Πήρα από έναν φοιτητή
της Φιλοσοφικής ένα προσωπικό γράμμα για το θέμα του Θεάτρου Αχαρνών. Ας
τον πούμε "Γιάννη".
Τόση ωριμότητα που ζωγραφίζεται σε ένα απλό μήνυμα από νέο
άνθρωπο, είναι τόσο συγκινητική και τόσο παρήγορη που κυριολεκτικά κλείνει
πληγές. Παρηγοριά. Ο Γιάννης επισημαίνει μεταξύ άλλων που μου γράφει, την
έλλειψη κουλτούρας των Αχαρνέων και μου γράφει ότι για το Θέατρο η ΦΙΛΙΚΗ
παλεύει άδικα. Θεωρεί ανώφελη κάθε προσπάθεια που θα σταματήσει σε κινήσεις
ιδιωτικές όπως οι φορείς που ενδιαφέρονται και επίσης πιστεύει πως πρέπει να φροντίσουμε
άλλα θέματα της Πολιτιστικής Κληρονομιάς μας γιατί η ιστορία του Θεάτρου στις
Αχαρνές θα κολλάει πάντα σε αμόρφωτους, απαίδευτους και αδιάφορους πολίτες.
Μου λέει πως δεν πρόκειται να έρθει κόσμος στην συγκέντρωση γιατί στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται
κανείς και είναι προτιμότερο να κοιτάξουμε «πράγματα που μπορούν ακόμα να
σωθούν» και «να μην αναλώνουμε την δυναμική μας σε χαμένους στόχους».
Επίσης μου γράφει ότι η γραμμή κάποιων ντόπιων «πολιτικών»
είναι να εμποδιστεί κάθε προσπάθεια για την ανάδειξή του με στόχους ιδιοτελείς
και «φτηνιάρικους όπως και η δική τους υποτιθέμενη ψευτοκουλτούρα», όπως τους
χαρακτηρίζει.
-«Σήμερα» –μου γράφει- «άκουσα κάποιους να λένε ότι «μας
έδωσε εντολή να μην πάμε για να αποτύχει η συγκέντρωση».
Μην ρωτάτε ποιος, δεν έχει καμιά σημασία.
Κυρίως όμως, μου γράφει, δεν είναι τυχαίο το ότι στον τόπο
αυτό χάνονται όλα αφού από τους εννέα υποψηφίους δημάρχους….δεν μπορεί να
εμπιστευτεί κανέναν.
-«ο πατέρας μου»,μου λέει , «άκουσε σχόλιο στο καφενείο ότι υποψήφιος
απάντησε σε ερώτηση: -γιατί έχεις
τόσο χαμηλού επιπέδου υποψηφίους;» το εξής:
-«γιατί αυτό είναι το επίπεδο των Αχαρνέων και θα δεις ότι
αυτοί θα ψηφιστούνε».
Ο Γιάννης μου γράφει πολλά αλλά εγώ θα ήθελα να πω τούτο:
Ίσως να μην μπορώ να αντιτάξω πολλά επιχειρήματα στο γράμμα
του φοιτητή αναγνώστη μου –είναι 7 σελίδες – όμως θα ήθελα να προσθέσω:
Αν ήθελα ταρατατζούμ και φανφάρες, θα είχα άλλη συμπεριφορά.
ΔΕΝ έχω, γιατί δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο από την ουσία. Το σημαντικό αύριο
είναι ότι εκεί θα βρίσκονται ΠΕΝΤΕ έστω δημότες με καλλιέργεια, παιδεία και αγάπη για τον τόπο που πιστεύουν πως ποτέ
δεν πρέπει να σταματάς την προσπάθεια για το Καλό. Πάντα υπάρχουν πολίτες που
νοιάζονται, πάντα θα υπάρχουν αγωνιστές, πάντα η ελπίδα θα πεθαίνει τελευταία.
Και μπορεί να προβλήματα και το τρυπάκι μέσα στο οποίο μας έχουν τοποθετήσει να
μην μας αφήνει να πάρουμε ούτε αναπνοή, αλλά όσο παλεύουμε, το αποτέλεσμα που
επιθυμούμε δεν θα χαθεί και με την συμπεριφορά μας θα «φωνάζουμε» σιωπηλά πως
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ.
Όσο προσπαθούμε, η ελπίδα θα ζεί.
Όσο αναπνέουμε, πρέπει να παλεύουμε.
Και στο τέλος-τέλος, όσο παλεύουμε κανείς δεν μπορεί να μας
παραγκωνίσει. ΑΠΟΛΥΤΩΣ κανείς.
Παρ’ ότι λοιπόν μου γράφει ότι ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΓΙΑΤΙ
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΎΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ, εγώ θα του πω να πάει. Να διαλέξει ΑΤΟΜΑ που του
εμπνέουν εμπιστοσύνη και να ασκήσει το δικαίωμα που του δίνει το Σύνταγμα και η
Δημοκρατία. Να μην μείνει αμέτοχος. Να συνεχίσει να είναι πάντα «παρών» όπως
στα άλλα που μου γράφει μέσα στο πολύ συγκινητικό του σημείωμα.
Και εγώ είμαι πολύ τυχερή που μου γράφουν Νέοι άνθρωποι,
δίνοντάς μου «μπόϊ» και κουράγιο, που το έχω τόσο μεγάλη ανάγκη.
Το επάγγελμα του δημοσιογράφου τελικά, δεν είναι ούτε τόσο
άσχημο, ούτε τόσο επώδυνο.
Γιάννη, σ’ ευχαριστώ παιδί μου…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου