Το πρώτο μου σχολειό ήταν το 2ο Δημοτικό Αχαρνών. Ένα πολύ όμορφο σχολείο με κτίριο πολύ προσεγμένο από πλευράς αρχιτεκτονικής και .. με αυλή!! Αλλά ΤΙ αυλή!!
Είχε χώμα, δέντρα και λουλούδια και μάλιστα για κάποιο διάστημα κάποιοι δάσκαλοι φύτευαν με δική τους πρωτοβουλία φυτά και μας καλούσαν να τα φυτέψουμε μαζί. Θυμάμαι ακόμα τους πανσέδες που λάμπανε στον ήλιο με το εκπληκτικό τους βιολέ και κατακίτρινο χρώμα τους. Μαγεία!!
Θυμάμαι όλα αυτά, κάθε φορά που περνάω έξω από παιδικούς σταθμούς και σχολεία της πόλης μας. Τόνοι τσιμέντο, χώμα πουθενά, δέντρο ούτε για δείγμα, χώμα ανύπαρκτο, «φυτοκομική» μαζί με τον δάσκαλο άγνωστη.
Παιγνίδι στο σκληρό τσιμέντο, αισθητική ούτε λόγος, η ύπαρξη της ζεστασιάς του ξύλου ξεχασμένη από καιρό.
Σκέφτομαι πόσο μεγάλη σημασία έδινε ο Πλάτωνας την αγωγή των παιδιών από την νηπιακή ηλικία.
Το ίδιο και ο Αριστοτέλης που θεωρούσε την επιρροή του περιβάλλοντος στα νήπια καθοριστική. Η δύναμη της εκπαίδευσης από την νηπιακή ηλικία σε σωστό περιβάλλον με υψηλή αισθητική διαμορφώνει προς το καλύτερο την ψυχή του παιδιού. Η δύναμη της εκπαίδευσης σε νηπιακή ηλικία θεωρείται πολύ σημαντική και το νηπιαγωγείο έχει στόχο την βοήθεια του νηπίου στην απόκτηση εμπειριών παρατήρησης και περιβάλλοντος. Η δύναμη των αισθήσεων δεν αναπτύσσεται σωστά σε τσιμεντένια κουτιά, σαν αυτά που σήμερα είναι ο τόπος εκπαίδευσης των παιδιών μας.
Με το μυαλό μου σε αυτές τις εικόνες, τελείως τυχαία, βρέθηκα πρόσφατα σε κάποιο χώρο, εδώ κοντά. Το ξύλο μύριζε φρέσκο λούστρο, τα δάπεδα πλάκες τερακότα, ξυλόγλυπτα έπιπλα μοναδικής αισθητικής και αξίας, επιβλητικές ξύλινες σκάλες με θαυμάσια λεπτοδουλεμένη ξυλογλυπτική, φωτεινά μεγάλα παράθυρα , τσιμέντο πουθενά, παντού καλυμμένοι τοίχοι με ξύλο, πεύκα, αυλή ΜΕ ΧΩΜΑ, μονοπάτια μέσα σε δάσος από πεύκα, πευκοβελόνες και μυρωδιά από ρετσίνι και υγρό χώμα. Το βλέμμα σου χάνεται στο βάθος και πλανιέται σε όλες τις αποχρώσεις του πράσινου με πινελιές κίτρινου και ζεστού καφέ. Λίγο σπαρτό κόκκινο σε παπαρούνες που βιάστηκαν να φυτρώσουν έβαζε τελευταίες πινελιές στον «πίνακα».
Ένας αληθινός πύργος, με δωμάτια γεμάτα φως που βλέπουν σε αυλή με αμέτρητα πεύκα. Ο ήλιος τα χαϊδεύει και τα πείθει να αφήσουν τις ακτίνες του να περάσουν και να φωτίσουν τα πανέμορφα δωμάτια.
Μαγεύτηκα. Σταμάτησα να αναπνεύσω δροσερό αέρα με μοσχοβολιά βρεγμένου χώματος. Με ενοχλούσαν οι λίγες φωνές, ήθελα να ακούσω τη σιωπή, εκείνη ψιθύριζε κι εγώ έχανα το σιγανό μουρμουρητό της.
Ρώτησα … και έμαθα.
Και ενθουσιάστηκα. Όπως θα ενθουσιαστείτε και εσείς.
Θα επανέλθω…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου