Ένα από τα πράγματα που δεν αντέχω είναι να μιλάω με
ανθρώπους που έκλεισε η επιχείρησή τους – αφήνοντας τους ίδιους ή τους
εργαζόμενούς τους στο δρόμο- ή θα κλείσει οσονούπω αλλά και με ανθρώπους που
είναι μακροχρόνια χωρίς δουλειά. Είναι σίγουρα, μεγάλος ο πόνος.
Και πολλοί από αυτούς
κάνουν σε μένα ή τον Γιάννη μια ερώτηση που μου παγώνει την ψυχή:
-«τι θα γίνει; Θα αλλάξει κάτι; Τι βλέπεις;»
Κατ’ αρχήν να πούμε μια πασιφανή αλήθεια: ζούμε όλοι ΜΕΣΑ
στο ίδιο «σπίτι». Ποιος λίγο ποιος πολύ η τρισκατάρατη και χολερή χρονική
συγκυρία μας αγγίζει όλους. Κάθε φορά που η μητέρα μου με έβλεπε να λυγίζω, με
κοιτούσε αυστηρά και μου έλεγε κάτι που τότε με εξόργιζε, αλλά τώρα που την
έχασα και μου λείπει τόσο, μα τόσο πολύ, το καταλαβαίνω:
-«ΣΗΚΩ!!»
Και όταν την κοιτούσα κλαμένη, έκπληκτη και θυμωμένη,
συνέχιζε:
-«Σήκω και δούλεψε!»
Θεωρώ πως με τίποτα δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω. Με τίποτα
δεν πρέπει να κλαψουρίζουμε για όσα μας συμβαίνουν. Και κάτι που το λένε
«ψυχραιμία» έχει γίνει για όσους σκέπτονται, πολύτιμο αγαθό. Αν κρατήσουμε την
ψυχραιμία μας, αν σταθούμε όλοι οι Ελληνες «πλάτη με πλάτη», αν βοηθήσει ο ένας
τον άλλον με κάθε τρόπο, αν διατηρήσουμε το μυαλό μας καθαρό και νηφάλιο, τότε
θα βρούμε και την άκρη. Γιατί θα μπορούμε να σκεφθούμε. Και όποιος σκέπτεται
καθαρά, μπορεί και να λύνει προβλήματα. Όποιος βρίσκεται σε πανικό, δεν μπορεί
να κάνει απολύτως τίποτα. Μόνο να χαθεί σε θολερά μονοπάτια μπορεί.
Θα γράψω και κάτι άλλο: κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι, το
πρώτο πράγμα που σκέπτομαι είναι ότι αμέσως, πρέπει να κάνω μια σκληρή,
πραγματική αυτοκριτική. Θα πω κάτι που δεν θα αρέσει σε πολλούς, αλλά εγώ το
πιστεύω. Κάναμε λάθη. Πολλά. Και ζήσαμε για μεγάλο διάστημα άσκεφτα, δυσανάλογα
με το πορτοφόλι μας. Όσοι από μας το έκαναν, γιατί δεν το κάναμε όλοι. Αλλά εγώ
σ’ αυτήν το άρθρο δεν ξεχωρίζω κανέναν από μας, όλους μας θεωρώ ίσους, Ελληνες.
Κάποιοι μας πρόδωσαν. Κατ’ επανάληψιν. Και μας πρόδωσαν σε
πράγματα που δεν μπορούσαμε να ξέρουμε. Μας κορόϊδεψαν.. μας «τα έφαγαν», μας
πέταξαν στο περιθώριο του τετραδίου. Όμως εμείς πατριώτες ΨΗΦΙΖΑΜΕ. Και ας μην
αναλύσουμε τώρα το πώς, είναι πλέον αργά. Αρκεί να μάθαμε από τα όσα πάθαμε.
Τώρα, δεν έχει όφελος να κοιτάμε πίσω. Πρέπει να κοιτάξουμε
μπροστά. Δεν υπάρχει χρόνος για «κλάματα και οδυρμούς». Αυτά, ταλαιπωρούν τα
μάτια μας και τα κάνουν να πιάνουν τσίμπλες. Και η ματιά μας ΤΩΡΑ πρέπει να
είναι καθαρή. Για λόγους που είπαμε παραπάνω.
Ναι, πιστεύω πως η ελπίδα ΥΠΑΡΧΕΙ , ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΑ ΕΡΘΕΙ. Όχι όμως από
εκεί που την περιμένουμε. Από τις τράπεζες, από δάνεια, από αδούλευτους
μισθούς, από λαμογιές και ατιμίες. Θα έρθει από εμάς που έχουμε μάθει να
δουλεύουμε. Που μοχθήσαμε για ζωή τίμια και καθαρά. Που ξέρουμε την δουλειά μας
και την κάνουμε καλά. Που η τεχνογνωσία μας είναι καθαρή σαν κρύσταλλο και
γλυκιά σαν πολυχρονεμένο κρασί αλλά και πανάκριβη σαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό.
Μας γονάτισαν. Εμείς ΞΑΝΑΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΟΡΘΟΙ. Σιγά-σιγά, με πόνο και προσπάθεια.
Αλλά ΟΡΘΙΟΙ.
Ο έρμος βιοτέχνης, θα σωθεί. Σας το λέω να το ξέρετε. Τον
έχω ζήσει στο πετσί μου από κορίτσι (είμαι κοντά σε αυτή την ευλογημένη «μήτρα»
της Ελλάδος από τα δεκαεννιά μου χρόνια, τους ξέρω καλά). Θα βρούνε και τρόπο
και δρόμο. Θα φτιάξουν οικοτεχνίες; Θα αλλάξουν αντικείμενο; Θα κάνουν πολλά.
Αλλά τον δρόμο θα τον βρούνε. Είναι μια ξεχωριστή, σκληρή σαν ατσάλι πάστα. Δεν
παραδίνονται αυτοί έτσι αμαχητί.
Οι βιομήχανοι; ΠΟΙΟΙ βιομήχανοι; Αυτοί χάρις σε
τρισκατάρατες συγκυρίες που σας τις έχω αναλύσει κατ’ επανάληψιν σε άλλα μου
άρθρα, είναι πλέον στην χώρα μας ελάχιστοι. Παρακαλώ τον Θεό να τους βοηθήσει
να κρατηθούνε όρθιοι για να κρατήσουν στην ζωή και τόσες οικογένειες που
τρέφονται από τους ίδιους. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν. Όμως και αυτοί είναι
σκληρά καρύδια. Μαχητές και πανέξυπνοι. Πιστεύω πως και αυτοί, τον δρόμο τους θα τον κρατήσουν
ανοιχτό. Και το φαγητό όσων δουλεύουν γι
αυτούς, «θα γεμίζει το πιάτο τους».
ΝΑΙ, πιστεύω στην Ελπίδα. Και την διατηρώ ζωντανή στην
καρδιά μου, ακόμα και όταν απελπίζομαι και εγώ όπως και εσείς. Ακόμα και όταν η
κούραση της ψυχής μου είναι άβυσσος που ζητάει να με καταπιεί. Στέκομαι όρθια
και κάνω ό,τι μου έλεγε η μάνα μου:
-σήκω ... ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΨΕ.
Θα τα καταφέρουμε, να το ξέρετε. Γιατί εμείς… ΕΙΜΑΣΤΕ
ΕΛΛΗΝΕΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου