Η εντολή του λαού στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου ήταν σαφής.
Ήταν εντολή πολιτικής σταθερότητας και συσπείρωσης ευρύτερων δυνάμεων που στήριξαν και στηρίζουν την παραμονή της χώρας στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα και το ευρώ.
Ήταν εντολή διαμόρφωσης άλλων κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών προκειμένου τα βάρη της δημοσιονομικής προσαρμογής να επιμεριστούν με δίκαιο τρόπο χωρίς οριζόντια μέτρα και να προστατευτούν, στο μετρό του εφικτού, οι χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι, οι άνθρωποι της παραγωγής και της πραγματικής οικονομίας, χωρίς να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας με τον αφανισμό της μεσαίας τάξης.
Ήταν εντολή αναπτυξιακής επανεκκίνησης της χώρας με προοπτική και διατήρησης της κοινωνικής συνοχής.
Ήταν εντολή μιας συνολικής πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαίους εταίρους μας για την εξεύρεση μιας ευρωπαϊκής πολιτικής λύσης στην κρίση.
Ήταν εντολή υπέρβασης του μνημονίου και διαμόρφωσης ενός Εθνικού σχεδίου δημοσιονομικής σταθερότητας και ανασυγκρότησης της χώρας.
Το ελληνικό πρόβλημα έχει τις ιδιαιτερότητες του αλλά πρωτίστως -και αυτό το γνωρίζουν όλοι εντός και εκτός της χώρας-είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα και η λύση περνά μόνο μέσα από μια συνολική πολιτική λύση για τις χώρες της ευρωζώνης.
Το ΠΑΣΟΚ με την στήριξη του στην σημερινή κυβέρνηση αυτό επεδίωξε και αυτό πρέπει να επιδιώκει να πετύχει.
Προτείναμε αμέσως μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης την διαπραγματευτική στρατηγική που θεωρούσαμε σωστή: να αποσαφηνιστεί εξαρχής το πολιτικό και μακροοικονομικό πλαίσιο της επιμήκυνσης, της βιωσιμότητας του χρέους, της αναπτυξιακής βοήθειας.
Έτσι ώστε τα δημοσιονομικά μέτρα να εξειδικευθουν μέσα σε μια ασφαλή προοπτική. Οι συζητήσεις με την τρόικα δεν καταλήγουν κάπου χωρίς σαφή εντολή του πολιτικά ισχυρού διευθυντηρίου της ευρωζώνης.
Σε αυτό το πολιτικό επίπεδο τίθενται τα ζητήματα και αυτό θα γίνει τώρα εκ των πραγμάτων μέχρι το τέλος του κρίσιμου Eurogroup.
Έγινε άλλη επιλογή ως προς τη στρατηγική της διαπραγμάτευσης. Προτάχθηκε η εξειδίκευση των δημοσιονομικών μέτρων. Ήταν λάθος το ότι δεν συγκροτήθηκε η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, όπως πρότεινε το ΠΑΣΟΚ.
Φτάσαμε έτσι στην σημερινή φάση.
Ο πρωθυπουργός μας καλεί όλους, κόμματα και βουλευτές, υπό την πίεση και το δίλημμα για την σωτηρία της χώρας, να ψηφίσουμε μέτρα και αλλαγές που αν κριθούν μόνο σε δημοσιονομικό επίπεδο είναι δυσβάστακτα και τροφοδοτούν την ύφεση. Αυτά αποκτούν νόημα και προοπτική μόνο εφόσον εντάσσονται στο ολοκληρωμένο πλαίσιο της επιμήκυνσης, του βιώσιμου χρέους, των εγγυήσεων κοινωνικής συνοχής και μιας δέσμης αναπτυξιακών παρεμβάσεων με κοινοτικούς πόρους και διακρατικές συμφωνίες.
Όλοι μας, βουλευτές, στελέχη και πολίτες, καλούμαστε να απαντήσουμε εάν θα δώσουμε μια τελευταία ευκαιρία στην χώρα, αναλαμβάνοντας και πάλι μεγάλο κόστος ή αν θα επιλέξουμε την πορεία στο άγνωστο ή το παιχνίδι με τη φωτιά.
Μπροστά στο εθνικό αδιέξοδο που μπορεί να οδηγήσει σε τραγωδία πρέπει να γίνει σαφές προς όλους - αυτό αφορά πρωτίστως τους εταίρους μας -ότι θα αναλάβουμε το κόστος δύσκολων αποφάσεων. Αυτό όμως δεν μπορεί παρά να είναι το τελευταίο πακέτο τέτοιων μέτρων. Η κοινωνία και η οικονομία δεν αντέχουν άλλες περικοπές. Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης δεν μπορεί να ξανατροφοδοτηθεί.
Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει, η οικονομία να σωθεί και η κοινωνική συνοχή έστω και την ύστατη στιγμή να διαφυλαχτεί.
Υπάρχουν και πολιτικές και δράσεις και τρόποι για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι. Το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο και αναλαμβάνει ως κυβερνητικός εταίρος- και στη Βουλή και σε συνεργασία με τους κοινωνικούς φορείς - τις αναγκαίες πρωτοβουλίες. Αυτές οι πρωτοβουλίες μπορούν να μετατρέψουν την αγωνία σε δημιουργική δυναμική που θα σφραγίσει τις επόμενες δεκαετίες φτιάχνοντας μια άλλη Ελλάδα, αυτοδύναμη και ασφαλή.
Η απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και της πολιτικής και η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή οδήγησε και οδηγεί κοινωνικές δυνάμεις και λαϊκά στρώματα στο περιθώριο, ενώ η νέα γενιά χάνει οποιαδήποτε ελπίδα προοπτικής και ευημερίας.
Τα φαινόμενα εκφασισμού της κοινωνίας πληθαίνουν και αποκτούν πολιτική έκφραση με την άνοδο της ´´Χρυσής Αυγής ´´.
Απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα χρειάζεται, πρώτον, μια απάντηση ευθύνης που την έδωσε χθες η. ΚΟ του ΠΑΣΟΚ .
Χρειάζεται, δεύτερον, μια απάντηση προοπτικής :
Το πολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί με ευθύνες όλων μας στον χώρο της κεντροαριστεράς, στον προοδευτικό χώρο, κινδυνεύει να μετατραπεί σε κενό για την ίδια την Ελλάδα.
Αυτό το κενό ιδεών, στρατηγικών, πολιτικών και συγκεκριμένων πράξεων και στάσεων προλειαίνει το έδαφος είτε για στείρες λαϊκίστικες δυνάμεις είτε για ακροδεξιές και νεοφασιστικές δυνάμεις που προβάλλουν ως λύση διαμαρτυρίας σήμερα, χωρίς φυσικά καμία σοβαρή εναλλακτική πρόταση.
Οφείλουμε συνεπώς όλοι μας, όσοι προερχόμαστε από αυτόν τον χώρο είτε σήμερα βρισκόμαστε στο ΠΑΣΟΚ, είτε κάποιοι άλλοι στη ΔΗΜΑΡ, είτε κατευθύνθηκαν για δικούς τους λόγους στον ΣΥΡΙΖΑ, να συζητήσουμε με ιστορικούς όρους ώστε :
να επανασυνδεθούμε με την κοινωνία που εκφράζει την αγωνία της για τις συνέπειες της κρίσης
να διαμορφώσουμε το νέο Εθνικό Σχέδιο για την ανασυγκρότηση της χώρας και την πρόταση διακυβέρνησης
να ξαναζωντανέψουμε με συλλογικό τρόπο και μέσα από το ΠΑΣΟΚ την προοπτική της επανίδρυσης της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης
Οφείλουμε όλοι μας και κυρίως εμείς, που ως στελέχη έχουμε την μεγαλύτερη ευθύνη - στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας - για τη δύσκολη κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ, να δείξουμε την πολιτική διέξοδο για την κεντροαριστερά και την χώρα.
Η επανίδρυση της κεντροαριστεράς, η ανακεφαλαιοποίηση του οράματος της και του Εθνικού σχεδίου της για την χώρα είναι η μόνη πραγματική πολιτική απάντηση σε όλους όσοι συνειδητά ή ασυνείδητα οδηγούν την χώρα στον γκρεμό και την κοινωνία στον εκφασισμό.
Το ΠΑΣΟΚ καθ'οδόν προς το συνέδριο του ανοίγει σε όλες τις δυνάμεις, τα πρόσωπα, τις κινήσεις, τις ιδέες, μέσα σε μια γνήσια και απροκατάληπτη διαδικασία ανασύνθεσης του χώρου.
Η δοκιμασία των μέτρων και της ψήφισης τους από τη Βουλή είναι μεγάλη για συλλογικές οντότητες, όπως το ΠΑΣΟΚ, που έχουν ταυτιστεί ιστορικά με τις μάχες για το κοινωνικό κράτος, τα δικαιώματα των εργαζομένων, το ΕΣΥ. Η στάθμιση όμως του Εθνικού συμφέροντος είναι πάντα πολύ δύσκολη υπόθεση.
Ουδέν όμως κακό αμιγές καλού.
Αυτή η πολιτική δοκιμασία μας επιτρέπει να ξαναγνωριστούμε με την κοινωνία, με αυθεντικό και στέρεο τρόπο.
Θα το πετύχουμε στο όνομα της ιστορίας και των ιδεών μας.
