EU latest

PRESS

European Council    14/3/2018 | STATEMENTS AND REMARKS Letter of congratulations from President Donald Tusk to Angela Merkel on her appointment as Federal Chancellor of Germany On behalf of the European Council, I would like to warmly congratulate you on your fourth appointment as Federal Chancellor. I very much welcome the clear pro-European stance of the new German government. At a time when the European Union is faced with significant challenges but also renewed dynamism, leaders are taking a hands-on approach and are directly engaging on the politically most sensitive issues in the context of the Leaders' Agenda. I trust that you will continue to provide constructive input to our discussions. I am looking forward to continuing our good cooperation and to welcoming you here in Brussels at the European Council next week. Gutes Gelingen! Council of the European Union    13/3/2018 | PRESS RELEASE Corporate tax avoidance: Agreement reached on tax intermediaries On 13 March 2018, the Council reached agreement on a proposal aimed at boosting transparency in order to tackle aggressive cross-border tax planning. The draft directive is the latest of a number of measures designed to prevent corporate tax avoidance. It will require intermediaries such as tax advisors, accountants and lawyers that design and/or promote tax planning schemes to report schemes that are considered potentially aggressive. The member states will be required to automatically exchange the information they receive through a centralised database. This will enable new risks of tax avoidance to be determined earlier and measures to be taken to block harmful arrangements. Member states will be obliged to impose penalties on intermediaries that do not comply with the transparency measures. "Enhancing transparency is key to our strategy to combat tax avoidance and tax evasion", said Vladislav Goranov, minister for finance of Bulgaria, which currently holds the Council presidency. “If the authorities receive information about aggressive tax planning schemes before they are implemented, they will be able to close down loopholes before revenue is lost." 13/3/2018 | PRESS RELEASE Taxation: 3 jurisdictions removed, 3 added to EU list of non-cooperative jurisdictions The EU's list of non-cooperative jurisdictions in taxation matters has been adjusted in the light of: commitments made by listed jurisdictions; an assessment of jurisdictions for which no listing decision had yet been taken. Moves have also been made to improve transparency in the listing process. On 13 March 2018, the Council removed Bahrain, the Marshall Islands and Saint Lucia from the list and added the Bahamas, Saint Kitts and Nevis and the US Virgin Islands. The EU's list is intended to promote good governance in taxation worldwide, maximising efforts to prevent tax avoidance, tax fraud and tax evasion. It was prepared during 2017 in parallel with work within the OECD. “I am glad to see more jurisdictions that we listed in December committing themselves to reforming their tax policies in a manner that will remedy our concerns", said Vladislav Goranov, minister for finance of Bulgaria, which currently holds the Council presidency. “We call on all jurisdictions on the list to do likewise, and on all those that have already made commitments to implement them in a timely manner. Our aim is to achieve optimal tax transparency worldwide”, he said. 12/3/2018 | PRESS RELEASE EU industrial policy strategy: Council adopts conclusions THE COUNCIL OF THE EUROPEAN UNION, RECALLING the Council conclusions from May[1] and November 2017[2], as well as the European Council Conclusions from June 2017[3], which all emphasised the need for developing a comprehensive and long-term EU industrial strategy, UNDERLINES the importance of strengthening the industrial base as a key component of Europe's future, keeping in mind that European industry continues to be a major driver for productivity, growth, innovation and employment and a cornerstone of economic prosperity in Europe; CONSIDERS in this regard the Commission's communication from 2017 on "A renewed EU Industrial Policy Strategy" [4] as an important signal and a useful first step towards developing a future-oriented EU industrial strategy; REITERATES that a fully functioning internal market in the digital age is a fundamental pillar for strengthening industrial competitiveness and HIGHLIGHTS the importance of enforcement and implementation of the internal market rules in that context; BELIEVES that, in order to face the challenges and use the opportunities that are emerging, industry needs a clear, predictable and non-discriminatory regulatory environment in order to make future-oriented investments; in this context RECALLS the importance of business-related services and UNDERLINES the need to remove remaining unjustified or disproportionate barriers; therefore STRESSES that a structured and comprehensive long-term strategic approach is necessary; CONSIDERS, in the light of the long-term industrial policies and measures in other regions of the world, that the EU needs a common approach building on the competitive advantages of our economy and businesses, taking into account the European model with high environmental and social standards, and setting an ambitious long-term vision where its industry could be in a decade and beyond to the benefit of citizens and the economy; ACKNOWLEDGES that the major and sometimes disruptive changes which industry is undergoing, if properly addressed, can help create new jobs, lead to increased manufacturing in Europe and turn challenges into opportunities; WELCOMES the initiatives undertaken by the EU in the digital domain, and, given that speed and scale are decisive for market success, CALLS FOR strengthened efforts and the rapid implementation of policy priorities in respect of the digitalization of industry with a special emphasis on strengthening initiatives like Digital Innovation Hubs and other initiatives under the European platform on digitising industry supporting small and medium-sized enterprises (SMEs) in their digital transformation; REITERATES the importance of ambitious, coherent, consistent, timely and industry-led standards for interoperability for the competitiveness of European industries on global markets;  STRESSES that, in order to operate in a data economy, companies need a continued focus on the innovative development and take-up of key forward looking trends including the Internet of Things, Artificial Intelligence, robotics, Big Data and platforms, connected and autonomous systems, 5G, 3D printing, standardization, ICT security and blockchain; EMPHASISES that, as data is becoming the new competitive factor in our connected world, data storage, cloud computing as well as high-performance processing technologies and capabilities should be strengthened in the EU to ensure an ambitious level of cybersecurity, data protection and trusted ICT services; RECOGNISES the significant risk of ICT-enabled infringements and misappropriation of intellectual property and the importance of finding a response to this threat; HIGHLIGHTS that the ability of the EU to make use of new technologies depends on its ability to innovate and that, therefore, achieving significant and more effective investments and the right framework for research, development and innovation is of crucial importance, also in the perspective of the next multiannual financial framework; CONSIDERS that a better knowledge transfer and uptake of advanced and key enabling technologies in the industrial base is essential to promote productivity gains and the overall industrial competitiveness; RECALLS that the links between businesses and research, development and innovation are essential for market application and uptake and turning knowledge into new products and services, and that the creation, scaling-up and interconnection of innovation hubs throughout the EU should be accommodated to strengthen the innovation ecosystem; CALLS for the further development of the European cluster policy, with the aim of linking-up and scaling-up regional clusters into cross-European world-class clusters, based on smart specialisation principles, in order to support the emergence of new value chains across Europe;  ACKNOWLEDGES that there is an untapped potential for European innovative projects and that large scale innovation initiatives and disruptive innovation should be supported; HIGHLIGHTS the importance of ongoing initiatives for public-private partnerships, innovation and investments and REGARDS favourably the communication on EU State Aid Modernisation setting out criteria on support for Important Projects of Common European Interest which aims at facilitating large-scale innovative projects of transnational character; UNDERLINES the importance of public procurement, including pre-commercial procurement and public procurement for innovation, for promoting innovation and improving the competitiveness of the EU industry and REGARDS favourably initiatives such as the recently adopted communication on "Making Public Procurement work in and for Europe" to use procurement as a strategic tool to foster a transition to a more innovative, environment-friendly and socially inclusive economy; Having in mind that competition in a market economy is of outstanding importance for the innovation orientation of the economy, RECOGNIZES that, when it comes to innovation and digital transition, the EU and its Member States, in order to be able to compete globally, should support investments and create favourable conditions for private investment funds, including innovative forms of financing and targeted growth support measures for SMEs and start-ups as the backbone of the EU economy; furthermore POINTS TO the need for continued dedicated policies towards scale-ups and mid-caps, as well as increased support for innovation with high technological risk and a long-term investment horizon; UNDERLINES the need for the right mix of investment and funding tools by the EU, Member States, regions and the private sector;  STRESSES that fostering the Union's industrial growth requires the right skills, and that harnessing the digital transition notably requires addressing the insufficient level of digital skills in Europe's labour force and shortages of ICT professionals as well as science, technology, engineering and mathematics graduates; REAFFIRMS the potential of additional sectoral blueprints as a basis for bottom-up identification of sector-specific skills needs, increased business-education partnerships as well as dedicated investments in the skills of young people and lifelong learning; CONSIDERS that trade is essential to creating growth and jobs; RECOGNISES the importance for EU industry of global value chains and trade; NOTES the global changes in trade policy and therefore REITERATES the importance of the EU's approach to pursue a robust trade policy upholding an open and rules-based multilateral trading system, with a central role of the WTO, convinced that trade and investment can only be free if they are also fair and mutually beneficial; in the context of this robust trade policy and seeking to foster a truly level playing field, URGES all actors involved to prepare an adequate answer on how to handle the industrial strategies of third countries, facilitating the integration of European companies in global value chains, also in a long-term competitiveness perspective; EMPHASISES that the contribution of the private sector is essential to achieving the ambitious goals for fighting climate change and ensuring sustainability; NOTES that satisfactory results can only be achieved through vision, partnership and by creating the appropriate framework conditions for innovation, new business and manufacturing models, including through measures to support the low-carbon transition in industrial sectors; WELCOMES the efforts made by various sectors to develop long-term transition roadmaps to 2030 and beyond, stretching up to 2050, and INVITES the Commission, together with industry and Member States, to work actively with all sectors on the further elaboration of such roadmaps and their interlinkages as an input to the future comprehensive and long-term EU industrial strategy;  CALLS FOR a comprehensive industrial policy that makes best use of the opportunities resulting from the transition towards safe and sustainable technologies, low-carbon and circular economy and is in balance with coherent European climate and energy policies, aiming at creating a strong, resource-efficient and competitive European industrial base; UNDERLINES that this comprehensive policy should take into account the sustainable supply of raw materials and the external dimension of the EU climate policy, while paying special attention to addressing the issue of high energy costs and preventing significant disadvantages in international competition, in particular for energy-intensive industries; REITERATES that industrial competitiveness concerns should be systematically mainstreamed across all EUpolicy areas and its call on the Commission to evaluate the impact of mainstreaming industrial policy into the EU strategic initiatives and put forward proposals how the mainstreaming can be more effective; POINTS OUT that cumulative cost assessments and the reduction of unnecessary regulatory burdens are an indispensable part of any comprehensive effort to support the global competitiveness of EU industry; UNDERLINES in this regard the importance of concrete targets for the reduction of unnecessary regulatory burdens, whilst respecting existing protection standards and without undermining the underlying objectives of the legislation; EMPHASISES that systematic steps at EU level could effectively complement measures at national and regional level and thus improve the coordination and synergies between EU and Member States' policies; CALLS ON the Commission to ensure that the SME test is applied more thoroughly when preparing initiatives; RECALLS that appropriate framework policies should be accompanied, when necessary, by initiatives to stimulate new and emerging sectors with high growth potential, and for sectors facing economic change;  NOTES that, in order to effectively implement a comprehensive EU industrial policy, strategic objectives need to be established and the progress towards their achievement be constantly monitored; therefore CALLS ON the Commission to intensify work, in consultation with Member States and stakeholders, on appropriate industrial policy objectives to be achieved by2030 and beyond, synchronizing the efforts made under the EU's industrial, energy and environment (including climate change) policies; TAKES NOTE with interest of the recent EU Industry Day, including the establishment of the High Level Industrial Roundtable "Industry 2030" which is expected to deliver a positive and timely contribution to the development of a comprehensive and long-term EU industrial strategy, and CALLS ON the Commission to keep Member States informed of the work of the Roundtable; EMPHASISES the need to monitor the implementation of the industrial policy objectives and, even more importantly, the trends in the development of the EU industry with appropriate indicators, keeping in mind that the indicators need to be measurable, time sensitive and should, where feasible, allow for comparison at a global level; In order to keep Europe globally competitive, STRESSES the urgent need for a comprehensive and long-term EU industrial strategy which should be in place at the latest by the beginning of the next EU institutional cycle; to this end CALLS ON the Commission to build upon the existing governance structure and focus on the preparation of all the elements that will form the future strategy, including an action plan; NOTES also the need to closely involve Member States in this process and REAFFIRMS the strategic role of the Competitiveness Council to provide political guidance and momentum. [1]        Doc. 9760/17. [2]        Doc. 15223/17. [3]        Doc. EUCO 8/17, paragraph 15. [4]        Communication from the Commission to the European Parliament, the European Council, the Council, the European Economic and Social Committee, the Committee of the Regions and the European Investment Bank - Investing in a smart, innovative and sustainable Industry - A renewed EU Industrial Policy Strategy, doc. 12202/17 + ADD 1.

RUSSIAN latest news

Dmitry Medvedev meets with Gazprom CEO Alexei Miller
13 March 2018 15:00 Gorki, Moscow Region


Dmitry Medvedev and Alexei Miller discussed Gazprom’s performance during the winter season on the domestic and European markets, as well as cooperation with Naftogaz of Ukraine.

Excerpts from the transcript:





Meeting with Gazprom CEO Alexei Miller

Dmitry Medvedev: What are the results of the winter season on the domestic market and in terms of exports?

Alexei Miller: This winter's natural gas supplies were affected by an unusually cold February in Russia and Europe. Nevertheless, Gazprom fully satisfied the demand of Russian consumers and consumers in the European market.

In February, Gazprom distributed 30.7 billion cubic metres of gas to consumers in Russia. This is the largest amount in the past five years.

The demand for Russian gas in Europe was growing fast. In total, in February, we set an all-time high for gas distribution to the European market in the amount of 17.4 billion cubic metres, which is up 6.8 percent compared to the historically high volume in February 2017. On March 2, we set a megarecord by delivering 713.4 million cubic metres of gas.

Gazprom has the capacity to meet peak demands for gas. On an annualised basis, our capacity totals 260 billion cubic metres of gas with an understanding that in 2017 - the year of record-high distribution - we supplied 194.4 billion cubic metres to Europe.

This winter, Gazprom confirmed its status as a reliable and responsible supplier that honours its obligations in full and on time.

Underground gas storage facilities in Europe remain at about quarter volume. In some countries this level is critical at around only 10 percent. This means that in the coming gas pumping period, in the summer, the demand for Russian gas will be high as well. In circumstances where gas production in the European Union is declining and the demand for Russian gas is increasing, new export gas distribution projects for supplying Russian gas to foreign markets are becoming even more important, including Turkish Stream and Nord Stream 2.

Dmitry Medvedev: These projects are important. However, there are other factors that affect the consumption of gas in one way or another. I’m referring to the Stockholm Arbitration Institute rulings, the arbitration court, regarding your dispute with the Ukrainian company. What steps is Gazprom taking, including the contract?

Alexei Miller: The Stockholm Arbitration Court handed down a one-sided ruling which violated the balance of the interests of the parties under two contracts - the contract for gas supplies to Ukraine and the transit contract. Under the Stockholm Arbitration ruling, Gazprom owes Naftogaz $2.56 billion. Almost instantly, Naftogaz released a statement that, based on the Stockholm Arbitration rulings, Naftogaz would be able to fine us for 2018 and 2019, that is, until the expiration of the contracts, and we would be forced to pay several billion dollars.

Given this, these contracts have become economically unviable for us, so Gazprom decided to initiate a procedure for the dissolution of the contracts through the Stockholm Arbitration Court. We have already filed an appeal regarding the gas supply contract to Ukraine. An appeal will be filed before the end of March for the transit contract and the procedure for the termination of the contracts under the established standards.

Dmitry Medvedev: What will happen to gas transit to Europe?

Alexei Miller: There are currently no risks for transiting gas to Europe across Ukraine, unless of course we identify unauthorised gas siphoning by Naftogaz in Ukraine. We expect that the Stockholm Arbitration Court will redress the imbalance in the interests of the parties during the new proceedings.

Dmitry Medvedev: It is critically important for all these proceedings to take place in accordance with the existing regulations, so that the disputing parties themselves are directly involved - I mean Gazprom and Ukraine. This is expressly provided for in the existing agreements. With regard to other ways of influencing these relations, I believe, it is absolutely wrong and has an obvious political connotation – I’m talking about isolated comments made by EU officials and even the US State Department. Neither the European Union nor the foreign ministries of other countries have any part in bilateral relations between Gazprom and its Ukrainian counterpart.

Alexei Miller: Given the situation, Ukraine must prove the economic efficiency and viability of continuing gas transit through its territory. We are ready to hear them out and consider any proposals.

Dmitry Medvedev: Of course, all options should remain open. This is a matter of contract profitability and effectiveness.

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION:Έκκληση προς τη Διεθνή Κοινότητα να πάψει να υποκλίνεται στην Τουρκία

Απευθύνουμε έκκληση προς τη Διεθνή Κοινότητα να πάψει να υποκλίνεται στην Τουρκία και να αντιδράσει δεόντως στις εγκληματικές της ενέργειες

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Claymont, Delaware 19703
U.S.A

www.professors-PhDs.com
IHAHellas@gmail.com

Μάρτιος 14, 2018

ΠΡΟΣ:

Donald J. Trump, Πρόεδρο των ΗΠΑ
Mike Pompeo, Υπουργόν Εξωτερικών των ΗΠΑ
Matthew Nimetz, Ειδικό Μεσολαβητή του ΟΗΕ μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων
António Guterres, Γενικόν Γραμματέα του ΟΗΕ
Κράτη- μέλη του ΟΗΕ
Κράτη- Μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσης
Antonio Tajani, Πρόεδρον της Ευρωβουλής

Jens Stoltenberg, Γενικόν Γραμματέα του NATO
Ευρωβουλευτές

κ. Προκόπη Παυλόπουλο, Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
κ. Αλέξη Τσίπρα, Πρωθυπουργό της Ελλάδος
κ. Νίκο Κοτζιά, Υπουργόν Εξωτερικών της Ελλάδος
κ. Πάνο Καμμένο, Υπουργόν Εθνικής Άμυνας
Ναύαρχον Ευάγγελο Αποστολάκη, Αρχηγόν ΓΕΕΘΑ
κ. Νίκο Αναστασιάδη, Πρόεδρον της Κύπρου

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης
Αρχηγούς όλων των κομμάτων της Ελληνικής Βουλής
Βουλευτές του Ελληνικού και του Κυπριακού Κοινοβουλίου

Όλος ο κόσμος παρακολουθεί έκπληκτος αφ’ ενός τις “γκαγκστερικές” ενέργειες της Τουρκίας σε ξένα χωρικά ύδατα, αφ’ ετέρου, την υποτονική αντίδραση των κυβερνήσεων διαφόρων κρατών καθώς και Διεθνών Οργανισμών των οποίων η αποστολή είναι η διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης.

Οι Τουρκικές δυνάμεις παραβιάζουν τα Ελληνικά χωρικά ύδατα και τον Ελληνικό εναέριο χώρο σχεδόν σε καθημερινή βάση εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή η κατάσταση, που σπάνια προβάλλεται στα διεθνή δελτία ειδήσεων, έχει οδηγήσει τους εκτός Ελλάδος δημοσιογράφους να αναφέρονται συχνά σε ορισμένα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου σαν «νησιά αμφισβητούμενα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας». Τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχουν καθοριστεί από την διεθνή Συνθήκη της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923), την οποία έχει υπογράψει και η Τουρκία (https://wwi.lib.byu.edu/index.php/Treaty_of_Lausanne), απο τις Ιταλο-Τουρκικές συμφωνίες του 1932 και από την Συνθήκη των Παρισίων του 1947, η οποία αναγνώρισε τα νησιά του Αιγαίου ως Ελληνική επικράτεια. Συνεπώς, δεν υπάρχουν «αμφισβητούμενα νησιά». Τα Ελληνικά νησιά είναι αμφισβητούμενα μόνο στα μάτια της Τουρκικής κυβέρνησης. Η Ελλάδα πάντοτε απαντά στις Τουρκικές προκλήσεις προσπαθώντας να αποκλιμακώσει τις εκάστοτε εντάσεις.

Πρόσφατα, οι Τουρκικές απειλές εναντίον της Ελλάδας έφθασαν σε πολύ επικίνδυνο επίπεδο. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία «έδωσε» τα νησιά το οποία «ήταν δικά μας» και τα οποία «βρίσκονται τόσο κοντά μας που ακούμε τις φωνές» (https://www.gatestoneinstitute.org/11954/turkey-threats-greek-islands). Ελπίδα για δημοκρατική αλλαγή στην Τουρκική κυβέρνηση και μείωση της επιθετικότητας, δεν υπάρχει, καθώς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού) υπόσχεται στους Τούρκους περισσότερη επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδος και γρήγορη επέκταση των Τουρκικών συνόρων.

Στις 12 Φεβρουαρίου του 2018, εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων, ανατολικά της Ελληνικής νήσου των Ιμίων, ακταιωρός της Τουρκικής ακτοφυλακής επιχείρησε τον εμβολισμό στάσιμου Ελληνικού σκάφους της ακτοφυλακής στο πλευρό, προφανώς με σκοπό να το διαμελίσει, παραβιάζοντας τους διεθνείς κανόνες αποφυγής συγκρούσεων. Το σκάφος της Ελληνικής ακτοφυλακής απέφυγε την σύγκρουση την τελευταία στιγμή μετά από κατάλληλο ελιγμό, αλλά κτυπήθηκε στην πρύμνη και έπαθε εκτεταμένες ζημίες. Επρόκειτο αναμφίβολα για εγκληματική ενέργεια και προφανώς ο Τούρκος καπετάνιος δεν έδρασε αυτόβουλα, αλλά ακολουθούσε μάλλον εντολές. Η «απάντηση» από τους οργανισμούς που εκπροσωπούν τη διεθνή κοινότητα ήταν όπως πάντα: «και οι δύο πλευρές πρέπει να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να αποκλιμακώσουν την ένταση». Είναι αυτή η δέουσα απάντηση, όταν η ένταση προκαλείται μόνο από τη μία πλευρά; Είναι δυνατόν να αναμένεται συμμόρφωση της τουρκικής πλευράς προς το Διεθνές Δίκαιο, όταν οι οργανισμοί που υπερασπίζονται την παγκόσμια ειρήνη δεν τολμούν να πουν στην Τουρκία «πρέπει να σταματήσεις, ειδάλλως…»; Η κατάσταση γίνεται ακόμη και ειρωνική, αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι και οι δύο χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, είναι μέλη του ΝΑΤΟ, μιας συμμαχίας που αποσκοπεί στην υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας των μελών της.

Ακόμη πιο παράδοξο είναι αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο. Στις 9 Φεβρουαρίου 2018, Τουρκικά στρατιωτικά πλοία εισέβαλαν στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας και παρεμπόδισαν το Ιταλικό πλωτό γεωτρύπανο Saipem 12000 της Ιταλικής πετρελαϊκής εταιρίας ΕΝΙ (Italian Energy Company – Ente Nazionale Idrocarburi), το οποίο βρισκόταν καθ΄οδόν προς το οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ για εξερεύνηση υδρογονανθράκων. Ως αποτέλεσμα, το Saipem 12000 εγκατέλειψε τα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα Ηνωμένα Έθνη και το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν κατεδίκασαν αυτή τη νέα Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, πράγμα που θα έπρεπε να είχαν κάνει καθώς είναι το προπύργιο της προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών μελών τους. Οι Τουρκικές ενέργειες καταδικάστηκαν από την Ιταλική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση (αν και όχι όσο έπρεπε, απλά καλώντας την Τουρκία να αποφεύγει την δημιουργία κρίσιμων καταστάσεων), και βέβαια από την κυβέρνηση της Κύπρου. Η υποτονική αντίδραση της Διεθνούς Κοινότητας φαίνεται πως ακολούθησε το παράδειγμα του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο είναι από τις λεγόμενες εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και όφειλε να καταδικάσει την Τουρκία με τους πλέον υψηλούς τόνους. Η Ελληνική Κοινότητα του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ξεκινήσει ηλεκτρονική εκστρατεία καλώντας την Βρετανική κυβέρνηση να αντιδράσει όπως αρμόζει, και, ήδη, πάνω από 3000 διαμαρτυρίες έχουν φθάσει ηλεκτρονικά στο Βρετανικό Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, από τις 23 Φεβρουαρίου (2018) που ξεκίνησε η εκστρατεία. Η αποτυχίας της Διεθνούς Κοινότητας να αντιδράσει αποτελεσματικά, επέτρεψε στην Τουρκία να μπλοκάρει την έρευνα υδρογονανθράκων. Νέες έρευνες αναμένονται να ξεκινήσουν εντός των προσεχών ημερών από την Αμερικανική εταιρεία ExonMobil στο οικόπεδο 10 της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Τουρκία είναι η μόνη χώρα-μέλος των Ηνωμένων Εθνών η οποία δεν αναγνωρίζει την Κύπρο ως ανεξάρτητη χώρα και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης· επί πλέον, η Τουρκία δεν έχει υπογράψει την Σύμβαση της Θάλασσας των Ηνωμένων Εθνών, την οποία η Κύπρος έχει υπογράψει και επικυρώσει. Εν μέρει, το bullying που ασκεί η Τουρκία στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει να κάνει με το γεγονός ότι Τουρκικά στρατεύματα ακόμα κρατούν υπό κατοχή το βόρειο μέρος του νησιού, μετά από τις δύο παράνομες εισβολές της Τουρκίας στις 20 Ιουλίου και 14 Αυγούστου 1974, μια κατοχή που υποτίθεται προκάλεσε η δικτατορία που κυβερνούσε την Ελλάδα τότε, υπό παράξενες συνθήκες τις οποίες κάποιοι χαρακτηρίζουν απλοποιημένα με τη φράση «Έλληνες εθνικιστές έκαναν πραξικόπημα, με στόχο να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα». Η ιστορική αλήθεια, όμως, έχει αποδεσμευθεί από το Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, επιβεβαιώνοντας την συμπαιγνία μεταξύ Τουρκίας και Ηνωμένου Βασιλείου· η Βρετανία άφησε την Τουρκία να εισβάλει με στόχο την διχοτόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε «δύο συνιστώντα κράτη», ένα σχέδιο των Βρετανών που ξεκίνησε από το 1956/57, επανα-σχεδιάστηκε από τις 3 Ιανουαρίου 1964 μεταξύ Βρετανών και Τούρκων και εκτελέστηκε τελικά το 1974.

Στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις του περασμένου Ιουλίου (2017) για επανένωση της νήσου με το βόρειο κατεχόμενο μέρος, ο πρόεδρος της Κύπρου κ. Αναστασιάδης προέβη σε μεγάλες παραχωρήσεις για διαμοιρασμό της εξουσίας μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων της Κύπρου (υπό τη μορφή δύο «συνιστώντων κρατών»). Παρόλα ταύτα η τουρκική κυβέρνηση απέρριψε τα πάντα και επέμενε στο αίτημα της να διατηρήσει τουρκικά στρατεύματα στο «Τουρκικό συνιστών κράτος» και μετά τη «λύση», καθώς επίσης να διατηρήσει τα εγγυητικά της δικαιώματα σύμφωνα με την Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960 την οποία τόσο η Κυπριακή Κυβέρνηση όσο και η Κυβέρνηση της Ελλάδας ζητούν να ακυρωθεί (οι τρείς εγγυήτριες δυνάμεις βάση της Συνθήκης Εγγυήσεως του 1960 ήσαν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελλάδα και η Τουρκία). Αλήθεια, ποίος έχων σώας τας φρένας, και γνωρίζοντας την επιθετικότητα της Τουρκίας σε όλα τα μέτωπα, θα έδιδε σ΄αυτήν την χώρα το δικαίωμα να επεμβαίνει νόμιμα και στρατιωτικώς στην Κύπρο όποτε εκείνη θεωρεί αναγκαίο; Υπογραφή σε μια τέτοια συμφωνία δεν διαφέρει από υπογραφή για το τέλος της ανεξαρτησίας της Κύπρου.

Σ’ αυτό το κλίμα εκφοβισμού και επιθετικότητας εκ μέρους της Τουρκίας, την 1η Μαρτίου (2018) δύο Έλληνες στρατιωτικοί (ανθυπολοχαγός και ΕΠΟΠ λοχίας) συνελήφθησαν από Τουρκική περίπολο κατά τη διάρκεια περιπολίας στις Καστανιές του Έβρου και τώρα κρατούνται φυλακισμένοι στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανούπολης. Υποτίθεται ότι η Ελληνική περίπολος έχασε τον δρόμο της λόγω κακών καιρικών συνθηκών και βρέθηκε 253 μέτρα μέσα στην Τουρκική επικράτεια· ωστόσο, το ενδεχόμενο της ενέδρας και της προαποφασισμένης σύλληψης ενισχύεται από πολλές ενδείξεις. Ακόμη όμως και αν πέρασαν τα σύνορα, παρόμοια περιστατικά έχουν σημειωθεί πολλές φορές στο παρελθόν και από τις δύο πλευρές και επιλύθηκαν ειρηνικά. Τί έχει αλλάξει τώρα; Για ποιόν σκοπό έγινε η σύλληψη; Σύμφωνα με τις ειδήσεις, η Τουρκική κοινή γνώμη ικανοποιήθηκε με την σύλληψη και φυλάκιση των Ελλήνων στρατιωτικών, γιατί η Ελλάδα δεν έχει εκδώσει στην Τουρκία οκτώ Τούρκους αξιωματικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα μετά το πραξικόπημα του 2015 που είχε στόχο την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης της Τουρκίας. Ας ελπίσουμε η Τουρκική κοινή γνώμη να αντιληφθεί ότι η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κερδίσει, αν δεν εκδώσει τους Τούρκους αξιωματικούς στην Τουρκία. Ωστόσο, οι Ελληνικές αρχές τούς κρατούν στην Ελλάδα ακολουθώντας τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Πολλοί Έλληνες προτιμούν οι Τούρκοι αξιωματικοί να μην εκδοθούν στις Τουρκικές αρχές για λόγους ανθρώπινης αλληλεγγύης και συμπόνιας, καθώς η επιστροφή στην Τουρκία θα σήμαινε εκτέλεση ή ισόβια κάθειρξη. Αντίθετα, όταν οι Τουρκικές αρχές επιτρέψουν στους Έλληνες στρατιωτικούς να επιστρέψουν στην Ελλάδα, οι στρατιωτικοί δεν θα ριχτούν στη φυλακή αλλά στην αγκαλιά των δικών τους. Είναι κατανοητή αυτή η σημαντική διαφορά από την Τουρκική κοινή γνώμη;
Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα επί πλέον σοβαρό πρόβλημα αυτή την περίοδο, το θέμα της ονομασίας του νοτίου τμήματος της πρώην Γιουγκοσλαβίας που αποχωρίστηκε όταν η χώρα αυτή διαιρέθηκε σε μικρότερες χώρες το 1990. Όποιος γνωρίζει την ιστορία του «Μακεδονικού ζητήματος» κατανοεί την ανησυχία της Ελλάδας ότι αν ονομασθεί η FYROM « Μακεδονία» ή με οποιοδήποτε όνομα που περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία» —όπως Βόρεια ή Νέα Μακεδονία, που όλοι γνωρίζουμε ότι θα καταλήξει σε σκέτο «Μακεδονία»— αυτό θα είναι απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και θα προκαλεί σύγχυση σχετικά με την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας. Η τουρκική κυβέρνηση είναι αναμεμειγμένη και σε αυτό το θέμα, με τον πρόεδρο Ερντογάν να δηλώνει ότι δεν θα συμφωνήσει να γίνει δεκτή η FYROM στο ΝΑΤΟ με άλλο όνομα εκτός από το Μακεδονία. Δεν προκαλεί και δεν προβληματίζει αυτό όσους παίρνουν μέρος στις διαπραγματεύσεις για την ονομασία της FYROM και πιέζουν την Ελλάδα να συμφωνήσει στην αποδοχή του ονόματος Μακεδονία; Οι στενές και φιλικές σχέσεις της Τουρκίας με τη FYROM είναι γνωστές (μπορείτε να διαβάσετε εδώ για «τους αδελφούς του Ερντογάν»: http://greece.greekreporter.com/2016/11/10/turkish-president-defines-turkeys-borders-of-the-heart-as-larger-than-actual-borders/), καθώς περίπου 4% του πληθυσμού της FYROM είναι Τούρκοι και ένα σημαντικό ποσοστό από τους Αλβανούς (που αποτελούν το 35% του πληθυσμού) είναι επίσης μουσουλμάνοι. Οι Τούρκοι της FYROM, μαζί με τους Σλάβους που είναι η πλειοψηφία της χώρας, και μαζί ακόμη με Τούρκους που ζουν στην Τουρκία και δημιουργούν συνδέσμους για υποστήριξη των συμφερόντων της FYROM, αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» και ισχυρίζονται οτι ομιλούν την «Μακεδονική γλώσσα». Οι αντιπρόσωποι της Διεθνούς Κοινότητας οφείλουν να αναγνωρίσουν το φιάσκο και να υποστηρίξουν την Ελλάδα στο αγώνα της να προστατέψει τη γη και την ιστορία της.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν μακραίωνη ιστορία. Η πανωλεθρία των “βυζαντινών” στρατευμάτων στο Μαντζικέρτ από τους Σελτζούκους Τούρκους (1071) και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη, επέτρεψε τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία. Αυτό έφερε ως αποτέλεσμα την σταδιακή υποταγή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας («Βυζαντινής Αυτοκρατορίας») στους Τούρκους και τη δημιουργία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πολλά έθνη βίωσαν ιστορικές συγκρούσεις και παρ’ όλ’ αυτά έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν το παρελθόν και να οικοδομήσουν σχέσεις εμπιστοσύνης με στόχο την κοινή ευημερία. Η ιστορική συμβίωση δημιουργεί όχι μόνο τριβές αλλά και δεσμούς. Αυτό αντανακλάται στις πολύ καλές εντυπώσεις Ελλήνων τουριστών που επισκέπτονται την Τουρκία και Τούρκων τουριστών που επισκέπτονται την Ελλάδα, καθώς και σε ατομικές φιλίες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Πολλοί Τούρκοι αγοράζουν ακίνητα στην Ελλάδα για να τα έχουν στη διάθεσή τους όχι μόνο για διακοπές, αλλά και για να βρουν καταφύγιο σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά στην Τουρκία. Επιπλέον, Τούρκοι επιχειρηματίες έχουν επενδύσει πολλά χρήματα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η τουρκική κυβέρνηση πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτές τις φιλικές δοσοληψίες προς όφελος και των δύο χωρών αντί να καλλιεργεί εχθρότητα και μίσος. Εντούτοις, μέχρις ότου συμβεί αυτό, οι διεθνείς οργανισμοί που εκπροσωπούν τα δημοκρατικά έθνη που επιδιώκουν την παγκόσμια ειρήνη και ευημερία (ΕΕ, ΟΗΕ, ΝΑΤΟ), πρέπει να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την επιθετική συμπεριφορά της τουρκικής κυβέρνησης, αντί να εγκαταλείψουν την Ελλάδα να αντιμετωπίσει μόνη της την πάνοπλη Τουρκία. Ποιο το όφελος συμμετοχής της Ελλάδας –ή οποιασδήποτε χώρας– σ’ αυτούς τους οργανισμούς, αν δεν παρέχεται υποστήριξη όταν χρειάζεται; Ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτών των οργανισμών εάν δεν ανταποκρίνονται στους στόχους που έχουν θέσει;

Καλούμε την Διεθνή Κοινότητα να βοηθήσει την Ελλάδα στις προσπάθειές της να απελευθερώσει τους δύο στρατιωτικούς που κρατούνται άδικα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανούπολης. Επίσης, καλούμε την Διεθνή Κοινότητα να σταματήσει την Τουρκία από την παραβίαση διεθνών συνθηκών και νόμων.

Καλούμε την Ελληνική κυβέρνηση και την στρατιωτική ηγεσία να προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την γρήγορη απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών.

Η ανοικτή επιστολή – Έκκληση προς την Διεθνή Κοινότητα συνετάχθη και διανέμεται από τον Διεθνή Ελληνικό Σύλλογο, έναν υπερκομματικό, μη κερδοσκοπικό οργανισμό με μέλη 3000 Έλληνες και φιλέλληνες ακαδημαϊκούς, και έδρα στις ΗΠΑ.

International Hellenic Association-IHA (USA)

πηγή INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

We call on the international community to stop bowing to Turkey and to respond appropriately to its criminal actions

INTERNATIONAL HELLENIC

ASSOCIATION
Claymont, Delaware 19703
U.S.A

Www.professors-PhDs.com
IHAHellas@gmail.com

March 14, 2018

To:

Donald J. Trump, President of the United States of America,
Mike Pompeo, US Secretary of State
Matthew Nimetz, UN Special Mediator between Athens and Skopje
António Guterres, Secretary General of UN
Member States of the United Nations
Member States of the EU (no names here?)
Antonio Tajani, President of the European Parliament

Jens Stoltenberg, Secretary General of NATO
Members of the European Parliament

Prokopios Pavlopoulos, President of the Hellenic Republic
Alexis Tsipras, Prime Minister of Greece
Nikos Kotzias, Foreign Minister of Greece
Panos Kammenos, Minister of Defense of Greece
Admiral Evangelos Apostolakis, Chief of the Hellenic National Defense General Staff
Nicos Anastasiadis, President of Cyprus

Cc:

Kyriakos Mitsotakis, Leader of the major opposition party
Leaders of all political parties in Greece
Members of the Greek Parliament

The world is stunned, not so much by Turkey’s actions—which are nothing new and unexpected—, but by the reaction (or the lack of) to Turkey’s provocations on the part of governments of nation states as well as international organizations aiming to keep world peace.

The Turkish military has been invading the Greek waters and airspace on an almost daily basis, a state of affairs reoccurring for many years. These provocations are rarely reported by the world news media, yet they have led international (non-Greek) journalists to often refer to certain Greek Aegean islands as “disputed— between Greece and Turkey—islands”. The borders between Greece and Turkey were defined by the international Treaty of Lausanne (24 July 1923), which has been signed also by Turkey (https://wwi.lib.byu.edu/index.php/Treaty_of_Lausanne), the 1932 Turkish-Italian Agreements, and the 1947 Paris Treaty, which recognized the islands of the Aegean as Greek territory. Therefore, there are no “disputed islands”; the Greek islands are disputable only in the eyes of the Turkish government. Time and again, Greece has responded to Turkey’s provocations by trying to de-escalate the tensions.

Recently, the Turkish threats against Greece have reached a very dangerous level. President Erdoğan declares that Turkey “gave away” the islands that “used to be ours” and are “within shouting distance” (https://www.gatestoneinstitute.org/11954/turkey-threats-greek-islands). Hope for a democratic change in Turkish government and decreased aggression is non-existent, as the main opposition party (the Republican People’s Party) promises to the Turks more aggression against Greece and quick expansion of the Turkish borders.

On February 12, 2018, within Greek territorial waters, east of the Greek island of Imia, a corvette of the Turkish Coast Guard moved fast against the side of an anchored Greek Coast Guard ship which was on patrol in the area, apparently with the intent to break it in the middle, in contravention of the International Conflict Avoidance Rules. The Greek Coast Guard vessel, after a proper maneuver, avoided complete destruction but was hit at the stern and suffered extensive damage. This was clearly a deliberately provocative action. Certainly the Turkish captain did not act on his own, but rather was following orders. Response from organizations representing the international community was what it has always been: “the two sides must de-escalate the tensions”. Is this an appropriate response when tensions are initiated by only one side? Can conformity with international law be expected on the part of Turkey, when organizations defending world peace do not dare to say “you have to stop, or else”? It is also ironic that both Greece and Turkey are members of NATO, an alliance aiming at defending the territorial integrity of its members.

Even more incendiary are the events transpiring in Cyprus. On the 9th of February, 2018, Turkish military naval vessels invaded the Republic of Cyprus’ Exclusive Economic Zone (EEZ) and blockaded the Italian drill vessel Saipem 12000 of Italian Energy Company ENI (Ente Nazionale Idrocarburi), on its way to a drilling operation within Block 3 of Cyprus’ EEZ. As a result, Saipem 12000, left the sovereign waters of the Republic of Cyprus and moved to another location in Moroccan waters. The United Nations and its Security Council failed to condemn this latest invasion of Cyprus by Turkey, as it should have done since it is the bastion of safeguarding the sovereignty of its member states. Turkey’s actions were condemned by the Italian Government, the European Commission (albeit lukewarmly calling on Turkey to refrain from threats), and of course by the Cyprus Government. The weak response of the International Community seemed to follow the example of the United Kingdom, one of the so called Guarantor Powers of the Republic of Cyprus, which should have condemned Turkey in the strongest terms. The Greek community in the UK is carrying out an electronic campaign calling on the British Government to do that, with over 3,000 emails to have reached the British Foreign Office since the 23rd of February. Due to the failure of the International Community to act decisively, Turkey was successful in blocking the oil and gas explorations. New explorations are now due within the next few days by American ExxonMobil on Block 10 of Cyprus’s EEZ.

It is important to note that Turkey is the only member state of the United Nations that does not recognize Cyprus as an independent country and a member of the European Union, and is not a signatory to the United Nations Convention on the Law of the Sea, which Cyprus has signed and ratified. Part of Turkey’s bullying in Cyprus’ EEZ has to do with the fact that the Turkish military occupies the northern section of the island since its two illegal invasions on 20th of July and 14th of August, 1974, an occupation seemingly provoked by the Greek dictatorship at that time, under very peculiar circumstances that some like to simplify with the phrase “Greek nationalists staged a coup, intending to annex Cyprus to Greece”. The historical truth, however, has been released by the British National Archives, confirming the collusion between Turkey and the United Kingdom in allowing Turkey to invade in order to re-constitute the Republic of Cyprus into “two constituent states”, a partitionist plan devised by the British in 1956/57, re-planned as from the 3rd January 1964 between the British and the Turks, and executed in 1974.

In recent negotiations (June, 2017) for reunification of the island of Cyprus with its northern occupied section, Mr. Anastasiadis, the president of Cyprus, made great concessions for power sharing between Turkish and Greek Cypriots (in the form of ‘two constituent states’). Even so, Turkey’s government rejected them as it insists on maintaining Turkish troops in the ‘Turkish Constituent State’ following the ‘solution’, and also continue as a guarantor power as per the 1960 Treaty of Guarantee, which the Government of Cyprus and Government of Greece want abandoned (the three Guarantor Powers as per the ToG of 1960 were the United Kingdom, Greece and Turkey). Who, in his right mind, knowing Turkey’s pattern of aggression at many fronts, would give Turkey the right to lawfully intervene militarily in Cyprus any time it considers it necessary? Signing such an agreement is similar to signing the end of Cyprus’ independence.

In this climate of bullying and aggression, on March 1st, 2018, two Greek military officers (a sergeant and a second lieutenant) were captured by Turkish officials while patrolling in Kastanies, Evros, northern Greece, and are now being held in Adrianople (Edirne), in high security prisons. According to information available, the patrol lost its orientation due to adverse weather conditions (snow) and, allegedly, stepped across the border into Turkey; it is still unclear whether the officers fell into a pre-planned ambush. Even if indeed the two officers had crossed the border, accidental crossings of the borders have happened a number of times in the past, from both sides, and the problem was resolved peacefully. What is different now? Have the Turkish soldiers been ordered to capture and arrest Greek soldiers when the opportunity arises? For what purpose? According to the press, the Turkish public is satisfied with the capture and imprisonment of the Greek military officers because Greece has not extradited to Turkey eight Turkish soldiers who sought asylum in Greece after the coup aimed at overthrowing the present government of Turkey. We would hope that the Turkish public keeps this in mind: Greece has nothing to gain by not extraditing the Turkish soldiers to Turkey. Yet, Greek authorities keep them in Greece, following procedures according to international law. But many Greeks also prefer the Turkish officers not be turned over to Turkish authorities out of a sense of compassion, as a return to Turkey would mean execution or a life sentence. On the other hand, when Turkish authorities allow the Greek officers to return to Greece, the officers will not be thrown in jail but into the arms of their families. Does this contrast mean anything to the Turkish public?
Greece faces an additional very serious problem at this time, and that is the issue of the unresolved naming of the southern part of former Yugoslavia that broke away when the country fractured into several smaller states in 1990. Anyone who is familiar with the history of the “Macedonian issue” understands Greece’s concern that naming FYROM (a temporary name under the auspices of UN until a permanent name is agreed between Athens and Skopje) “Macedonia” or any name that includes “Macedonia” in it—such as North or New Macedonia, which we all know will be reduced to simply “Macedonia”—threatens the territorial integrity of Greece and creates confusion regarding the history of ancient Macedonia. The Turkish government has been involved in this issue as well, with President Erdoğan declaring that he will not agree to accept FYROM into NATO with any name other than Macedonia. Doesn’t this interference raise one more red flag for those involved in the name negotiations, who are pressing Greece to agree to accept the name Macedonia for FYROM? The present close and friendly relationship between Turkey and FYROM is a blatant reality, as the population of FYROM includes about 4% Turks in addition to a significant percentage of other Muslims within the 35% of the Albanian population (see “Erdoğan’s brothers”: http://greece.greekreporter.com/2016/11/10/turkish-president-defines-turkeys-borders-of-the-heart-as-larger-than-actual-borders/). The Turks of FYROM, along with the Slavs who are the majority of the country’s population, and together with Turks in Turkey who create associations to support FYROM’s interests, identify themselves as “Macedons” who supposedly speak the “Macedonian language”. The representatives of the international community ought to recognize the fiasco, and support Greece in its struggle to protect its land and history.

There is a long history in the relations between Turkey and Greece, starting from the defeat of the “Byzantine” army in Manzikert by the Seljuk Turks (1071), which, in combination with the internal political paralysis which followed in Constantinople, permitted the permanent establishment of Seljuks in Asia Minor, and resulted in the subjugation of the Eastern Roman Empire (“Byzantine empire”) to the Turks and the creation of the Ottoman Empire. But “rough history” exists between many nations, and yet they have found ways to overcome the past and prosper in a new direction. Furthermore, commonalities in history create not only friction but also bonds. This is reflected in the very friendly exchanges between Greek tourists visiting Turkey and Turkish tourists visiting Greece, as well as in individual friendships between Greeks and Turks, both in Greece and abroad. In addition, many Turks are buying property in Greece to have it available not only for vacations, but also to find refuge in the event something goes very wrong in Turkey. In addition, Turkish businessmen have made substantial investments in Greece, in recent years. The Turkish government must capitalize on these friendly attitudes, for the good of both countries, rather than cultivate animosity and hate. However, until this happens, the organizations that represent democratic nations striving for peace and prosperity (EU, UN, NATO) ought to deal with the aggressive behavior of the Turkish government in an an effective manner, rather than leave Greece to handle on her own a country that is armed to its teeth. What is the purpose of Greece’s—or any country’s—alliance with these organizations, if support is not provided when needed? What is the reason for the existence of these organizations if they do not meet the goals they have set?

We call on the international community to support Greece in its efforts to free the two Greek military officers unfairly imprisoned in the highest security prisons of Edirne. We also call on the international community to stop Turkey from violating international treaties and laws.

We call on the Greek government and the Greek military leaders to take all necessary steps in order to secure the safe and quick release of the two imprisoned officers.

This Open Letter – Call to the International Community was prepared and distributed by the International Hellenic Association (USA), which is a non-profit, non-partisan organization with a membership of more than 3000 Greek and Philhellene academics worldwide.

International Hellenic Association-IHA (USA)

Source.  INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

-- 

κ. ΠΑΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ, Επίκουρου Καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Πελοποννήσου,άρθρο:"Αρχή άνδρα δείκνυσι στη σύγχρονη Ελλάδα"

Του Πάνου Ευαγγελόπουλου

Στη σύγχρονη Ελλάδα πολλές φορές αναρωτιόμαστε για τον τρόπο ανάδειξης των προσώπων που επιφορτίζονται με δημόσια καθήκοντα. Ο καθηγητής Παναγιώτης Λιαργκόβας είναι μία ξεχωριστή περίπτωση του σύγχρονου Ελληνικού δημοσίου βίου μας. Ανέλαβε επικεφαλής μιας σχεδόν νεοσύστατης και άσημης, σχεδόν περιθωριοποιημένης, ανεξάρτητης αρχής του κράτους και την ανήγαγε σε μείζονος σημασίας εργαλείο για την διαμόρφωση και αξιολόγηση της μακροοικονομικής μας και ειδικότερα της δημοσιονομικής μας πολιτικής. Εξετέλεσε το έργο του με ευθυκρισία και χαρισματική επιστημονική ακρίβεια, μη διστάζοντας να έρθει σε αντίθεση με το εκάστοτε οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης είτε του κ. Σαμαρά είτε του κ. Τσίπρα. Όντας επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού με την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, του προτάθηκε θέση στο υπουργικό συμβούλιο την οποία αρνήθηκε για να συνεχίσει το έργο του από την δύσκολη και άχαρη θέση του επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού χωρίς δόξες, τιμές και άλλες απολαβές. Αρχή άνδρα δείκνυσι. Αυτό είναι το ήθος του καθηγητή Λιαργκόβα.

Όσες φορές οι εκάστοτε υπουργοί προσπαθούσαν επί ματαίω να τον διαψεύσουν, η αδήριτη πραγματικότητα δικαίωνε περίτρανα τον καθηγητή Λιαργκόβα. Αυτό θα γίνει και πάλι αλλά το 2022 είναι λίγο μακριά ακόμη όταν θα δούμε ότι τα νούμερα για τα τοκοχρεολύσια να υπερβαίνουν κατά πολύ αυτά που μας έδωσε πρόσφατα ο υπουργός Οικονομικών κ. Τσακαλώτος. Η έξοδος μας από τα μνημόνια θα είναι λοιπόν με πατερίτσες όπως ακριβώς αναλύει σε μία από τις τελευταίες παρεμβάσεις του ο καθηγητής Λιαργκόβας. Θα δανειζόμαστε πολύ-πολύ ακριβότερα από τις αγορές και οι νέες σειρές βραχυπρόθεσμων τίτλων που θα εκδώσει το Ελληνικό Κράτος από το 2018 και μετά θα πιέσουν προς μία έντονη άνοδο των τοκοχρεολυσίων από το 2022 και μετά.

Η πορεία μας μετά το τέλος των μνημονίων, θα είναι πορεία δια πυρός και σιδήρου με μια εξαντλητική πίεση στο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών εξ αιτίας πολλαπλών δεσμεύσεων και παραγόντων. Αυτό σημαίνει ότι η ελάφρυνση χρέους που υποστήριξε στην τελευταία έκθεση του ο καθηγητής Λιαργκόβας και το Γραφείο Προϋπολογισμού του οποίου ήταν επικεφαλής, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος μιας συνετής και συνεπούς πολιτικής επιδίωξης, συνοδευόμενης από μία περιεκτική και ριζοσπαστική οικονομική πολιτική εμπνευσμένων φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην χώρα μας.

Η συνεισφορά του καθηγητή Λιαργκόβα είναι η παρακαταθήκη του στην χάραξη μιας πεφωτισμένης φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής που θα μπορέσει με αποτελεσματικότητα να αντιμετωπίσει τα δεινά που μας επιφυλάσσει η μεταμνημονιακή εποχή διότι αυτό επιτάσσει το Εθνικό Συμφέρον πρώτιστα και δεύτερον μόνον εάν όλοι μαζί ανεξαρτήτως ιδεολογικών προσεγγίσεων και κομματικών τοποθετήσεων το επιδιώξουμε τότε και μόνον τότε θα μπορέσουμε να δούμε την Ελλάδα μας να ευημερεί και πάλι!

* Ο Πάνος Ευαγγελόπουλος είναι Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

"ΠΟΛΙΤΙΚΗ": Ο Καθηγητής μας απέστειλε το άρθρο του που δημοσιεύθηκε σήμερα στο LIBERAL