 |
| chriswhitehead.blogspot.com |
ΠΙΣΤΗ (1)
Περίμενε στο αυτοκίνητο, πολύ πρωϊ, έξω από την Εκκλησία. Η
νεωκόρος συνήθως ξεκλείδωνε την πόρτα γύρω στις 7.30 το πρωϊ. Έπειτα, πήγαινε
να ετοιμάσει στο μικρό χώρο που υπήρχε για τον παπά. Η εκκλησία έδειχνε άδεια,
μέχρι να έρθει εκείνος ή οι πιστοί για την λειτουργία.
Ετσι, τρύπωνε μέσα αμέσως μετά από την γριά γυναίκα που
φρόντιζε το Ναό, χωρίς εκείνη να την έχει πάρει χαμπάρι για πολύ καιρό.
Η εκκλησία ήταν υπόγεια, μισοσκότεινη και η ησυχία ήταν
απόλυτη. Η προσευχή εκεί, ήταν αληθινή, παρήγορη, επουλωτική. Ετσι συνήθιζε να
προσεύχεται. Μόνη. Στην σκοτεινή μικρή εκκλησιά. Κάθε φορά που έμπαινε
σιγά-σιγά να μην την ακούσει η νεωκόρος, η ευωδιά από το καμένο κερί που είχε
ποτίσει τα πάντα μέσα στο χώρο την έκανε να νοιώθει πως «μυρίζει Θεό». Πώς
Εκείνος ήταν εκεί. Στο ιερό; Στον αέρα; Στο λιγοστό φως που έμπαινε από το
χρωματιστό γυαλί του μικρού ανατολικού παράθυρου; Δεν μπορούσε να το
προσδιορίσει. Δεν την ένοιαζε άλλωστε. Ήξερε απλά πως ήταν εκεί.. Κάπου γύρω
της…Και ένοιωθε όμορφα. Ενοιωθε προστασία, χάδι, απαλό άγγιγμα από λουλούδι, γεύση
από Αγάπη, ανάσα από Παρηγοριά. Η μόνη παρηγοριά αλλά τόσο δυνατή στην απόλυτη,
δολοφονική, φονεύτρα μοναξιά της.
Εκείνη την ημέρα η νεωκόρος άργησε. Και ψιλόβρεχε. Οι
σταγόνες της βροχής χτυπούσαν το παρ μπρίζ και την έκαναν να μην βλέπει καλά.
Δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Δεν μπορούσε… Αγωνιούσε και φοβόταν να κοιμηθεί. Και
μετά, ντύθηκε, περιποιήθηκε τον εαυτό της για την δουλειά και βγήκε να πάει
πρώτα για προσευχή και μετά στην δουλειά της. Με την ψυχή αγριεμένη και σκοτεινή,
σε τρικυμία μεγάλη..
Η λεπτή μαυροντυμένη σιλουέτα της νεωκόρου φάνηκε στο
παρμπρίζ, ανάμεσα στις σταγόνες της βροχής και τα δάκρυά της. Την είδε να
κατεβαίνει το υπόγειο, περίμενε ένα λεπτό, σκούπισε τα μάτια της, βγήκε από το
αυτοκίνητο και κατέβηκε αθόρυβα τα σκαλιά.
Όπως το περίμενε.. Η νεωκόρος είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα
και είχε χωθεί στο μικρό δωμάτιο του παπά ανάβοντας το μικρό φώς.
Πατώντας πάνω στο χαλί που έπνιγε κάθε θόρυβο της παρουσίας
της και με βοήθεια από το λίγο φως που έμπαινε
από την πόρτα, πήγε κοντά στο Ιερό.
Κάθισε στο ξύλινο κάθισμα.
Ποτάμια-θεριά έτρεχαν από τα μάτια της. Έσκυψε το κεφάλι και
αυτά έπεφταν στην ποδιά της μπροστά της και σχημάτιζαν μεγάλους υδάτινους
λεκέδες.
-Κύριε βοήθησέ με! Πονάω τόσο πολύ.. Που είσαι; Μη μ’
αφήνεις…
Απόλυτη σιωπή. Τόση σιωπή, που άκουγε τον θόρυβο από τα
δάκρυα που έπεφταν πάνω στο μετάξι της φούστας της..
-Τόσο Σκοτάδι Χριστούλη μου.. Προς τα πού να πάω; Φοβάμαι
τόσο Σκοτάδι..
..και τότε βγήκε από τα σύννεφα ο ήλιος. Μια ζωηρή αχτίδα
«χτύπησε» το χρωματιστό ψηλό ανατολικό τζάμι το διαπέρασε και ακούμπησε τρυφερά την πίσω πλευρά του
Εσταυρωμένου που στεκόταν πάνω στην Αγία Τράπεζα. Ο Σταυρός φωτίστηκε και η
αχτίδα συνέχισε. Σταμάτησε ακουμπώντας το χαλί, λίγο πιο μπροστά από εκεί που
στεκόταν εκείνη.
Ήταν σαν δρόμος. Έτσι τουλάχιστον πίστεψε εκείνη. Κοιτούσε
την αχτίδα και σιγά-σιγά τα δάκρυα σταμάτησαν. Σκουπίστηκε. Χαμογέλασε. Έκανε
τον σταυρό της και πισωπατώντας έφτασε στην είσοδο. Βγήκε από την εκκλησία αλλιώτικη.
Με δύναμη που δεν είχε πριν. Μόλις μπήκε στο αυτοκίνητο, η βροχή άρχισε ξανά, σιγά-σιγά,
το γλυκό «τακ-τακ» της στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου της..
Μ.Χ.Β
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου