τρόφιμα κλπ και να εκφράσει με αυτόν το τρόπο την αλληλεγγύη του. Από την άλλη το κράτος δείχνει τα δόντια του με την πρώτη ευκαιρία απέναντι στους φτωχούς και άστεγους, που πολλαπλασιάζονται εξαιτίας των μνημονίων, ενώ οι υπόλοιποι «ευαισθητοποιημένοι» φορείς συναινούν. Για παράδειγμα την ίδια στιγμή με τις παραπάνω «φιλόπτωχες» εξαγγελίες, αστυνομικές δυνάμεις προχώρησαν στις βίαιες εκκενώσεις τουλάχιστον τριών κτηρίων τα οποία είχαν καταληφθεί από άστεγους και μάλιστα υπό τις πιο αντίξοες καιρικές συνθήκες. Ένα στη θεσ/νικη, και τα υπόλοιπα δύο στην Αθήνα: το από χρόνια εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Columbia στα Πατήσια και το παρατημένο πνευματικό κέντρο  του Δήμου Αθηναίων στην Ακαδημίας.

Αυτοί οι «κύριοι» που δήθεν νοιάζονται για τους άστεγους – Κράτος, Εκκλησία, καναλάρχες- είναι οι ίδιοι που στηρίζουν με όλες τις δυνάμεις τους, από τις διαφορετικές θέσεις εξουσίας που κατέχουν- τα ισοπεδωτικά «νέα μέτρα». Είναι οι ίδιοι που πολλαπλασιάζουν την φτώχια και την εξαθλίωση μέσα στην κοινωνία, είναι οι ίδιοι που εφαρμόζουν τα μνημόνια πιστά στις επιχειρήσεις τους, είναι αυτοί που θέλουν τζάμπα εργαζόμενους, χωρίς δικαιώματα για την «ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα της οικονομίας».

Μέσα από τη συνολικότερη κοινωνική διαχείριση είναι ξεκάθαρό τι επιδιώκουν. Κατά πρώτον την καταγραφή, τον έλεγχο και την ταπείνωση των αστέγων και των υπολοίπων φτωχών. Διαδικασία που συμβαίνει σε κάθε ιστορική συγκυρία, κατά την οποία το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση και πολλοί «περισσεύουν». Διαδικασία που συμβαίνει ποικιλοτρόπως. Είναι χαρακτηριστικό οτι και να πληρούν τα διαρκώς πιο αυστηρά κριτήρια όλοι οι δικαιούχοι κοινωνικών παροχών (επιδόματα πολύτεκνων, πρόνοιας) ή οι δικαιούχοι συντάξεων ΙΚΑ και ΟΓΑ υποχρεώνονται ξανά και ξανά να προσκομίζουν νέα δικαιολογητικά που να ανταποκρίνονται σε πιο αυστηρά κριτήρια, για να αποδείξουν οτι είναι οι ίδιοι που ήταν και εχθές. Ένας τέλειος κύκλος ομηρίας και υποτίμησης. Κατά δεύτερον την πλήρη εξάρτηση, αυτών των κομματιών της κοινωνίας, από τους κρατικούς ή τους θεσμικούς φορείς. Αυτοί που οδηγούν στην πείνα κομμάτια της κοινωνίας είναι οι ίδιοι που θέλουν να εγγυηθούν και την εξευτελιστική επιβίωση τους. Επιδιώκοντας να συγκροτήσουν μαζικότερα έναν «τρίτο κόσμο» μέσα στον «πρώτο», όπου τα «θύματα» της καπιταλιστικής κρίσης να περιμένουν καρτερικά την ελεημοσύνη των θυτών τους. Κατά τρίτον προσπαθούν να εμποδίσουν και να σταματήσουν όλες τις κινήσεις  αλληλεγγύης από συνελεύσεις γειτονιών ή άλλες συλλογικότητες που προτείνουν να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και να αγωνιστούμε για την ζωή που μας κλέβουν.  Αν οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι άστεγοι οι απόβλητοι της κρίσης είναι πλήρως εξαρτημένοι και ελεγχόμενοι από το κράτος και τους «θεσμικούς καλοθελητές» του, οι αφέντες μπορούν να κοιμούνται πιο ήσυχα. Αυτοί που κρατούν το μαστίγιο και το καρότο ενορχηστρώνουν την εξόντωση μας. Όσοι επιβιώσουμε θα αποτελούμε  μία δεξαμενή ανέργων έτοιμη για κάθε χρήση που εξυπηρετεί την ανάπτυξη/κερδοφορία τους.

Ποτέ δεν βελτιώθηκαν οι συνθήκες ζωής από την ελεημοσύνη και την φιλανθρωπία των αφεντικών. Φτάνει να κοιτάξουμε στον λεγόμενο τρίτο κόσμο. Οι άθλιες συνθήκες ζωής συνυπάρχουν παρέα με την unisef, τους γιατρούς του κόσμου και δεκάδες άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις. Εμείς αντιθέτως πιστεύουμε ότι η μοναδική διέξοδος από την κρίση είναι ο αγώνας ενάντια σε όλους τους δυνάστες των ζωών μας και ο αγώνας ενάντια στο ανθρωποβόρο καπιταλιστικό σύστημα. Απέναντι στην υποκριτική ελεημοσύνη των κυρίαρχων προτείνουμε την αυτενέργεια. Μια όψη της είναι η συλλογική απαλλοτρίωση και μοίρασμα προϊόντων από σούπερ μάρκετ στις παρακείμενες λαϊκες. Εμείς οι «από κάτω» για εμάς τους «από κάτω».