RELIABLE NEWS FROM THE YEAR 2000...seventeen years of reliability and objectivity!!!

Eπικοινωνία στα e.mails: politikimx@gmail.com -mgvavour@gmail.com ..ή στείλτε μας συμπληρωμένη την σχετική φόρμα που θα βρείτε πιο κάτω.

Contact us:politikimx@gmail.com -mgvavour@gmail.com or fill the contact-form

Browse always: http://politikinews.blogspot.gr


ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ:CANADA interesting latest..-EU latest news..-ΝΑΤΙΟΝΑL SCIENCE FOUNDATION update..-"NEA ΔΕΞΙΑ" δελτίον τύπου..-U.S.A. interesting latest..-"Kentrodexios" δελτίον τύπου..-Παράνομη διακίνηση αποσυρόμενων αυτοκινήτων και ανταλλακτικών στο Θριάσιο Πεδίο..-U.S.A.latest news..-The Prime Minister of Canada, Justin Trudeau, today issued the following statements..-

Ωραίοι ως Έλληνες. Στυλιανός Αντωναράκης from Αντίφωνο (antifono.gr) on Vimeo.


Forget about what you see sometimes in our first page!For "technical" reasons appears posts belonges to the past..century! Please,click on the "first page" “ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ» or use “Aρχειοθήκη ιστολογίου-archive” to read the posts..

Αρχειοθήκη ιστολογίου - archive


Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

"The IMF is Not Asking Greece for More Austerity"

The IMF is Not Asking Greece for More Austerity
Posted on December 12, 2016 by iMFdirect

By Maurice Obstfeld and Poul M. Thomsen

Versions in عربي (Arabic); Français (French); Deutsch (German); ελληνικά (Greek); and Español (Spanish)

Greece is once again in the headlines as discussions for the second review of its European Stability Mechanism (ESM) program are gaining pace. Unfortunately, the discussions have also spurred some misinformation about the role and the views of the IMF. Above all, the IMF is being criticized for demanding more fiscal austerity, in particular for making this a condition for urgently needed debt relief. This is not true, and clarifications are in order.

The IMF is not demanding more austerity. On the contrary, when the Greek Government agreed with its European partners in the context of the ESM program to push the Greek economy to a primary fiscal surplus of 3.5 percent by 2018, we warned that this would generate a degree of austerity that could prevent the nascent recovery from taking hold. We projected that the measures in the ESM program will deliver a surplus of only 1.5 percent of GDP, and said this would be enough for us to support a program. We did not call for additional measures to achieve a higher surplus. But contrary to our advice, the Greek Government agreed with the European institutions to temporarily compress spending further if needed to ensure that the surplus would reach 3.5 percent of GDP.

We have not changed our view that Greece does not need more austerity at this time. Claiming that it is the IMF who is calling for this turns the truth upside down.

Making the Greek budget more growth-friendly and fair

But this does not mean that there is no further work for Greece to do on the fiscal side. Greece still needs to reform the structure of its taxes and spending—how the government raises its money and what it spends it on—because both are highly unfriendly to growth and equity. But the point of the measures we are calling for is not to generate more austerity and a higher primary surplus. To the contrary, the gains from these reforms should be used fully to increase spending or cut taxes to support growth. In our view, reforms like those we propose are indispensable: we do not believe that Greece can come close to sustaining even a modest primary surplus and realize its ambitious long-term growth target without a radical restructuring of the public sector. This should not—and cannot—happen overnight, but it is critical that a plan to create a more growth-friendly and equitable structure of the public finances over the medium term is adopted now.

Why is the currently agreed budget unfriendly to growth? While Greece has undertaken a huge fiscal adjustment, it has increasingly done so without addressing two key problems—an income tax regime that exempts more than half of households from any obligation (the average for the rest of the Euro Zone is 8 percent) and an extremely generous pension system that costs the budget nearly 11 percent of GDP annually (versus the average for the rest of the Euro Zone of 2¼ percent of GDP). Instead of tackling these difficult problems, Greece has resorted to deep cuts in investment and so-called discretionary spending. It has done so to such an extent that decaying infrastructure is hampering growth and the delivery of basic public services such as transportation and health care is being compromised.

We think that these cuts have already gone too far, but the ESM program assumes even more of them, with an increase in the primary surplus to 3.5 percent of GDP achieved through further cuts in investment and discretionary spending. Perhaps through a Herculean effort Greece could manage the spending cuts needed to achieve a 3.5 percent of GDP deficit in the short run. But experience has shown that they cannot be sustained and are inconsistent with Greece’s ambitious long-term growth target.

Greece’s economy needs far-reaching modernization across the board. Above all, Greece does not have the kind of unemployment compensation and other well-targeted social benefits that are commonplace elsewhere in Europe and that are critical for broad social support in a modern market-oriented economy. A case in point is the Government’s reluctance to lift the restriction on collective dismissals—an outdated pre-approval requirement that does not exist in most other European countries. Its hesitation comes not because the dismissal restriction is a good idea in itself, but because Greece has no adequate unemployment compensation. Rather than provide support to dismissed workers, the government instead restricts the ability of firms to dismiss them. Simply put, Greece cannot modernize its economy by boosting funding for infrastructure and well-targeted social programs while exempting more than half of households from income taxes and paying public pensions at the level of the richest European countries.

A path forward that adds up

What are the implications for debt relief? Greece’s debt is highly unsustainable and no amount of structural reforms will make it sustainable again without significant debt relief. Similarly, no amount of debt relief will allow Greece to return to robust growth without reforms. But since the higher the primary surplus that Greece maintains, the lower the amount of debt relief to ensure debt sustainability, the question is how to distribute the burden between Greece and its partners. We have suggested that the primary surplus target used to calibrate debt relief be set at 1.5 percent of GDP. But we recognize that member states’ reluctance to accept this (and the resulting additional need for debt relief) is rooted in the reality that some of them will themselves have to run higher primary surpluses than proposed for Greece, while others provide less generous pension benefits and tax exemptions than does Greece. The Euro Zone is not a full political union, and we realize that a solution will have to be politically acceptable to 19 sovereign member states. A compromise between the Greeks and their European partners may therefore have to involve a higher primary surplus for a while, although this would not be our first choice.

But while we can be flexible for the short term about how the burden is divided between the Greeks and their European partners, the solution needs to add up in a credible manner. Having argued above that not even a surplus of 1.5 percent of GDP is consistent with strong growth without pension and tax reforms to make the budget much more growth friendly and fair, it should be obvious that pushing the budget to a surplus of 3.5 percent of GDP will take an even larger toll on growth. It will reduce demand in the short run—which is why we would in any case not recommend increasing the surplus above 1.5 percent of GDP until the recovery has taken better hold. And it will weigh on medium-term growth by delaying the onset of the needed implementation of a more growth friendly budget. Thus, an open-ended long-term commitment to very high surpluses is simply not credible.

Should Greece and its European partners agree on a short-term surplus target of 3.5 percent of GDP, however, two aspects are relevant for the IMF. First, there needs to be a credible plan how to push the surplus beyond 1.5 percent of GDP. This would require significant additional measures that are not yet in place. And second, credibility requires that these additional measures are legislated upfront to leave no doubt about Greece’s political resolve to overcome the resistance from vested interests that have hampered program implementation in the past.

In conclusion, it is not the IMF that is demanding more austerity, either now or as a means to lower the need for debt relief over the medium-term. Or to be more direct, if Greece agrees with its European partners on ambitious fiscal targets, don’t criticize the IMF for being the ones insisting on austerity when we ask to see the measures required to make such targets credible.

Read this note for a more detailed explanation of why the current Greek budget is unfriendly to growth and equity, and why solving this problem requires tax and pension reforms.

"Το ΔΝΤ δεν Ζητάει Περισσότερη Λιτότητα για την Ελλάδα 

Από τον Mωρίς Όμπστφελντ και τον Πόουλ M. Τόμσεν 

12 Δεκεμβρίου 2016 

Η Ελλάδα βρίσκεται για μια ακόμη φορά στα πρωτοσέλιδα καθώς εντείνονται οι συζητήσεις για  την δεύτερη αξιολόγηση του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ). Δυστυχώς, οι συζητήσεις έχουν δημιουργήσει επίσης κάποια παραπληροφόρηση σχετικά με το ρόλο και τις απόψεις του ΔΝΤ. Το ΔΝΤ επικρίνεται κυρίως ότι απαιτεί περισσότερη δημοσιονομική λιτότητα, και συγκεκριμένα ότι το θέτει σαν προϋπόθεση για την ελάφρυνση του χρέους που χρειάζεται επειγόντως. Αυτό δεν είναι αλήθεια και πρέπει να γίνουν διευκρινήσεις. 

Το ΔΝΤ δεν απαιτεί περισσότερη λιτότητα. Αντίθετα, όταν η Ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του προγράμματος του ΕΜΣ συμφώνησε με τουςΕυρωπαίους εταίρους της να σπρώξει την Ελληνική οικονομία προς ένα πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα 3,5 τοις εκατό μέχρι το 2018, προειδοποιήσαμε ότι αυτό θα δημιουργούσε έναν βαθμό λιτότητας που θα εμπόδιζε την εδραίωση της εκκολαπτόμενης ανάκαμψης. Προβλέψαμε ότι τα μέτρα του προγράμματος του ΕΜΣ θα απέδιδαν ένα πλεόνασμα μόλις 1,5 τοις εκατό του ΑΕΠ και αναφέραμε ότι αυτό θα μας αρκούσε για να στηρίξουμε ένα πρόγραμμα. Δεν ζητήσαμε πρόσθετα μέτρα για την επίτευξη μεγαλύτερου πλεονάσματος. Όμως, αντίθετα προς τις συμβουλές μας, η ΕλληνικήΚυβέρνηση 
συμφώνησε με τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς να συμπιέσει περαιτέρω τις δαπάνες προσωρινά, αν χρειάζονταν για να διασφαλιστεί ότι το πλεόνασμα θα έφτανε στο 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. 

Δεν έχουμε αλλάξει την άποψή μας ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερη λιτότητα αυτή τη στιγμή. Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι το ΔΝΤ είναι αυτό που ζητάει κάτι τέτοιο αντιστρέφει την αλήθεια. 
Κάνοντας τον Ελληνικό προϋπολογισμό πιο φιλικό προς στην ανάπτυξη και πιο δίκαιο 
Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να κάνει περισσότερα πράγματα από δημοσιονομικής πλευράς. Η Ελλάδα χρειάζεται ακόμη να μεταρρυθμίσει τη δομή των φόρων και των δαπανών της –τον τρόπο δηλαδή που η κυβέρνηση εισπράττει τα έσοδά της και σε τι τα ξοδεύει- γιατί αμφότεροι οι τομείς είναι κατά πολύ μη-φιλικοί προς την ανάπτυξη και τη δικαιότητα. Όμως ο σκοπός των μέτρων που ζητάμε δεν είναι για τη δημιουργία περισσότερης 
λιτότητας ή μεγαλύτερου πρωτογενούς πλεονάσματος. Αντιθέτως, οι ωφέλειες από αυτές τις μεταρρυθμίσεις πρέπει να χρησιμοποιηθούν πλήρως για την αύξηση των δαπανών ή για την περικοπή φόρων ώστε να στηριχθεί η ανάπτυξη. Κατά τη γνώμη μας, μεταρρυθμίσεις σαν αυτές που προτείνουμε είναι απαραίτητες: δεν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να φτάσει κοντά στη 
διατήρηση ακόμη και ενός ήπιου πρωτογενούς πλεονάσματος και στην επίτευξη του φιλόδοξου μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού στόχου της χωρίς τη ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα. 
Αυτό δεν πρέπει –και δεν μπορεί- να γίνει αυθημερόν, όμως είναι πολύ σημαντικό να υιοθετηθεί τώρα ένα σχέδιο για να δημιουργηθεί μια δομή στα οικονομικά του δημοσίου, η οποία μεσοπρόθεσμα είναι πιο φιλική προς την ανάπτυξη και πιο δίκαιη. 

Γιατί δεν είναι φιλικός προς την ανάπτυξη ο τρέχων προϋπολογισμός που έχει συμφωνηθεί; Αν και η Ελλάδα έχει αναλάβει μια τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή, το έχει κάνει ολοένα και περισσότερο χωρίς να αντιμετωπίζει δύο σημαντικά προβλήματα –ένα καθεστώς φορολογίας εισοδήματος που εξαιρεί πάνω από τα μισά νοικοκυριά από οποιαδήποτε υποχρέωση (ο μέσος 
όρος στην υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι 8 τοις εκατό), και ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα που κοστίζει στον προϋπολογισμό σχεδόν 11 τοις εκατό του ΑΕΠ ετησίως (σε αντίθεση με τον μέσο όρο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη που είναι 2. του ΑΕΠ). Αντί να αντιμετωπίσει αυτά τα δύσκολα προβλήματα, η Ελλάδα προχώρησε σε βαθιές περικοπές στις επενδύσεις και στις αποκαλούμενες διακριτικές δαπάνες. Το έχει κάνει δε σε τέτοια έκταση που 
η φθίνουσα υποδομή εμποδίζει την ανάπτυξη, και η παροχή δημόσιων υπηρεσιών, όπως μεταφορές και ιατρική περίθαλψη, αντιμετωπίζει προβλήματα. 

Νομίζουμε ότι αυτές οι περικοπές έχουν ήδη πάει πολύ μακριά, όμως το πρόγραμμα του ΕΜΣ αναλαμβάνει ακόμη περισσότερες με την αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος στο 3,5 του ΑΕΠ, που επιτυγχάνεται με περισσότερες περικοπές σε επενδύσεις και σε διακριτικές δαπάνες. 
Ίσως, με Ηράκλεια προσπάθεια, η Ελλάδα θα μπορούσε βραχυπρόθεσμα να καταφέρει τις περικοπές δαπανών που χρειάζονται για να πετύχει ένα έλλειμμα 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Όμως, η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί και δεν συμβαδίζει με τον φιλόδοξο μακροπρόθεσμο αναπτυξιακό στόχο της Ελλάδας. 

Η οικονομία της Ελλάδας χρειάζεται έναν εκτεταμένο εκσυγχρονισμό σε όλο της το φάσμα. Πιο σημαντικά, η Ελλάδα δεν διαθέτει το είδος της αποζημίωσης της ανεργίας και άλλες καλά-στοχευμένες κοινωνικές παροχές που είναι συνηθισμένες σε άλλες χώρες της Ευρώπης, και που είναι πολύ σημαντικές για την ευρεία κοινωνική υποστήριξη σε μια σύγχρονη οικονομία 
προσανατολισμένη προς τις αγορές. ¨Ένα σχετικό παράδειγμα είναι η διστακτικότητα της κυβέρνησης να άρει τους περιορισμούς στις συλλογικές απολύσεις που είναι μια αναχρονιστική απαίτηση που απαιτεί προέγκριση και που δεν υπάρχει στις περισσότερες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Η διστακτικότητα της δεν οφείλεται στο γεγονός ότι οι περιορισμοί στις απολύσεις είναι καλή ιδέα αυτή καθαυτή, αλλά επειδή η Ελλάδα δεν διαθέτει επαρκή αποζημίωση της ανεργίας. 
Αντί να παρέχει υποστήριξη σε απολυμένους εργαζόμενους, αντ’ αυτού η κυβέρνηση περιορίζει τη δυνατότητα των εταιρειών να τους απολύσει. Με απλά λόγια, η Ελλάδα δεν μπορεί να εκσυγχρονίσει την οικονομία της ενισχύοντας την χρηματοδότηση για υποδομές και για καλά-στοχευμένα κοινωνικά προγράμματα ενώ παράλληλα απαλλάσσει πάνω από τα μισά νοικοκυριά 
από τη φορολογία εισοδήματος, και καταβάλλοντας δημόσιες συντάξεις στα επίπεδα των πλέον πλούσιων Ευρωπαϊκών χωρών. 

Ένας δρόμος προς τα εμπρός όπου οι αριθμοί βγαίνουν 

Ποιες είναι οι παράμετροι για μια ελάφρυνση του χρέους; Το χρέος της Ελλάδας είναι κατά πολύ μη βιώσιμο, και όσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να γίνουν, το χρέος δεν θα ξαναγίνει βιώσιμο χωρίς σημαντική ελάφρυνση του χρέους. Παρόμοια, καμία ποσότητα ελάφρυνσης του χρέους δεν θα επιτρέψει την Ελλάδα να επιστρέψει σε δυνατή ανάκαμψη χωρίς μεταρρυθμίσεις. 
Όμως, εφόσον όσο πιο ψηλό το πρωτογενές πλεόνασμα που διατηρεί η Ελλάδα, τόσο πιο χαμηλό το ποσό της ελάφρυνσης του χρέους για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητά του, το ερώτημα είναι πώς να κατανεμηθεί το βάρος μεταξύ της Ελλάδας και των εταίρων της. Εμείς αναφέραμε ότι ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος, που χρησιμοποιείται για τη ρύθμιση της ελάφρυνσης του χρέους, να τεθεί στο 1,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Όμως, αναγνωρίζουμε ότι η διστακτικότητα των κρατών-μελών να το αποδεχτούν (καθώς και την πρόσθετη ανάγκη που προκύπτει για την ελάφρυνση του χρέους) στηρίζεται στο γεγονός ότι ορισμένα από αυτά τα κράτη θα πρέπει τα ίδια να έχουν πρωτογενή πλεονάσματα υψηλότερα από αυτά που προτείνονται για την Ελλάδα, 
ενώ άλλα χορηγούν παροχές και φορολογικές απαλλαγές που είναι λιγότερο γενναιόδωρες από αυτές της Ελλάδας. Η Ευρωζώνη δεν είμαι μια πλήρης πολιτική ένωση, και αντιλαμβανόμαστε ότι μια λύση θα πρέπει να είναι πολιτικά αποδεκτή από τα 19 κυρίαρχα κράτη-μέλη. Για το λόγο αυτό, ένας συμβιβασμός μεταξύ των Ελλήνων και των Ευρωπαίων εταίρων τους μπορεί να εμπεριέχει ένα υψηλότερο πρωτογενές πλεόνασμα για κάποιο διάστημα, αν και αυτό δεν θα ήταν η πρώτη μας επιλογή. 

Όμως, ενώ βραχυπρόθεσμα μπορούμε να είμαστε ευέλικτοι για τον τρόπο κατανομής του βάρους μεταξύ των Ελλήνων και των Ευρωπαίων εταίρων τους, οι αριθμοί στη λύση πρέπει να βγαίνουν με τρόπο αξιόπιστο. Έχοντας αναφέρει πιο πάνω ότι ακόμη και ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ δεν συμβαδίζει με ισχυρή ανάπτυξη χωρίς να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και στο συνταξιοδοτικό, ώστε να γίνει ο προϋπολογισμός πιο φιλικός προς την 
ανάπτυξη και πιο δίκαιος, θα πρέπει να είναι εμφανές ότι το σπρώξιμο του προϋπολογισμού προς ένα πλεόνασμα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ θα έχει ακόμη μεγαλύτερη αρνητική επίπτωση στην ανάπτυξη. Βραχυπρόθεσμα, θα μειώσει τη ζήτηση –για το λόγο αυτό δεν θα προτείναμε σε καμία περίπτωση να αυξηθεί το πλεόνασμα πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ μέχρι να εδραιωθεί καλύτερα η ανάπτυξη. Μεσοπρόθεσμα, θα επιβαρύνει την ανάπτυξη καθυστερώντας την έναρξη της απαραίτητης υλοποίησης ενός προϋπολογισμού που είναι πιο φιλικός προς την ανάπτυξη. 
Για το λόγο αυτό, μια ανοιχτή μακροπρόθεσμη δέσμευση για πολύ ψηλά πλεονάσματα απλά δεν είναι αξιόπιστη. 

Αν όμως η Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εταίροι της συμφωνήσουν για έναν βραχυπρόθεσμο στόχο πλεονάσματος της τάξης του 3,5 τοις εκατό το ΑΕΠ, υπάρχουν δύο θέματα που ενδιαφέρουν το ΔΝΤ. Πρώτον, πρέπει να υπάρχει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα για το πώς θα σπρωχτεί το πλεόνασμα πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ. Αυτό θα απαιτήσει σοβαρά πρόσθετα μέτρα τα οποία δεν έχουν ακόμη δρομολογηθεί. Δεύτερον, η αξιοπιστία απαιτεί την νομοθέτηση αυτών των μέτρων εκ των προτέρων ώστε να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για την πολιτική αποφασιστικότητα της Ελλάδας να ξεπεράσει την αντίσταση των κατεστημένων συμφερόντων που έχουν εμποδίσει την εφαρμογή του προγράμματος στο παρελθόν. 

Εν κατακλείδι, το ΔΝΤ δεν είναι αυτό που απαιτεί περισσότερη λιτότητα, είτε τώρα, είτε σαν μέσο για να μειωθεί η ανάγκη για την ελάφρυνση του χρέους σε μεσοπρόθεσμη βάση. Για να είμαστε πιο ευθείς, αν η Ελλάδα συμφωνεί με τους Ευρωπαίους εταίρους της για φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους, μην κατακρίνετε το ΔΝΤ ότι αυτό επιμένει για λιτότητα όταν ζητάμε να δούμε τα μέτρα που απαιτούνται για να κάνουν τέτοιους στόχους αξιόπιστους. 

Διαβάστε αυτό το σημείωμα για πιο λεπτομερή εξήγηση του λόγου για τον οποίο ο τρέχων προϋπολογισμός της Ελλάδας δεν είναι φιλικός προς την ανάπτυξη και τη δικαιότητα, και γιατί η επίλυση αυτού του προβλήματος απαιτεί φορολογικές και συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις. 


Ο Μωρίς Όμπστφέλντ είναι ο Οικονομικός Σύμβουλος και Διευθυντής 
Έρευνας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τελώντας σε άδεια από το 
Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϋ. Στο Μπέρκλεϋ είναι Καθηγητής 
Οικονομικών και πρώην Πρόεδρος του Οικονομικού Τμήματος (1998-2001). 
Ξεκίνησε στο Μπέρκλεϋ το 1991 σαν καθηγητής, μετά τον διορισμό του στο 
Πανεπιστήμιο Κολούμπια (1979-1986) και στο Πανεπιστήμιο της 
Πενσυλβάνια (1986-1989), και σαν επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ 
(1989-1990). Απέκτησε το Διδακτορικό του στα Οικονομικά το 1979 στο ΜΙΤ αφού φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια (πτυχίο το 1979) και στο King’s College του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ (μεταπτυχιακό 1974). 

Από τον Ιούλιο του 2014 μέχρι τον Αύγουστο του 2015, ο Δρ. Όμπστφελντ υπηρέτησε σαν μέλος στο Συμβούλιο Οικονομικών Συμβούλων του Προέδρου Ομπάμα. Προηγουμένως (2002-2014) υπήρξε επίτιμος σύμβουλος στο Ινστιτούτο Νομισματικών και Οικονομικών Σπουδών της Τράπεζας της Ιαπωνίας. Είναι μέλος της Οικονομετρικής Εταιρείας και της Αμερικανικής 
Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Οι τιμητικές διακρίσεις του Δρ. Όμπστφελντ 
περιλαμβάνουν το Βραβείο Tjalling Koopmans Asset από το Πανεπιστήμιο Tilburg, το Βραβείο John von Neumann του Κολλεγίου Προηγμένων Επιστημών Rajk Laszlo (Βουδαπέστη), και το Βραβείο Bernhard Harms του Ινστιτούτου του Κιέλου. Έχει κάνει διακεκριμένες διαλέξεις, όπως την ετήσια διάλεξη Richard T. Ely στην Αμερικανική Οικονομική Εταιρεία, τη διάλεξη L. K. Jha Memorial Lecture της Τράπεζας Αποθεμάτων της Ινδίας, και τη διάλεξη Frank Graham Memorial Lecture στο Πρίνστον. Ο Δρ. Όμπστφελντ υπηρέτησε στην Εκτελεστική Επιτροπή και σαν Αντιπρόεδρος της Αμερικανικής Οικονομικής 
Εταιρείας. Υπήρξε σύμβουλος και έχει διδάξει στο ΔΝΤ, καθώς και σε πολλές κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο. Έχει συγγράψει επίσης δύο κορυφαία συγγράμματα με θέμα τα διεθνή οικονομικά, «Διεθνή Οικονομικά» (10η έκδοση, 2014, μαζί με τον Πωλ Κρούγκμαν και τον Μάρκ Μέλιτζ), και «Θεμέλια Διεθνών Μακροοικονομικών» (1996, μαζί με τον Κέννεθ Ρογκόφ), καθώς και πάνω από 100 ερευνητικά άρθρα με θέμα τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, τις διεθνείς οικονομικές κρίσεις, τις παγκόσμιες κεφαλαιακές αγορές, και τη νομισματική πολιτική. 

Ο Πόουλ Μ. Τόμσεν είναι Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ. 
Είναι επικεφαλής των προγραμμάτων του ΔΝΤ για την Ελλάδα και την 
Πορτογαλία και επιβλέπει επίσης τις εργασίες ομάδων άλλων κρατών, 
περιλαμβανομένης της Ισλανδίας, της Ρουμανίας και της Ουκρανίας. 
Στη δεκαετία το 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο κύριος Τόμσεν 
απέκτησε ευρείες γνώσεις για τα οικονομικά και τα κοινωνικά προβλήματα που 
αντιμετωπίζουν οι χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης μέσα από πολλαπλές αποστολές στην περιοχή, σε θέσεις όπως Ανώτερος Μόνιμος Εκπρόσωπος και Επικεφαλής του Γραφείου του Ταμείου στη Μόσχα. 

Δημοσίευση σχολίου


«ΠΟΛΙΤΙΚΗ 2017»: Δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια αξιοπιστίας, διεθνούς αναγνώρισης, δημοσιογραφικής υπευθυνότητας. Δεκαεπτά χρόνια μαχών για την πρόοδο του πολίτη που περνά μέσα από την Αλήθεια..17 ολόκληρα χρόνια,ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΔΙΑΨΕΥΣΗ!


κ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΤΕΛΗΣ,ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ:πως ενας φωτισμένος Καθηγητής τραβάει την κουϊντα των προπαγανδιστών της Ομοφυλοφιλίας



Αναθέσατε εδώ κάθε "δύσκολη" επαγγελματική υπόθεσή σας για επιτυχή διεκπαιρέωση..

Πατήστε το Link..



ΕΙΔΙΚΗ ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΟΣΧΟΒΑΚΗ-Φραγκοπούλου 10, Κηφισιά - 24ωρη Γραμματεία Νοσοκομειακά Περιστατικά-τηλ: 210.6252770 καθώς και κινητό 6945.575287


ΥΠΕΥΘΥΝΑ, ΑΞΙΟΠΙΣΤΑ, με εξειδικευμένο συνεργείο σε τιμές κρίσης: ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΛΜΑΣ- 6932484875


ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΣΗ κάθε εκκρεμούσης υπόθεσής σας με Δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία, δικαστήρια, Δήμους και γενικά τις υπηρεσίες Δημοσίου : http://diekpereossi.blogspot.gr/ e-mail:taxidromeio715@gmail.com

Υπηρεσίες ΙΝΤΕΡΝΕΤ τηλ: 69800.68239

Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί γνώμη της Εφημερίδας και όχι διαφήμιση

Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί γνώμη της Εφημερίδας και όχι διαφήμιση
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΗΤΤΑΣ,αν χρειάζεστε ΕΝΤΙΜΟ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ (πατήστε την φωτο για ιστότοπο) κινητό:693 - 6450 078




ΤΗΛΕΦΩΝΑ: 210.2442400 – 6979.002711.


Λέει "..με πολύ καλό φαγητό και άριστη εξυπηρέτηση" ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΕΙ!!









ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ: αυτός είναι ο δικός μου (2)


"ΕΛΕΝΗ": Μυθιστόρημα της Μαρίας Χατζηδάκη Βαβουρανάκη σε συνέχειες...


ΑΧΑΡΝΕΥΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ (Ή ΓΕΩΡΓΙΟΣ) ΔΑΜΑΣΚΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1896 και η μεταθανάτια αντιμετώπισή του απο τον τόπο που γεννήθηκε



Το έχω γράψει πολλές φορές και θα το γράψω και τώρα που καίγεται η Βαρυμπόμπη. Το ήξερα, το περίμενα. Οι καταπατητές της περιοχής που δρούν εδώ και δεκάδες χρόνια ανενόχλητοι στην περιοχή της Βαρυμπόμπης δεν έχουν σταματημό, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΓΧΟ.

Θέλοντας να πουλήσουν ό,τι ακόμα προλάβουν και ιδιαίτερα «ΔΙΑ ΛΟΓΟΥ» χωρίς συμβόλαια και νόμιμες διαδικασίες, δεν θα αφήσουν ούτε ένα χλωρό φύλλο ούτε στην Βαρυμπόμπη ούτε στην Πάρνηθα. Αυτό που τους εμποδίζει είναι ο χαρακτηρισμός «δασικά» των εκτάσεων και αυτόν θα πολεμήσουν με τον δικό τους «μοναδικό» τρόπο. Οι «κωφοί» του τόπου, τα πουλημένα τομάρια που συναινούν δια της σιωπής τους, ή «μυξοκλαίνε» για τα καμένα δάση έχουν τεράστια ευθύνη. Κανείς δεν τους πιστεύει πια και η Πάρνηθα είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ αν δεν γίνει κάτι. Από ποιους; Μόνο στον Δένδια έχω αυτή την στιγμή εμπιστοσύνη, σε κανέναν άλλον. Όλα στον τόπο μου ΕΧΟΥΝ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ εδώ και 30 χρόνια. Αποχαιρετήστε για πάντα την Πάρνηθα ΑΝ Ο ΝΟΜΟΣ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΙΣ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΑΡΥΜΠΟΜΠΗΣ, ποιοι τις κάνουν, με ποιο τρόπο, ποιοι ενέχονται, τι περιουσίες έχουν αποκτήσει, πως πουλάνε, τι έχει απομείνει για να πωληθεί.

Και μόνο αν η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ κινηθεί ΑΜΕΣΩΣ. Αλλιώς, η Πάρνηθα είναι ήδη ΧΘΕΣ. Όπως και η Βαρυμπόμπη.


3ο Μνημόνιο

3o MNHMONIO: Διαβάστε το ολόκληρο..

πατήστε εδώ: