Κινδυνεύω να γίνω κουραστικός -τα γράφω συνεχώς από το 2010- αλλά λυπάμαι δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξία όσων πανηγυρίζουν για τα ψηφισθέντα μέτρα και θεωρούν την ψήφισή τους ορόσημο για τη χώρα.
Εξηγώ εν συντομία τους λόγους:
- η κυβέρνηση σπατάλησε πέντε σχεδόν μήνες διαπραγματευόμενη με την τρόϊκα όχι όμως για να τελειοποιήσει τα μέτρα αλλά για να ελαχιστοποιήσει την πολιτική
της φθορά. Τελικώς έκανε μια τρύπα στο νερό, επέλεξε -στη συντριπτική πλειονότητα- τα λάθος μέτρα. Αδυνατεί η κυβέρνηση να συλλάβει -λόγω ανικανότητος κυρίως, αλλά και λόγω υπέρμετρης εκτίμησης του πολιτικού κόστους- κάποιο μεγάλο σχέδιο εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας.
- Τα δύο τρίτα περίπου των μέτρων αφορούν οριζόντια μέτρα εξωφρενικής κοινωνικής αδικίας που θα οδηγήσουν σε δίκαιη αγανάκτιση τους πραγματικά θιγόμενους. Δηλαδή δεν μπορείς να κόβεις το ίδιο ποσοστό στις συντάξεις, εκείνου που πλήρωσε ασφαλιστικές εισφορές και εκείνου που δεν έχει πληρώσει τίποτα. Δεν μπορείς να κόβεις το ίδιο ποσοστό από το μισθό των δημοσίων υπαλλήλων είτε είναι φιλότιμοι και εργατικοί είτε είναι τεμπέληδες.
- Το μέγεθος του κράτους θίγεται απειροελάχιστα -το λέω για να μην τους αδικήσω- από τα μέτρα. Αλλά το υδροκέφαλο κράτος μας οδήγησε στην καταστροφή. Πόσοι άχρηστοι οργανισμοί καταργούνται με τα ψηφισθέντα μέτρα, ο αριθμός είναι αστείος. Πόσοι περιττοί ή παράνομα προσληφθέντες (χωρίς ΑΣΕΠ) δημόσιοι υπάλληλοι απολύονται; Ακόμη κι αν καταργηθεί μια οργανική θέση δεν απολύεται ο υπάλληλος αλλά προβλέπεται να τεθεί σε διαθεσιμότητα.
- Όπως ανακοίνωσε και η Τρόϊκα μεγάλο μέρος των προαπαιτούμενων μέτρων που είχαν συμφωνηθεί παλαιότερα είτε δεν υλοιποιήθηκε είτε δεν ψηφίσθηκε καν.
- Το δημόσιο χρέος θα είναι το 2013 λόγω της παρατεταμένης ύφεσης περίπου 190% του ΑΕΠ. Τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση δεν θα αποδώσουν, χωρίς αλλαγή πορείας το χρέος θα συνεχίσει να ανεβαίνει και η χώρα θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε κοινωνική έκρηξη.
Θεωρώ ότι αυτά που πρέπει να γίνουν με χρονική προτεραιότητα τα τρία πρώτα σε σχέση με το τέταρτο είναι τα εξής:
1. Να μειωθεί δραστικά ο δημόσιος τομέας α) με κλείσιμο εκατοντάδων φορέων του, β) με ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και αρμοδιοτήτων του κράτους και γ) να απολυθούν οι υπάλληλοι όσων δημοσίων φορέων καταργούνται και οι δημ. υπάλληλοι που προσλήφθηκαν εκτός ΑΣΕΠ -δηλαδή παράνομα- την τελευταία δεκαπενταετία.
2. Να μειωθεί δραστικά η φορολογία φυσικών και νομικών προσώπων και να απλοποιηθεί το φορολογικό σύστημα. Ο φορολογικός έλεγχος θα πρέπει να περάσει σε ιδιώτες. Για νέες επενδύσεις -και υφισταμένων επιχειρήσεων- θα πρέπει να θεσπιστεί μηδενική φορολογία για τα πρώτα δέκα χρόνια από την επένδυση. Οι επενδύσεις θα πρέπει να προστατευθούν συνταγματικά από μελλοντικές νομοθετικές αλλαγές που θα μεταβάλουν τα πράγματα. Για τις ξένες επενδύσεις αυτό μπορεί να γίνει και με διακρατικές συμφωνίες.
3. Να μειωθεί η γραφειοκρατία με μαζική κατάργηση διαδικασιών και κακών νόμων.
4. Αφού το κράτος -και μόνο τότε- θεσπίσει και εφαρμόσει όλα τα παραπάνω να ζητήσει από τους δανειστές του γενναία διαγραφή του χρέους του.
Η πρόβλεψή μου είναι ότι η κυβέρνηση με τα μυαλά που έχει δεν θα αντέξει περισσότερο από έξι μήνες. Τότε θα προκύψει αναπόφευκτα η ανάγκη σχηματισμού μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών και ικανών ανθρώπων που δεν θα σκέφτονται το πολιτικό κόστος και το πολιτικό μέλλον τους αλλά το μέλλον των επομένων γενεών.
Εθνολογικός χάρτης των Βαλκανίων (1877) του Edward Stanford.
