EUROZONE COMMING UP

Ημερήσια διάταξη

Ιούλιος

09

Συνεδρίαση του Eurogroup 
στις Βρυξέλλες

Ιούλιος

10

Συμβουλίου ECOFIN
στις Βρυξέλλες

DIASPORA GRECQUE EN FRANCE:Ένα κυπριακό κρασί του 1845

Un vin chypriote de 1845
Chypre, la tradition et la culture du vin ont une histoire.

Κύπρος, η παράδοση του κρασιού και η αμπελοκαλλιέργεια έχουν ιστορία.

Ο François Audouze, συλλέκτης παλαιών κρασιών, αφηγείται μια συναρπαστική ιστορία για το κρασί της Κύπρου.
Πράγματι, όπως το λέει και ο ίδιος, εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια, πληροφορήθηκε για κάποια πώληση κρασιών του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, στο Drouot. Ανάμεσα στα μπουκάλια, υπήρχαν και πολλά από ένα κρασί της Κύπρου του 1845.
Ο κ. Audouze διευκρινίζει ότι, με τις συμβουλές ενός φίλου του, εμπόρου κρασιού, αγόρασε το σύνολο χωρίς καν να το έχει δει. Έμαθε αργότερα ότι το κρασί της Κύπρου προερχόταν από μια κληρονομιά ενός φαρμακοποιού του Μονπελιέ, ο οποίος το είχε εμφιαλώσει ο ίδιος το 1903.
Ο κ. Audouze δεν σταματάει να επαινεί : « Αν και είναι παράλογο να τα συγκρίνουμε, είναι σαφές ότι η πολυπλοκότητα του κρασιού της Κύπρου ξεπερνάει αυτή του Yquem (ένα από τα πιο γνωστά γλυκά κρασιά της Γαλλίας). Περιγράφεται ως ένα μοσχάτο κρασί, εξαιρετικής φυσικής κομψότητας. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η γεύση πιπεριού και η γλυκόριζας που αφήνει. Πολλά μοσχάτα κρασιά είναι ευχάριστα. Αυτό έχει αρχοντιά, είναι ευγενές, εξαιρετικά κομψό. Το άρωμά του είναι ανεξίτηλο : η μυρωδιά που αναδύεται από τα άδεια μπουκάλια, τα οποία διατήρησα και έκλεισα ξανά, είναι ένα βαρύ μεθυστικό άρωμα ακόμα ζωντανό χρόνια αργότερα ».
Ο κ. Audouze δίνει και άλλες λεπτομέρειες : « Έγραψα πολλές φορές ότι το κρασί της Κύπρου του 1845 ήταν το μεγαλύτερο κρασί της ζωής μου. Θεώρησα ότι θα έπρεπε μια μέρα να το μάθει και η Πρεσβεία της Κύπρου. Ένας σύμβουλος της Πρεσβείας επικοινώνησε μαζί μου και μου ανέφερε ότι η Κύπρος επιθυμούσε να αποκτήσει ένα άδειο μπουκάλι κρασιού. του 1845, για να το εκθέσει σ’ένα μουσείο ». 


Ο κ. Audouze (αριστερά) δίνει το μπουκάλι στον πρέσβη κ. Μάριο Λυσιώτη 
Το ραντεβού καθορίστηκε. Ο Πρέσβυς της Κύπρου στην Γαλλία, ο κ. Μάριος Λυσιώτης, υποδέχθηκε θερμά τον κ. Audouze. Φέρνει το μπουκάλι και το δίνει δωρεάν στον Πρέσβυ. Το μπουκάλι έχει αποσταλεί από τότε στον δημαρχείο της Λεμεσού, η οποία βρίσκεται κοντά στην περιοχή που παράγει την περίφημη Κουμανδαρία Κύπρου. Τέλος, ο κ. Audouze προσθέτει : « Κουβεντιάσαμε για αρκετή ώρα και η ιδέα που γεννήθηκε τώρα είναι να φέρω άλλο ένα μπουκάλι, αλλά γεμάτο αυτή τη φορά, έτσι ώστε να το μοιραστώ μαζί με τους Κύπριους φίλους. Τίποτα δεν θα με κάνει πιο ευτυχισμένο ».
Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η καλλιέργεια του αμπελιού για το σταφύλι σαν φρούτο και για την παραγωγή κρασιού είναι σχετικά πρόσφατη : τα πρώτα αμπέλια έχουν καλλιεργηθεί στη Μαύρη Θάλασσα, εδώ και περίπου 8000 χρόνια. Από εκεί εξαπλώθηκε σταδιακά προς τα νότια-ανατολικά και μέχρι την Μεσοποταμία, τη Συρία και την Αίγυπτο, όπου διέσχισε την Μεσόγειο μέχρι την Ελλάδα και στη συνέχεια την Ιταλία και ούτω καθεξής.
Εδώ και 4000 χρόνια, έποικοι από τις ακτές που πρόσκεινται στην Κύπρο εγκαταστάθηκαν στο νησί. Εκτιμάται ότι έφεραν μαζί τους τα δικά τους φυτά αμπέλου. Όταν οι Έλληνες ήρθαν να εγκατασταθούν στην Κύπρο γύρω στο 1200 π.Χ., πιθανώς υπήρχε ήδη η παράδοση του κρασιού στην Κύπρο.
Ο μύθος και η ιστορία της αρχαιότητας στηρίζουν αυτά τα γεγονότα. To Άσμα Ασμάτων εγκωμιάζει τα κρασιά της Κύπρου. Το 800 π.Χ., ο Ησίοδος περιγράφει την παραγωγή των κρασιών της Κύπρου. Ο Έλληνας ποιητής Ευριπίδης μιλάει στα έργα του για το μακρύ ταξίδι που έκανε στην Κύπρο για να απολαύσει το κρασί ή «Νάμα της Κύπρου», ονομασία με την οποία έγινε τότε γνωστό. Σκηνές από την καλλιέργεια αμπελιού και παραγωγή κρασιού απεικονίζονται επίσης σε ένα από τα ψηφιδωτά της Οικίας του Διόνυσου στην Πάφο. Επιπλέον, οι αρχαιολογικές έρευνες επέτρεψαν να βρεθούν πολύ παλιά ίχνη καλλιέργειας αμπελιού και παραγωγής κρασιού στο νησί.

Χαράλαμπος Πετεινός, Ιστορικός
Μετάφραση στα ελληνικά : Αλέξης Χριστοδούλου 

Η ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΤΙΣ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ  ΑΠΟ 6 -9/7/2012

Για την Ιστορική Επέτειο προγραμματίζονται πυκνά δρομολόγια πλοίων, αθλητικές εκδηλώσεις, πολιτιστικές βραδιές και μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις από τους πολιτιστικούς φορείς και το Δήμο, Αρχιερατική Λειτουργία, εκφώνηση του πανηγυρικού από τη φιλόλογο του γυμνασίου του νησιού  κα Χαντζή κ.α.

 ΣΥΝΤΟΜΟ  ΙΣΤΟΡΙΚΟ  ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ[1]

Η Ελαφόνησος  διαθέτει ένα λαμπρό και σπάνιο προϊστορικό πολιτισμό, την Αρχαιότερη Βυθισμένη Πόλη στον Κόσμο  το Παυλοπέτρι, αρκετούς πρωτοελλαδικούς οικισμούς και γενικά ένα σπάνιο πολιτισμικό και φυσικό περιβάλλον.

Ακόμη και ο νεώτερος προϊστορικός και κλασικός πολιτισμός της Ελαφονήσου κοσμείται με Μνημεία και περίοπτους ναούς,  αμαξήλατους δρόμους κ.α.

Η μυθολογική και ιστορική της διαδρομή συνδέεται με την Κυθήρεια και Σμιγοπέλαγη Αφροδίτη,  το Γλαύκο, το Σειληνό, τις Χάριτες, την Οδύσσεια, τους Φοίνικες, τους Κίλικες, τον Πάρι και την Ωραία Ελένη, τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και την κατάληψη από τους Αθηναίους, τον Θουκυδίδη, τους Ρωμαίους, το Βυζάντιο τα Κάστρα και τις Βίγλες, την Πειρατεία, τον Δον Κιχώτη, τις Βενετοτουρκικές Ναυμαχίες, τους Πορτολάνους, τη διάσωση του Θ. Κολοκοτρώνη και του Λ. Κατσώνη, τη Ναυαρχία του Α. Μιαούλη, τις ναυτικές βάσεις του Αγώνα, τον Κόχραν, τον Καποδίστρια, την απόφαση στο Σαρακήνικο-Ελαφονήσου για την Ναυμαχία του Ναβαρίνου και την απελευθέρωση της Ελλάδας και πολλά άλλα.

Τα χίλια τελευταία χρόνια ξενοκρατίας η Ελαφόνησος, μετά την καταστροφή της από τους Σαρακηνούς στα μέσα του  9ου αι. περιήλθε το 1207 στην κατοχή του Μ. Βενιέρη, το 1316 στο Λέοντα Κασιμάτη, το 1364 στους Ενετούς, το 1385 στον οίκο Βενιέρη, το 16ο αι. στους Ενετούς, το 1715 στους Τούρκους και το 1797 στους Γάλλους με την συνθήκη του Καμποφόρμιο. Το 1800 με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολεως αναγνωριζόταν η Επτάνησος Πολιτεία, που συμπεριλάμβανε και την Ελαφόνησο στα Επτάνησα, όπως ρητά ανέφερε και το  ψήφισμα της νομοθετικής Συνέλευσης, στις 22 Ιανουαρίου του1804.

  Το 1807 η Ελαφόνησος περιήλθε πάλι στην κατοχή των Γάλλων και το 1809 στην κατοχή των Άγγλων.

         Η απελευθέρωση του Πρώτου κατοικημένου Επτανησιακού νησιού - της Ελαφονήσου - στις 6 Ιουλίου του 1850 και   η συμβολή της Μάνης στο ιστορικό αυτό γεγονός.

   Το 1828 ο Καποδίστριας προέβη στην  de facto προσάρτηση της Ελαφονήσου στην Ελλάδα.

Ακολούθησε   Αγγλοελληνική διένεξη που κορυφώθηκε (μαζί και με μία σειρά άλλων γεγονότων) το 1849-1850.      Οι Άγγλοι απέκλεισαν  Ελληνικά λιμάνια  (γεγονότα γνωστά ως Παρκερικά) και το θέμα απασχόλησε τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση και τη Ρωσία που μέσω του Περσιάνι διαμήνυσε ότι προστατεύει (μαζί με τη Γαλλία) τας νήσους Ελαφόνησον και Σαπιέντζαν.  Τέλος στις 6 Ιουλίου του 1850, ο υπουργός των εξωτερικών Ανδρέας Λόντος, υπέγραψε σύμβαση με την Αγγλία με την οποίαν  η Ελαφόνησος και η Σαπιέντζα ενώνονταν οριστικά με την Ελλάδα.

    Ήταν μάλιστα το πρώτο κατοικημένο νησί των Επτανήσων που απελευθερωνόταν από τους Άγγλους.. αλλά και το πρώτο Κυθηραϊκό νησί που αποκτούσε της ανεξαρτησία του.

Σημαντική ήταν και η συμβολή της Μάνης στην απελευθέρωση της Ελαφονήσου, διότι ο Τζανετάκης (από τη ξακουστή οικογένεια των Γρηγοράκηδων) ίδρυσε το 1837 το    συνοικισμό της Ελαφονήσου. Σημειωτέον ότι το νησί την ίδια περίοδο ανήκε στους Άγγλους και μ΄ αυτόν τον ισχυρισμό  κυρίως οι Ελληνικές κυβερνήσεις  διεκδίκησαν το Λαφονήσι.

   Την Ιστορική αυτή επέτειο της ένωσης της Ελαφονήσου με την Ελλάδα γιόρτασε για πρώτη φορά  η Ελαφόνησος και ο Σμιγοπέλαγος Πολιτισμός της περιοχής στις 6 Ιουλίου του 2003, μετά από 153 ολόκληρα χρόνια, με το Προεδρικό Διάταγμα 54/2003.

ΤΟ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ

   Η Ιστορική Επέτειος της Ελαφονήσου αποτελεί πλάτεμα των κρουνών της Επτανησιακής, Μανιάτικης και Λακωνικής   ιστορικής μνήμης και συνείδησης, παιάνα για τη Νηρηιδική Κοιτίδα του Μινωικού, Κυκλαδίτικου και Μυκηναϊκού Πολιτισμού, ψηλάφισμα και προανάκρουσμα νίκης για το Θαλασσοκεντρικό, Νησοστέφανο και Σμιγοπέλαγο Πολιτισμό του Νότου, πυξίδα για τα  άγνωρα Κυανέμβολα  πολυδρόμια του Νότου και γεωπολιτισμικό προπομπό για μια Νησοστέφανη Συμπολιτεία των Σμιλεμένων και Λευκοθώρητων Βατίκων, της Σμιγοπέλαγης Ελαφονήσου και των Πελαγοθώρητων Κυθήρων και Αντικυθήρων.

                                                       Δρ.  Μέντης  Κων/νος του Σπ.

                                                    Συγγραφέας, Πανεπιστημιακός, Ιστορικός Ερευνητής

                                                         Πρόεδρος του Πρ. Δ. Σ. ΤΟΥ  ΣΥΛΛΟΓΟΥ 

                                                                           ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ

---

[1] (βλέπε βιβλίο:  Μέντης  Κ., 1993: «Ελαφονήσι το Σμιγοπέλαγο Νησί» ).

Γ. Παπανικολάου προς Επίτροπο Μάλμστρομ: Αλληλεγγύη σημαίνει από κοινού ανάληψη ευθύνης

Στρασβούργο 5 Ιουλίου 2012

Γ. Παπανικολάου προς Επίτροπο Μάλμστρομ: Αλληλεγγύη σημαίνει από κοινού ανάληψη ευθύνης

Στο πλαίσιο της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο και στην συζήτηση επί των δηλώσεων του Συμβουλίου και της Επιτροπής σχετικά με τις παραβιάσεις των κανόνων του Σένγκεν, παρουσία της Επιτρόπου εσωτερικών υποθέσεων κας Σ. Μάλμστρομ, ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. και εισηγητής από πλευράς Ε.Κ. για την τροποποίηση του κώδικα συνόρων του Σένγκεν κ. Γ. Παπανικολάου τόνισε:

«Στο ζήτημα του χώρου Σένγκεν επιδιδόμαστε το τελευταίο διάστημα σε μια ατέρμονη ανταλλαγή ευθυνών. Κάποιες φορές λέμε ότι φταίει το κράτος που ζητάει να επιβάλει εσωτερικούς συνοριακούς ελέγχους, ενώ άλλοτε ότι φταίει κάποιο άλλο κράτος όταν στα εξωτερικά σύνορα του, που είναι και εξωτερικά σύνορα της Ένωσης, δεν υπάρχει  επαρκής και ασφαλής φύλαξη των συνόρων, όπως προβλέπει ο χώρος Σένγκεν. Νομίζω ότι κάθε φορά που επιδιδόμαστε σε παρόμοιες κατηγορίες αποπροσανατολιζόμαστε. Όταν οι "πατέρες" της Ευρωπαϊκής Ένωσης ίδρυαν την Ένωσή μας ξεκίνησαν από μια βασική παραδοχή: φταίμε όλοι για αποτυχημένες πολιτικές. Έλεγαν ότι φταίμε όλοι μαζί, και κατέληγαν σε μια κοινή διαπίστωση. Μόνο όλοι μαζί και αλληλέγγυα μπορούμε να λύνουμε όποιο πρόβλημα παρουσιάζεται γιατί, ακριβώς, αλληλεγγύη σημαίνει ότι από κοινού αναλαμβάνουμε μια ευθύνη. Δεν σημαίνει μόνο τη συνδρομή σε κάποιον που ενδεχομένως έχει μια αδυναμία, είναι από κοινού ανάληψη ευθύνης.

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι είναι πολύ δύσκολο για όλους εμάς,  αλλά και για τους πολίτες, να αντιληφθούμε αυτό που συνέβη πέρυσι μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας ή αυτό που συμβαίνει με τους ελέγχους στα σύνορα της Γερμανίας για τα τσεχικά λεωφορεία ή στα σύνορα της Ολλανδίας αντίστοιχα. Επομένως, πώς μπορούμε να υιοθετούμε απόψεις για την Ελλάδα ότι δεν πράττει ό,τι αρμόζει στα εξωτερικά της σύνορα, όταν η ίδια η FRONTEX συνομολογεί ότι η χώρα αυτή από μόνη της, χωρίς τη συνδρομή των εταίρων της και χωρίς την ανάληψη των ευθυνών από την Τουρκία, δεν μπορεί να προχωρήσει σε ασφαλή φύλαξη των συνόρων;

Κλείνοντας, και παρακαλώ πολύ να δώσουμε έμφαση σε αυτό, κυρία Επίτροπε, διότι περιμένουμε πολλά από την Επιτροπή. Πολλά κράτη μέλη την περίοδο αυτή, με μία φοβική προσέγγιση, τοποθετούνται στο θέμα Σένγκεν αμυντικά, ζητώντας μεγαλύτερες αρμοδιότητες σε εθνικό αντί σε κοινοτικό επίπεδο. Η απάντηση πρέπει να είναι «όχι». Θέλουμε την κοινοτική μέθοδο, θέλουμε να έχουμε αυξημένο επίπεδο λειτουργίας του Σένγκεν, θέλουμε οι μελλοντικές γενιές να ξέρουν ότι την περίοδο αυτή απαντήσαμε στα προβλήματα με περισσότερη και όχι λιγότερη Ευρώπη».