www.andrianopoulos.gr
Η χώρα έχει φθάσει στο κρίσιμο σημείο πέρα από το οποίο, αν γίνουν οι λάθος επιλογές, δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής – και κινήσεις σωτηρίας βέβαια. Η κυβέρνηση απέτυχε στην μέχρι τώρα εφαρμογή του Μνημονίου. Για τον απλούστατο λόγο πως δεν είχε την διάθεση (για ιδεολογικούς λόγους) αλλά ούτε και το στομάχι (λόγω φόβου πολιτικού κόστους) να το εφαρμόσει. Δεν έγιναν ιδιωτικοποιήσεις, δεν απελευθερώθηκαν επαγγέλματα, δεν καταργήθηκαν δημόσιοι φορείς, δεν εξορθολογίσθηκαν οι δαπάνες των νοσοκομείων, δεν μπήκε νυστέρι στις ΔΕΚΟ. Είναι χαρακτηριστικό πως μετά τα διαφημισμένα μέτρα περικοπών στον ΟΣΕ υπογράφτηκε συλλογική σύμβαση με τους εκεί εργαζόμενους με την προσθήκη διάταξης για την αποκατάσταση των όποιων εισοδηματικών απωλειών της προηγούμενης χρονιάς!! Ενώ μειώθηκαν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, σε πολλά Υπουργεία οι δαπάνες μισθοδοσίας παρέμειναν ίδιες η και αυξήθηκαν! Αυτό έγινε μέσω νέων η αυξημένων υπερωριών. Ώστε κάποιοι Υπουργοί να μην γίνουν δυσάρεστοι στους υπαλλήλους των φορέων που προΐστανται.
Με τέτοια καραγκιοζιλίκια βέβαια δεν υπήρχε περίπτωση να πετύχει το όποιο πρόγραμμα εξυγίανσης και ανάκαμψης. Ανεξάρτητα πόσο καλό η ορθολογικό είναι. Ακόμα και η τέταρτη δόση δεν έπρεπε κανονικά να μας είχε δοθεί. Όπως λοιπόν ο κρατισμός, που οδήγησε τον ελληνικό δημόσιο τομέα στην χρεοκοπία, βαφτίσθηκε «νεοφιλελεύθερη πολιτική των δύο μεγάλων ελληνικών κομμάτων» έτσι και η ανικανότητα η και η δειλία της σημερινής κυβέρνησης βολικά από κάποιους ονοματίσθηκε «αποτυχία των μέτρων του Μνημονίου». Ότι βολεύει τον καθένα βέβαια.
Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα καινούργιο εφιάλτη. Επιμένοντας στην άρνηση να κόψει πραγματικά δημόσιες δαπάνες καταργώντας φορείς και κρατικές υπηρεσίες η κυβέρνηση επιλέγει την εξοντωτική φορολογία. Δημεύοντας ουσιαστικά την ατομική ιδιοκτησία και συνθλίβοντας με τον κεφαλικό φόρο τα εισοδήματα, οδηγεί πλέον την αγορά αλλά και τους πολίτες στον οριστικό οικονομικό θάνατο. Δίχως αγορά, αλλά με το κράτος μεγάλο και την γραφειοκρατία πανίσχυρη από πού θα έλθει η ανάκαμψη; Από εισοδήματα εξοντωμένα το κράτος θα εισπράξει ελάχιστα. Και με το κράτος ανέπαφο να πληρώνει μισθούς υπαλλήλων και να απομυζά πόρους, ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα δεν πρόκειται να υπάρξει.
Το συμπέρασμα είναι πως το λεγόμενο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα – με τα μέτρα βέβαια που έχουν αναγγελθεί - απλά αναβάλει για μήνες η, στην καλύτερη περίπτωση, για ένα η δύο χρόνια την αναπόφευκτη εθνική και οικονομική πτώχευση. Αν όραμά μας είναι, και αυτοσκοπός, η επόμενη δόση τότε το Πρόγραμμα είναι χρήσιμο να ψηφισθεί. Αν στόχος είναι η σωτηρία της χώρας, το εξαγγελθέν Μεσοπρόθεσμο ισοδυναμεί με καταστροφή.. Απλούστατα, με την οικονομία διαλυμένη και την δημόσια διοίκηση υπερτροφική η ώρα της τελικής κρίσης, εφ’ όσον πλεονάσματα δεν πρόκειται να δημιουργηθούν, θα βρεί την ελληνική κοινωνία σε διάλυση κι’ αδύναμη να αυτοσυντηρηθεί. Η προοπτική αυτή είναι εφιάλτης.
Εφ όσον η κυβέρνηση επιμένει στην φοροεπιδρομή (που κάποιοι αφελείς αποκαλούν μέτρα «νεοφιλελεύθερα»!) κι αρνείται τον περιορισμό του κράτους, λύση αποτελεί μοναχά η καταψήφιση του Μεσοπρόθεσμου η ο σχηματισμός μιάς άλλης κυβέρνησης με ανοιχτές όλες τις δυνατές επιλογές. Αφού η μελλοντική πτώχευση με βάση τις προτεινόμενες ρυθμίσεις δεν μπορεί να αποφευχθεί, η απειλή της χρεοκοπίας λόγω μη καταβολής της επόμενης δόσης και του νέου πακέτου δανεικών παύει να είναι απειλή. Καλύτερα το αδιέξοδο τώρα, με μικρότερο χρέος και μεγαλύτερο διαθέσιμο λαϊκό εισόδημα, παρά αργότερα, με υποχρεώσεις κοντά στα 500 δις. ευρώ και με εντελώς εξανεμισμένες τις λαϊκές οικονομίες.
Αν Ευρώπη και ΗΠΑ ανησυχούν για την ευρωζώνη και για ευρύτερες οικονομικές επιπτώσεις ας θέσουν όρο για την όποια εκταμίευση χρημάτων την μη επιβολή φόρων και την δραστική περικοπή δημοσίων δαπανών. Έχουμε φθάσει στο σημείο δίχως επιστροφή. Αν τώρα δεν οριοθετηθούν με ακρίβεια οι κινήσεις της Ελλάδας για να αποφύγει την χρεοκοπία, άλλη ευκαιρία στο μέλλον δε θα υπάρξει. Και με τις τρέχουσες ρυθμίσεις του Μεσοπρόθεσμου αυτό δεν εξασφαλίζεται. Η οικονομική κατάρρευση με όλα τα εφιαλτικά κοινωνικά της συνακόλουθα θα είναι αδύνατον να αποτραπεί…
ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΕΚΛΟΓΕΣ;
Πολλοί εμφανίζονται να θεωρούν τις εκλογές σαν προοίμιο καταστροφής για τον τόπο. Δεν θα συμφωνήσω με την εκτίμηση αυτή. Οι λόγοι είναι διάφοροι και θα προσπαθήσω να τους εξηγήσω.
Κατ’ αρχήν αυτή η κυβέρνηση δεν έχει λαϊκή νομιμοποίηση για τα μέτρα που προωθεί. Ανεξάρτητα αν κάποιος εκτιμά πως αυτά είναι απαραίτητα για την σωτηρία της χώρας η πραγματικότητα είναι πως ο λαός προσήλθε στις τελευταίες κάλπες με εντελώς διαφορετικά διλήμματα και επιλογές. Η πραγματικότητα της επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης του τόπου εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο αρκετά μετά τις εκλογές. Δεν είναι δυνατόν να λησμονήσουμε πως η σημερινή κυβέρνηση λίγες μόνο εβδομάδες μετά τις εκλογές ενέκρινε παροχές σε συνταξιούχους. Εκτιμώντας προφανώς πως η οικονομία τις αντέχει. Κατά συνέπεια είναι απαραίτητο η κοινωνία να αποφασίσει για το μέλλον έχοντας μπροστά της όλα τα πραγματικά δεδομένα.
Τα περί οικονομικής καταστροφής λόγω πιθανών εκλογών δεν είναι σοβαρά. Οι περιπτώσεις της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας το αποδεικνύουν. Αν οι εκλογές γίνουν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με το μίνιμουμ των δαπανών και με πιθανή κατάργηση του σταυρού προτίμησης είναι σίγουρο πως δεν θα επιβαρύνουν σοβαρά την οικονομία της χώρας. Ανεδαφικοί επίσης είναι και οι φόβοι πως μια αναμέτρηση θα οδηγήσει σε ακυβερνησία. Όταν είναι φανερό πως η σημερινή κυβέρνηση αμφισβητείται από τα σπλάχνα του ίδιου του κόμματος της πλειοψηφίας. Και δυσκολεύεται να πάρει απαραίτητες αποφάσεις. Και είναι επίσης αδύνατη η όποια ιδέα συναίνεσης και συνεργασιών. Μετά από νέες εκλογές αν δεν υπάρ5χει καθαρή πλειοψηφία θα είναι σαφές πως οι ίδιος ο λαός θα έχει με την ψήφο του απαιτήσει πολιτικές συνεργασίες.
Υπάρχει όμως κι’ ένα καθαρά πολιτικό θέμα. Η σχιζοφρενική εικόνα της σημερινής Ελλάδας οφείλει να ξεκαθαρίσει. Παρατηρείται το φαινόμενο να γίνεται αγώνας διεθνώς σε Ευρώπη και ΗΠΑ να εξευρεθούν τρόποι, παραβιάζοντας ακόμη και καταστατικές θεσμικές διατάξεις (λχ το Μάαστριχτ απαγορεύει την οικονομική ενίσχυση χωρών σε οικονομική δυσκολία) για να συνεχίσει να χρηματοδοτείται η Ελλάδα – με όρους σαφώς ελαφρότερους από αυτούς που απαιτούν οι αγορές. Και στην Ελλάδα δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί φορείς καθώς και χιλιάδες πολίτες που συγκεντρώνονται σε πλατείες προπηλακίζουν βουλευτές και απαιτούν την αποχώρηση των ξένων δανειστών τους οποίους καταγγέλλουν για τοκογλυφία και κυνική εκμετάλλευση των οικονομικά αδυνάτων. Επιτέλους, ο λαός πρέπει να αφεθεί να μιλήσει. Και να τοποθετηθεί με την ψήφο του για το τι ακριβώς θέλει.
Ο λαός είναι κυρίαρχος σε μια χώρα. Και έχει ευθύνες. Δεν είναι νήπιο που έχει το ακαταλόγιστο. Οφείλει να αποφασίσει ευθέως – και για την διάσωση της χώρας και για μια ενδεχόμενη πορεία της σε ατραπούς περιπετειών. Κι αυτοί που ομιλούν για την μία η την άλλη επιλογή να έχουν ευθύνη τελικά για την τύχη των προτάσεών τους. Είναι δε και μια ευκαιρία να εκτονωθεί το επικίνδυνα φορτισμένο κοινωνικό σκηνικό. Είναι φανερό πως οι κραυγές «κλέφτες» εναντίον των βουλευτών συνολικά εκφράζουν την απογοήτευση καθώς και την ανήμπορη αγανάκτηση ενός κόσμου που διαπιστώνει τα έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του. Μαθημένος για δεκαετίες ο Έλληνας σε μια πορεία σταθερής βελτίωσης της ζωής του, κι αγνοώντας τα πραγματικά δεδομένα (δανεικά δηλ.) που οδηγούσαν σε αυτή την ευημερία, βρίσκεται άξαφνα πρόσωπο με πρόσωπο με μια αδυσώπητη πραγματικότητα. Και αντιδρά με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Καθυβρίζοντας αυτούς (δηλ. τους πολιτικούς) που μέχρι πρόσφατα εξιδανίκευε και που μέσω αυτών είχε κατά βάση εξασφαλίσει την βελτιωτική του πορεία.
Η λαϊκή οργή έχει απόλυτη ανάγκη εκτόνωσης. Για να μην σημειωθούν βιαιότητες και άλλου είδους ακρότητες. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος γι αυτό από την προσφυγή στην ετυμηγορία του λαού. Να πάρει δηλ αυτός τις τελικές αποφάσεις. Κι αν οι «αγανακτισμένοι» των πλατειών εκτιμούν πως είναι τα μέλη του Κοινοβουλίου που ευθύνονται για τα αδιέξοδα, ας φτιάξουν την δική τους πολιτική έκφραση κι ας την θέσουν κάτω από την λαϊκή έγκριση. Ας διαλέξουν αυτοί απ ευθείας την μέθοδο εξόδου από την κρίση. Κι ας δουν αν το σύνολο του λαού συμφωνεί μαζί τους. Η κάλπη θα δείξει την πραγματικότητα. Και θα επιβάλει σκεπτικισμό και ρεαλιστική προσγείωση στο σήμερα. Είναι ακατανόητο γιατί αυτή η καθαρή λύση δεν είναι εμφανής σε όλους.
Οι εκλογές λοιπόν αποτελούν μέρος της λύσης. Αν θέλουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα.
wwww.andrianopoulos.gr.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου