ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ:"Ναι. Οι καθαρίστριες φταίνε για όλα."-"Μάνος Χατζιδάκις: Περιφρονώ τους εύκολα «επώνυμους»."

Ναι. Οι καθαρίστριες  φταίνε για όλα.

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Τον αδίκησα τον Στουρνάρα και οφείλω να το παραδεχτώ.  Την περασμένη εβδομάδα, με τίτλο « Όλα καλά βρε Στουρνάρα. Αλλά μανιάτικο με τις καθαρίστριες;» έγραφα μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Στουρνάρα έχεις τρελαθεί εντελώς; Κοιμάσαι τη νύχτα και στους εφιάλτες σου βλέπεις τις καθαρίστριες με επικεφαλής την Κωστοπούλου; Στουρνάρα τάχεις χάσει τελείως; Τι απίστευτη εμμονή του υπουργείου Οικονομικών να μην εφαρμόζει την δικαστική απόφαση υπέρ των καθαριστριών». Κάτι ήξερε.

Ο Στουρνάρας μας «άφησε χρόνους» , ανέλαβε ο κ. Χαρδούβελης να «μας σώσει», ο Στουρνάρας πήγε στην Τράπεζα της Ελλάδος ( για να τη διοικήσει,  όχι για να τον βάλουν στο θησαυροφυλάκιο) και μάθαμε ότι  λάτρευε να τρώει «σούσι», ιδίως εκείνες τις δύσκολες και σκληρές νύχτες των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, αντίθετα από τον  υφυπουργό του τον κ. Σταικούρα που προτιμούσε το… πιτόγυρο και τελικά, η Δικαιοσύνη… άλλαξε γνώμη.

Πέμπτη απόγευμα πληροφορήθηκα  ότι  οι ανώτατοι δικαστές του Αρείου Πάγου έκαναν τελικά δεκτή την αίτηση του υπουργείου Οικονομικών  που ζητούσε να ανασταλεί η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για την επαναπρόσληψη των καθαριστριών με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Οι «ΑΝΩΤΑΤΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ» αγνόησαν τον πρωτοδίκη, στάθηκαν στο πλευρό του Στουρνάρα και των υπολοίπων «περίεργων» και καταδίκασαν τις καθαρίστριες. Οι Καθαρίστριες επέμεναν  στον αγώνα τους και δήλωναν αποφασισμένες να μην κάνουν πίσω.

Η «ευνομούμενη πολιτεία και κοινωνία μας» επέτρεψε  και πάλι  στις δυνάμεις των ΜΑΤ να προσπαθήσουν  να απομακρύνουν τις συγκεντρωμένες καθαρίστριες, οι οποίες συνέχιζαν  να διαμαρτύρονται, μετά και την απόφαση του Αρείου Πάγου. Κατά τη διάρκεια των συμπλοκών, τραυματίστηκαν δυο φωτορεπόρτερς ( Λώλος και Μπόλαρη) και δυο  από τις καθαρίστριες, που παρελήφθησαν από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Δεν ήταν όμως οι πρώτες.

Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, βρήκα το παρακάτω, παλαιότερο  ρεπορτάζ με τίτλο : «Σάλος με αστυνομικό που χτυπά απολυμένη καθαρίστρια-Διατάχθηκε ΕΔΕ». Και ακολουθούσε βίντεο της σκηνής  που δείχνει δείχνει καρέ-καρέ έναν αστυνομικό να χτυπά στο κεφάλι μία απολυμένη καθαρίστρια, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, έξω από το υπουργείο Οικονομικών.

Στο βίντεο, που έφερε στο φως της δημοσιότητας ο dromografos φαίνεται ο άνδρας των ΜΑΤ να χτυπάει  διαδηλώτρια, που  είχε γυρισμένη την πλάτη της. Η Ελληνική Αστυνομία διέταξε Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ), προκειμένου να διαπιστωθεί ποιος είναι ο αστυνομικός που βρίσκεται πίσω από την χειροδικία. Η καθαρίστρια που δέχτηκε το ύπουλο χτύπημα, λέγεται Φωτεινή Νικηταρά. Και «κλικάροντας» στο http://www.youtube.com/watch?v=MBFjsNxWbYU  μπορείτε να δείτε το χτύπημα από πίσω, στο κεφάλι της Φωτεινής , 45 χρονών, γεννημένης στους Λειψούς, χωρισμένης με τρεις κόρες  και ένα εγγόνι.  Δεν ξέρω τι γίνεται με την ΕΔΕ. Δεν ξέρω τι γίνεται με την υγεία της Φωτεινής. Ξέρω ότι τον αδίκησα τον Στουρνάρα. Δεν έφταιγε ΜΟΝΟΝ αυτός. ΟΛΟΙ έφταιγαν. ΟΛΟΙ φταίγαμε. Και σήμερα, πρέπει ΟΛΟΙ να δραστηριοποιηθούμε. Οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών δεν φταίνε για την τραγωδία της σύγχρονης  Ελλάδας.

Έγραφε  τον Απρίλιο η  Μαρία Λούκα στο fyllosykis :

« Πριν λίγο καιρό δεν τις ήξερε κανείς. Πήγαιναν κάθε πρωί στη δουλειά τους και επέστρεφαν το απόγευμα στις οικογένειες τους. Δεν πολυασχολούνταν με την πολιτική, ούτε κατέβαιναν συχνά στις διαδηλώσεις. Δε γνωρίζονταν καν μεταξύ τους οι περισσότερες. Τους τελευταίους 7 μήνες τις έμαθε όλη η χώρα. Στρατοπέδευσαν στο Υπουργείο Οικονομικών. Συμμετείχαν σε όλες τις κινητοποίησες. «Έφαγαν»  χημικά και καμιά φορά ξύλο. Στα  χέρια τους κρατούσαν  αυτό που μέχρι πρότινος ήταν το βασικό εργαλείο της εργασίας τους… σφουγγαρίστρες.   595 καθαρίστριες.  Πριν μερικούς μήνες η ζωή τους τέθηκε σε διαθεσιμότητα».

Μάνος Χατζιδάκις:  Περιφρονώ τους εύκολα «επώνυμους».

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Ένα άγνωστο – μέχρι σήμερα- κείμενο που δημοσίευσε το 1980 στη Μελβούρνη, στην ομογενειακή εφημερίδα «Νέος Κόσμος» ο κορυφαίος Έλληνας συνθέτης και πνευματικός άνθρωπος Μάνος  Χατζιδάκις και που βρήκα αναδημοσιευμένο στο fimotro.blogspot.gr  ( και μπράβο τους για την αναδημοσίευση) ,  με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων από το θάνατο του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, διανοούμενου και ποιητή, μπορεί – ΑΝ διαβαστεί μαζικά από την πολιτική και πνευματική μας ηγεσία και τους Έλληνες πολίτες-  «κάπου» να μας οδηγήσει.

Σ αυτή τη δύσμοιρη χώρα μας που πορεύεται σαν πλοίο σε καταιγίδα όχι χωρίς καπετάνιο αλλά με ΠΟΛΛΟΥΣ καπετάνιους, μέσα κι έξω από το καράβι, δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι σπουδαίοι διανοητές. Κι αυτοί που υπάρχουν, απλώς… απέχουν. Γι αυτό και μας λείπει – τις περισσότερες στιγμές – η έμπνευση.

Είναι δυνατόν ΕΝΑ κείμενο να μας ξαναφέρει τη χαμένη μας έμπνευση, τη χαμένη μας πίστη στη φυλή μας, τη χαμένη μας εκτίμηση στην ιστορία μας; Ίσως όχι. Μπορεί ωστόσο να είναι μια καλή αρχή. Μια στροφή στις καλές και υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου που θαυματούργησαν δημιουργώντας παγκόσμια «ρεύματα», θα μας κρατήσει μακριά από τη σημερινή κατάσταση καθημερινής φτήνειας, καταστροφής των αξιών και ανάδειξης του εφήμερου «τίποτα» ως …σταθερής αξίας. Και θα μας επιτρέψει να θυμηθούμε , να μάθουμε, να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε.

Γράφει –μεταξύ άλλων- ο Χατζιδάκις: « Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι' όχι εγώ. Πιστεύω  στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ' αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.  Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία την πάσα λογής χυδαιότητα καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.

Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του '25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ' την Κρήτη. Με φέραν το '31 στην Αθήνα απ' όπου έλαβα την Αττική παιδεία - όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία. Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις.

Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ' απομάκρυναν απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή - σαν ήρθε η

απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

Ταξίδεψα πολύ. Κ' αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.

To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τριάμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω. Εξόφλησα τα χρέη μου το '72 κι' επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ' ένα παθητικό περίπου πάλι των τριάμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.

Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.

Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία την πάσα λογής χυδαιότητα καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.»

Μάνος Χατζιδάκις. Όσο τον ανακαλύπτουμε, τόσο περισσότερο μας λείπει.