Ολόκληρη η ομιαιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή για τον Εφαρμοστικό Νόμο

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Όλοι κατανοούμε ότι η σημερινή δεν είναι μια συνηθισμένη ψηφοφορία. Γι’ αυτό είναι απαραίτητες απόψε τέσσερις κρίσιμες διευκρινίσεις. -- Για το πώς βρεθήκαμε σε αυτό το μεταίχμιο. -- Για το τι πραγματικά διακυβεύεται σήμερα. -- Για το που θέλουμε να πάμε από δω και μπρος. -- Και για το πώς θα βγούμε από το τωρινό αδιέξοδο για να μπούμε σε ένα δρόμο σταθερότητας, Ανάκαμψης, Ανάπτυξης και κοινωνικής Συνοχής. * Πρώτον, πως βρεθήκαμε ως εδώ: Η σημερινή κατάσταση δεν έχει καμία σχέση με εκείνη που παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ το 2009 ή με εκείνη που επικρατούσε το Μάιο του 2010, όταν υπογράφηκε το πρώτο Μνημόνιο. Τον Οκτώβριο του 2009 η Ελλάδα Τον Οκτώβριο του 2009 η Ελλάδα αντιμετώπιζε πρόβλημα ελλείμματος. Όμως οι αγορές εξακολουθούσαν ακόμα να τη δανείζουν. Τότε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βάλθηκε να διασύρει την Ελλάδα στο εξωτερικό ως την πιο «διαφθαρμένη χώρα» στον κόσμο. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε: ούτε στις αγορές ξαναβγήκαμε κι έγινε η προσφυγή μας στο Μηχανισμό Στήριξης. Το πρώτο «κατόρθωμα» του ΠΑΣΟΚ ήταν ότι μετέτρεψε ένα πρόβλημα ελλείμματος σε κρίση δανεισμού. Στην επόμενη διετία έκανε και το επόμενο βήμα. Μετέτρεψε το πρόβλημα δανεισμού σε κρίση χρέους! Γιατί το 2010 ακόμα, το χρέος μας ήταν μεγάλο, αλλά βιώσιμο ακόμα… Ένα χρόνο αργότερα, διαπιστώθηκε απ’ όλους, αυτό που εμείς καταγγέλλαμε εξ αρχής: ότι με το Μνημόνιο το πρόβλημα δανεισμού μετατράπηκε σε πρόβλημα βιωσιμότητας χρέους. Δηλαδή, σε άμεσο κίνδυνο χρεοκοπίας. Και επιστροφής στη δραχμή. Αυτά όλα, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, δεν ήταν ούτε αναπόφευκτα, ούτε «νομοτελειακά». Ήταν αποτελέσματα της αλλοπρόσαλλης πολιτικής που ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ πριν το Μνημόνιο, αλλά και της ίδιας της Πολιτικής του Μνημονίου. Που αποδείχθηκε μια λάθος συνταγή, χειρότερη κι από την ασθένεια που επιχειρούσε να θεραπεύσει. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Αυτά όλα είναι πια γνωστά. Κάποτε τα λέγαμε μόνοι μας, σε αυτή την αίθουσα. Τώρα αποτελούν κοινό τόπο για όλους. Αλλά αυτό δεν μας λύνει το πρόβλημα, σήμερα. Διότι από τότε η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά. Κι αυτό μας φέρνει στο επόμενο ερώτημα... * Δεύτερον, λοιπόν, τι πραγματικά διακυβεύεται σήμερα: Από το Μάιο του 2010 ως τα τέλη του 2011, αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη δυνάμεις που προωθούν, ανοικτά πια, την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποτρέψουμε. Γιατί το σοκ που θα υποστεί η χώρα από μια τέτοια εξέλιξη είναι δύσκολο να το αντέξει οποιαδήποτε κοινωνία, οποιαδήποτε δημοκρατία και οποιαδήποτε οικονομία. Κυρίως όταν είναι αναγκασμένη να εισάγει σχεδόν τα πάντα, γιατί στο μεταξύ άφησε να πέσει κατακόρυφα η ανταγωνιστικότητά της και να συρρικνωθεί η παραγωγική της βάση. Αυτό ακριβώς το πολύ αρνητικό κλίμα για την Ελλάδα άρχισε να αλλάζει τον τελευταίο καιρό: Αναγνωρίζουν όλο και περισσότεροι, ότι η πολιτική που, αντί να εξυγιάνει την Ελλάδα την οδήγησε στην παράλυση, σήμερα απειλεί και ολόκληρη την ευρωζώνη. Και η ύφεση που δημιουργείται σήμερα στην Ευρώπη, όχι μόνο απειλεί να οδηγήσει και τις άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες εκεί που οδήγησε τα τελευταία δύο χρόνια την Ελλάδα, αλλά απειλεί να βυθίσει και τον υπόλοιπο κόσμο στην ύφεση. Αυτή η αλλαγή του κλίματος στην Ευρώπη είναι η μεγάλη θετική εξέλιξη των τελευταίων ημερών. Κι έγινε εφικτή για δύο λόγους: -- Πρώτον, γιατί το Ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε τη νέα δανειακή σύμβαση, με την οποία κουρεύεται το ελληνικό χρέος. -- Και δεύτερον, γίνεται παντού αντιληπτό πως η συνταγή της μονομερούς λιτότητας, μας βυθίζει σε χειρότερα αδιέξοδα, γι αυτό και ζητάμε να δοθεί πια προτεραιότητα στην Ανάκαμψη. Η Νέα Δημοκρατία αμφισβήτησε, εξ αρχής, τη συνταγή της μονομερούς λιτότητας. Η Νέα Δημοκρατία επέμενε - και επιμένει πάντα - να ζητά άμεσα μέτρα Ανάκαμψης. Και η Νέα Δημοκρατία συνέβαλε στο να ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση, ζητώντας ταυτόχρονα να δοθεί στο εξής προτεραιότητα στην Ανάκαμψη. Η αλλαγή του κλίματος στην Ευρώπη είναι κάτι που το επιδιώξαμε και, τώρα πια, φαίνεται να ξεκινάει... Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Η πολιτική απομόνωση της Ελλάδας, δυστυχώς, τροφοδοτήθηκε από την ολέθρια πρωτοβουλία της προηγούμενης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, να ζητήσει δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ. Και οι εταίροι μας απείλησαν τότε την άμεση εκδίωξη της Ελλάδας. Πράγμα που μπορούσε να οδηγήσει πλέον πολύ πιο μακριά: στη διάλυση ολόκληρης της ευρωζώνης! Αυτό «παίχθηκε» τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Η ελληνική κρίση μεταδόθηκε εκτός συνόρων και μετατράπηκε σε κρίση της ίδιας της ευρωζώνης. Κι αυτό ήταν το τρίτο και πιο επικίνδυνο βήμα: Σε πρώτη φάση το πρόβλημα ελλείμματος της Ελλάδας μετατράπηκε σε κρίση δανεισμού της Ελλάδας, ύστερα μετατράπηκε σε κρίση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, και τώρα πια μετατράπηκε σε κρίση της ίδιας της ευρωζώνης! Εμείς είδαμε έγκαιρα, ήδη από τον περασμένο Νοέμβριο, ότι ήταν απόλυτη ανάγκη πλέον να βγει η Ελλάδα από το «κάδρο» της πανευρωπαϊκής κρίσης. Να θωρακιστεί η ίδια η Ελλάδα την ώρα που η κρίση γίνεται πανευρωπαϊκή και να αποκτήσει συμμάχους γι’ αυτό που πρωτίστως χρειάζεται: για την Ανάκαμψη. Σε πανευρωπαϊκή κλίμακα πια... Κι έτσι φτάνουμε στο τρίτο σημείο που πρέπει να διευκρινιστεί: * Που πάμε από δω και μπρός... Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Η Ελλάδα χρειάζεται τρία πράγματα πλέον: -- Πρώτον να μειωθεί το χρέος της αισθητά, ώστε να ξαναγίνει βιώσιμο. Κι αυτό γίνεται τώρα με το κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 107 δισεκατομμύρια, από τα 368 που είχαν φτάσει ως τώρα. -- Δεύτερον, να ηττηθούν οι δυνάμεις που επιδιώκουν την εγκατάλειψη της Ελλάδας και τη διάλυση της ευρωζώνης. Και για να γίνει αυτό, έπρεπε να αλλάξει η εικόνα της Ελλάδας στην Ευρώπη. Και να συνειδητοποιηθεί, όσο γίνεται ευρύτερα, ότι η μονόπλευρη λιτότητα βυθίζει την Ευρώπη σε ύφεση. -- Τρίτον, να αρχίσει η Ανάκαμψη, το ταχύτερο δυνατό. Να μπει σε προτεραιότητα η Ανάκαμψη – και στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά. Κι αυτό θα παλέψουμε από δω και στο εξής. Μόνο που τώρα μπορούμε να το επιτύχουμε. Γιατί η Ελλάδα κέρδισε χρόνο, είναι πια θωρακισμένη και αρχίζει να βρίσκει συμμάχους παντού. Κι έτσι μπορούμε να δούμε πια πόσο διαφέρει δραματικά η σημερινή κατάσταση από εκείνη του 2010. Και σε τι διαφέρει η δανειακή σύμβαση που ψηφίσαμε τώρα, από το Μνημόνιο που ψηφίστηκε το Μάιο του 2010. -- Τότε, το ελληνικό χρέος ήταν μεγάλο, αλλά κανείς δεν έθετε πρόβλημα για τη «βιωσιμότητά» του. Ήταν μεγάλο, αλλά κανείς δεν το χαρακτήριζε τότε, «μη βιώσιμο». Τώρα όλοι ομολογούν πια ότι έγινε «μη βιώσιμο». -- Το 2010 δεν κουρεύτηκε το χρέος. Αντίθετα αφέθηκε να μεγαλώνει εκτός ελέγχου. Τώρα το κουρεύουν δραστικά. -- Το 2010 δεν μειώθηκε το επιτόκιο. Αντίθετα, αυξήθηκε σε πάνω από 5%. Τώρα μειώνεται, δραστικά κι αυτό, γύρω στο 3,5%. Αυτά τα δύο τελευταία σημαίνουν κάτι ακόμα πολύ σημαντικό: Ότι οι τόκοι που θα πληρώνουμε τα επόμενα χρόνια, πέφτουν κι αυτοί δραστικά. Πόσο; Κατά 4 δισεκατομμύρια, περίπου, κάθε χρόνο! Και κάτι ακόμα: Στο Πρώτο Μνημόνιο, ο χρόνος αποπληρωμής του χρέους εξακολουθούσε να είναι σύντομος. Πάνω από την Ελλάδα εξακολουθούσε να επικρέμεται η απειλή 100άδων δισεκατομμυρίων που έπρεπε να βρεθούν τα επόμενα χρόνια, όταν έληγαν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου κι έπρεπε να βρεθούν χρήματα για να ξεπληρωθούν. Τώρα, τα περισσότερα θα αποπληρωθούν 20 με 30 χρόνια αργότερα! Κι αυτό δίνει στην Ελλάδα την ευκαιρία και την άνεση χρόνου, να προσαρμοστεί, να αναπτυχθεί αρκετά στο μεταξύ και να είναι σε θέση να βγαίνει στις αγορές ως αξιόπιστο κράτος για να αναχρηματοδοτεί το χρέος της. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να πούμε ότι υπάρχει ένα πράγμα που δεν άλλαξε: Επιμένουν στην ίδια συνταγή της λιτότητας, χωρίς μέτρα Ανάκαμψης. Κι ας είχαν δοθεί οι πιο επίσημες διαβεβαιώσεις - δεκάδες φορές το είχε πει ο κ. Βενιζέλος - ότι δεν θα υπάρξουν τέτοιου είδους νέα μέτρα. Αλλά το πρόγραμμα απέτυχε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να απαιτηθούν νέα μέτρα. Τα οποία βαθαίνουν την ύφεση. Βέβαια, τώρα ομολογούν δημόσια ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους φόρους. Και σε αυτό, ως γνωστόν, παίξαμε κι εμείς βασικό ρόλο… Ακόμα, καταφέραμε να μειώσουμε το υφεσιακό αποτέλεσμα και τον οριζόντιο χαρακτήρα των νέων περικοπών. Σχεδίαζαν 600 εκατομμύρια και πλέον νέες περικοπές συντάξεων. Και το μειώσαμε στο μισό. Και δεν είναι πια οριζόντιες. Σχεδίαζαν 15-20% οριζόντια νέα περικοπή σε επικουρικές και κύριες συντάξεις, ανεξάρτητα από το αν επρόκειτο για υψηλές, μεσαίες ή χαμηλές. Μειώσαμε το μέγεθος της νέας συνολικής περικοπής στο μισό και καταφέραμε να αποτρέψουμε τον οριζόντιο χαρακτήρα τους. Αυτή τη φορά οι μεσαίες και χαμηλές δεν κόπηκαν καθόλου και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες κόπηκαν λιγότερο απ’ ό,τι σχεδιαζόταν στην αρχή. Ακόμα αποφύγαμε να παρασύρει η μείωση του κατώτατου μισθού όλες τις υπόλοιπες αποδοχές. Αυτό – όπως διευκρινίστηκε από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και από τον υπουργό Εργασίας - δεν θα λειτουργήσει αυτόματα. Βέβαια, το πόσο θα φτάσουν οι περικοπές μισθών, θα εξαρτηθεί τελικά από το πότε θα αρχίσει η Ανάκαμψη. Γιατί προσέξτε: χωρίς Ανάκαμψη, ακόμα κι αν δεν είχε περικοπεί ο κατώτατος μισθός, θα ερχόταν για πολλούς εργαζομένους κάτι πολύ χειρότερο: η ανεργία! Γι’ αυτό επιμένουμε στην Ανάκαμψη! Ναι, δεν καταφέραμε να αποφύγουμε κάποια μέτρα που έχουν υφεσιακό χαρακτήρα. Αλλά μειώσαμε το υφεσιακό τους αποτέλεσμα, αποτρέψαμε τις οριζόντιες περικοπές και αποφύγαμε πολύ χειρότερα, όπως η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα. Για να έχουμε μιαν εικόνα του τι έχει συμβεί ως τώρα θα σας δώσω λίγους μόνον αριθμούς. Το μέσο βιοτικό επίπεδο, δηλαδή το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα, μειώθηκε τα τελευταία δυόμισι χρόνια κατά 34% περίπου! Απ’ αυτό, το 15% προήλθε από μείωση των ονομαστικών αποδοχών. Το υπόλοιπο 19% προήλθε από αύξηση των φορολογικών βαρών σε αυτούς που μόνιμα πληρώνουν φόρους - τους μισθωτούς και συνταξιούχους - αλλά και από την αύξηση του πληθωρισμού. Αν δεν υπάρξει Ανάκαμψη στο επόμενο διάστημα, η πτώση του βιοτικού επιπέδου θα πλησιάσει το 50% από το 2009! Γι’ αυτό παλεύουμε με όλα τα μέσα να υπάρξει Ανάκαμψη! Αυτό είναι απάντηση σε όλους εκείνους στο εξωτερικό που ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες τάχα «δεν υπέστησαν θυσίες». Το ακριβώς αντίθετο συνέβη: οι Έλληνες υπέστησαν τις μεγαλύτερες θυσίες που έχει υποστεί ποτέ χώρα σε συνθήκες Ειρήνης! Και θα υποστούν πολύ μεγαλύτερες, αν δεν υπάρξει άμεση Ανάκαμψη. Γι’ αυτό και δίνουμε απόλυτη προτεραιότητα στην Ανάκαμψη. Και τώρα πια δεν είμαστε μόνοι: Ο ίδιος ο Επίτροπος Όλι Ρεν, σε επιστολή του προς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ζητά πια να επισπευσθεί η αποδέσμευση κονδυλίων για την Ελλάδα. Με προτεραιότητα τα μεγάλα έργα, τους οδικούς άξονες, τα έργα υποδομής που έχουν μείνει στη μέση και κάτι ακόμα: την αποκατάσταση της ρευστότητας της αγοράς. Ειδικά για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και ειδικότερα ακόμα για τον ανήμπορο πολίτη τον εγκλωβισμένο σε δανειακές υποχρεώσεις, που δεν μπορεί να ξοφλήσει. Κι εδώ χρειάζονται ειδικά μέτρα ανακούφισης, αλλά όχι στο πόδι… Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Το υπογραμμίζω πάντα με έμφαση: Δεν είμαστε «όλοι ίδιοι»! Και δεν υπάρχει πιο ύπουλη προπαγάνδα απ’ αυτόν τον ισχυρισμό, ότι τάχα «είμαστε όλοι ίδιοι»... -- Πρώτα απ’ όλα, διαφέρουμε από το ΠΑΣΟΚ. Που το 2009 έταζε στους πάντες τα πάντα. Κι ύστερα αφαίρεσε από τους πάντες τα πάντα. Μετά υποσχέθηκε να μας βγάλει στις αγορές το 2011. Κι ακόμα ότι θα αρχίσει η ανάκαμψη, αυτόματα από το 2012. Και διακήρυξε ότι έβαλε και «πάτο στο βαρέλι»… Κι ύστερα κατέρρευσαν τα πάντα και κόντεψαν, με την ολέθρια απόφαση για δημοψήφισμα, να μας βγάλουν κι από την Ευρώπη! Απομόνωσαν τη χώρα διεθνώς και κόντεψαν να πυροδοτήσουν ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις, ενός λαού που τον εξαπάτησαν και μετά τον οδήγησαν στην απελπισία. Για να ομολογήσουν οι ίδιοι ότι το αρχικό Μνημόνιο το ψήφισαν χωρίς να το έχουν διαβάσει καν! Εμείς από τότε επιμέναμε μονότονα στην Ανάκαμψη. Στο ίδιο ακριβώς επιμένουμε και σήμερα. Και βρίσκουμε όλο και μεγαλύτερη στήριξη διεθνώς... -- Κι επειδή, καιρό τώρα, δεν έχω απαντήσει, απ’ αυτό το βήμα, στην αυξανόμενη επιθετικότητα της Αριστεράς, καιρός είναι να πούμε και κάποια πράγματα για την Αριστερά. Η οποία νομίζει ότι η ίδια είναι τάχα υπεράνω κριτικής. Αλλά δεν είναι! Και η οποία «καταγγέλλει» τα πάντα, χωρίς ποτέ να προτείνει τίποτε. Καταγγέλλει γενικώς και αδιακρίτως τον «κακό καπιταλισμό», τους «κακούς επιχειρηματίες». Τους πάσης φύσεως «κακούς»... Όμως, η γενική καταγγελία δεν είναι Πολιτική. Είναι εμμονή. Και στην περίπτωσή μας είναι και πολύ υποκριτική εμμονή! Διότι, αν η Αριστερά ψάχνει «κακούς» για να καταγγείλει, καλό θα είναι να κοιτάξει και λίγο στον καθρέφτη της. Θα ανακαλύψει ότι μπορεί η ίδια να μην κυβέρνησε ποτέ, αλλά άσκησε επιρροή και στήριξε καταστάσεις νοσηρές και στρεβλώσεις απίστευτες, που έχουν μεγάλη ευθύνη για εδώ που φτάσαμε. Στήριξε προνόμια και αγκυλώσεις της δημόσιας διοίκησης, που δημιούργησαν ακυβερνησία και όργιο σπατάλης. Έδιωξε επιχειρήσεις από την Ελλάδα με αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις. Η Αριστερά, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, δεν είχε βαλθεί να διώξει του Κινέζους από τον Πειραιά μόλις πριν δυόμιση χρόνια; Η Αριστερά δεν είναι ο κύριος υπαίτιος για την ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα; Δεν έκανε, επί πολλά χρόνια, μοναδικές διεθνώς καταχρήσεις στις κινητοποιήσεις, όπου λίγες εκατοντάδες ατόμων κάθε μέρα παραλύουν την πόλη και ταλαιπωρούν αφάνταστα εκατομμύρια συμπολίτες τους; Η Αριστερά δεν πρωτοστάτησε και στην υπεράσπιση του ασύλου παρανομίας στους Πανεπιστημιακούς χώρους; Όπως πρωτοστάτησε και στις καταλήψεις σχολείων και Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, επί πολλά χρόνια, απαξιώνοντας πλήρως τη δημόσια Παιδεία, για την οποία υποτίθεται ότι κόπτεται; Μπορεί να μην έχουν όλες οι πτέρυγες της Αριστεράς ευθύνη για καθένα απ’ όλα αυτά. Αλλά ολόκληρη η Αριστερά κατά καιρούς στήριξε και υπερασπίστηκε, όλα όσα αποτελούν σήμερα τις «ασθένειες» της Ελληνικής κοινωνίας, που μας έφεραν ως εδώ. Γι’ αυτό καλά θα κάνει να μην μας κουνάει το δάχτυλο. Υπάρχει και μια σοβαρή διαφορά μεταξύ μας. Κι επειδή εκείνοι την ξεχνούν, θα τους τη θυμίσω: Εμείς ήμασταν πάντα και εξακολουθούμε να είμαστε υπέρ της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Αλλά όταν στην Ευρώπη επικράτησαν λάθος απόψεις, σηκώσαμε το ανάστημά μας και διαφωνήσαμε ανοικτά. Και σήμερα παλεύουμε να παραμεριστούν οι απόψεις αυτές και να βρει η Ενωμένη Ευρώπη το δρόμο της. Αντίθετα, μεγάλο μέρος της Αριστεράς, τελείως εξωπραγματικά υπερασπίζεται ακόμα πρότυπα κοινωνιών που έχουν καταρρεύσει! Εμείς, λοιπόν, τολμάμε να διαφωνούμε ακόμα και με εκείνους που ιδεολογικά βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο. Η Αριστερά δεν τολμά να διαφωνήσει με τα «πρότυπά» της, ούτε και μετά την παταγώδη αποτυχία τους! Εμείς υπερασπιζόμαστε τις αξίες μας, αλλά υπέρτατη αξία μας είναι το εθνικό και το δημόσιο συμφέρον της Πατρίδας μας. Μεγάλο μέρος της Αριστεράς υπερασπίζεται ακόμα τις ιδεοληψίες της. Να μη μας κουνάνε λοιπόν το δάχτυλο. Γιατί εμείς βλέπουμε τα λάθη μας και τα διορθώνουμε. Εκείνοι ποτέ δεν είδαν τα δικά τους τραγικά σφάλματα. Κι ακόμα τα υπερασπίζονται με φανατισμό... -- Τέλος υπάρχει και μια μερίδα κριτικής, όχι από την πλευρά της Αριστεράς, πλέον, αλλά από ανθρώπους, που δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ψηφίζουμε τη νέα δανειακή σύμβαση, όταν έχει ήδη επαληθευθεί η κριτική που κάναμε στο Μνημόνιο. Νομίζουν ότι ακόμα βρισκόμαστε στο Μάιο του 2010; Δεν βλέπουν ότι τώρα κουρεύεται το χρέος, επιμηκύνεται ο χρόνος αποπληρωμής, κόβονται τα επιτόκια και οι τόκοι των επομένων ετών και απομακρύνεται η χρεοκοπία – η επιστροφή στη δραχμή - και η εγκατάλειψη της Ελλάδας από τους εταίρους της; Νομίζω ότι το πιο σοβαρό σφάλμα τους είναι το πώς αντιλαμβάνονται την Πολιτική: Πολιτική δεν είναι να λες τα ίδια συνεχώς, ακόμα κι αν αποδειχθεί ότι είχες δίκιο. Δεν είναι «μετά Χριστόν προφήτης» ο πολιτικός. Ούτε είναι «Κασσάνδρα» ο πολιτικός. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του... Σημασία δεν έχει μόνον η πολιτική πρόβλεψη… Σημασία έχει, κυρίως, η πολιτική παρέμβαση! Πολιτική είναι να βλέπεις κάθε φορά πιο μακριά, αλλά και να βοηθάς τη χώρα σου να βγει από τα δύσκολα. -- Αν δεν βλέπεις πιο μακριά από τους άλλους, δεν κάνεις Πολιτική. -- Αλλά κι αν δεν βοηθάς τη χώρα σου να βγει από τα δύσκολα, πάλι δεν κάνεις Πολιτική! Το ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε ότι δεν βλέπει μακριά. Διατηρεί τα ανακλαστικά του στη μανούβρα για το σήμερα, αλλά εμφανίζει πάντα το εκάστοτε κομματικό του όφελος ως δημόσιο συμφέρον. Κι έτσι χαντάκωσε τον τόπο μακροχρόνια. Τώρα πια χαντάκωσε και τον εαυτό του. Η Αριστερά δεν βλέπει μακριά και δεν βοηθά τη χώρα. Είναι παγιδευμένη στις εμμονές της και περιορίζεται να καταγγέλλει ανέξοδα όλους τους άλλους. Αλλά εμείς, στην κεντροδεξιά παράταξη, δίνουμε κάθε φορά εξετάσεις πόσο μακριά βλέπουμε, αλλά και πόσο βοηθάμε τη χώρα μας κάθε στιγμή. Από τον περασμένο Νοέμβριο είδαμε ότι έπρεπε να αποτρέψουμε την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρώπη και να επιτύχουμε την αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής που κινδύνευε. Και κινδυνεύει ακόμα. Με τη νέα δανειακή σύμβαση, δηλαδή με το δραστικό κούρεμα του χρέους, αποσοβήσαμε την εκδίωξη της χώρας από το ευρώ. Ανοίγοντας το δρόμο για εκλογές, διασώσαμε την κοινωνική συνοχή, τουλάχιστον για την ώρα. Και τώρα βρίσκουμε πλέον συμμάχους για να βάλουμε την Ελλάδα στο δρόμο της Ανάκαμψης. -- Σήμερα, όσοι μας πολεμάνε, δεν μπορούν να αρνηθούν ότι είχαμε δίκιο το 2010 - αν και ως πρόσφατα το αμφισβητούσαν και μας χλεύαζαν. -- Δεν μπορούν πια να ανακόψουν την υπεροχή μας στις δημοσκοπήσεις – αν και έκαναν ό,τι μπορούσαν να μας «φρενάρουν». -- Δεν μπορούν πια να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα άμεσων εκλογών – αν και ως πολύ πρόσφατα έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τις ματαιώσουν. -- Εμείς όμως επιμένουμε ότι η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση με ισχυρή και νωπή εντολή. Αλλιώς πολύ σύντομα θα είναι ακυβέρνητη. -- Τώρα όλοι ξέρουν ότι τελειώνει το PSI και πάμε σε εκλογές! -- Τώρα το μόνο που τους μένει είναι να αμφισβητούν τη δυνατότητα της Νέας Δημοκρατίας να κερδίσει την αυτοδυναμία. Την οποία, η παράταξή μας δεν τη ζητά από ματαιοδοξία. Αλλά για να μπορέσει να κυβερνήσει με τόλμη και αποφασιστικότητα, όπως, άλλωστε απαιτούν οι έκτακτες συνθήκες Η «μη αυτοδυναμία» είναι το τελευταίο «χαρτί», που προσπαθούν να παίξουν, το τελευταίο «ανάχωμα» που προσπαθούν να δημιουργήσουν. Ας μη ματαιοπονούν. Θα πέσει κι αυτό, πολύ σύντομα. Και θα σαρωθεί στις εκλογές. * Ο λαός γνωρίζει πια, ποιος του λέει την αλήθεια. Όπως και γνωρίζει και ποιος τον κορόιδευε τόσα χρόνια. * Ο λαός γνωρίζει πια, ποιος αγωνίζεται για να αλλάξει η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Όπως γνωρίζει και ποιος διέσυρε την Ελλάδα στο εξωτερικό. * Ο λαός γνωρίζει πια, ποιος δημιουργεί για την Ελλάδα συμμάχους στο εξωτερικό. Όπως γνωρίζει και ποιος απομόνωσε την Ελλάδα στο εξωτερικό. * Ο λαός γνωρίζει, ποια δύναμη παραμένει όρθια και αποτελεί πυλώνα σταθερότητας, συσπείρωσης και προοπτικής, όταν όλα γύρω καταρρέουν και διαλύονται... * Και ο λαός έχει ανάγκη από σταθερή δύναμη διακυβέρνησης. Όχι από ετοιμόρροπες συγκυβερνήσεις. Σας καλώ όλους απόψε, με τη σημερινή ψηφοφορία να κλείσουμε - οριστικά - το θλιβερό κεφάλαιο των τελευταίων δυόμισι χρόνων. Σας καλώ, με τη σημερινή ψηφοφορία, να ανοίξουμε το δρόμο για τη λαϊκή ετυμηγορία και τις εκλογές. Να βγάλουμε – μια για πάντα - την Ελλάδα από το κάδρο της κρίσης. Και να τη φέρουμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα για Ανάκαμψη σε όλη την Ευρώπη. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Αφήνουμε πίσω τη χειρότερη εποχή που γνώρισε η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Και ανοίγουμε το δρόμο για τη νέα Μεταπολίτευση, που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος!

Council of the European Union:Ministers recommend granting candidate status to Serbia

Belgrade, the capital of Serbia © Fotolia

The General Affairs Council on 28 February 2012 agreed to "recommend" to grant candidate country status to Serbia. The decision was taken following an examination and confirmation by the Council that the Republic of Serbia lived up to the criteria set out by the European Council in December 2011. Ministers now look "forward to the confirmation by the March European Council".

"Serbia is now on its way back to our European family, said Nicolai Wammen, Danish minister for European Affairs, who chaired the meeting.

Serbia applied for EU membership on 22 December 2009. It became a potential candidate country for EU accession following the decisions taken at the Thessaloniki Summit in June 2003, which was then confirmed on several occasions by the EU.

Serbia has already close ties with the EU. The Union is the country's main trading partner and a visa liberalisation for Serbian citizens travelling to the Schengen area entered into force on 19 December 2009, making it easier to establish contacts across boarders.

A Stabilisation and Association Agreement (SAA) with Serbia was signed on 29 April 2008, about two months after the EU Council adopted a revised European Partnership for Serbia which sets out priorities for the country's European perspective.

Συνελήφθη 21χρονος ημεδαπός από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για αποπλάνηση ανηλίκου, παράνομη βία, εξύβριση και παραβίαση προσωπικών δεδομένων.

Δικογραφία αυτόφωρης διαδικασίας σχηματίστηκε από την Υπηρεσία Οικονομικής Αστυνομίας και Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, σε βάρος 21χρονου ημεδαπού, ο οποίος κατηγορείται για τα αδικήματα της αποπλάνησης ανηλίκου, της παράνομης βίας, της εξύβρισης και της παραβίασης προσωπικών δεδομένων.

Ειδικότερα, σύμφωνα με μήνυση που υπεβλήθη την 23-2-2012 στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ο 21χρονος ημεδαπός διέπραξε τις παραπάνω πράξεις σε βάρος 16χρονης ημεδαπής, κατά το χρονικό διάστημα των τελευταίων δυο ετών περίπου, που διατηρούσαν προσωπική σχέση. Οι καταγγελίες περιλαμβάνουν και περιστατικά εξύβρισης, βιαιοπραγίας και απειλών δημοσιοποίησης προσωπικών δεδομένων, μέσω του διαδικτύου.

Το πρωί της 24-02-2012 πραγματοποιήθηκε έρευνα στην οικία του 21χρονου, παρουσία δικαστικού λειτουργού, κατά τη διάρκεια της οποίας εντοπίστηκαν σε κινητό τηλέφωνο και στο προσωπικό του ηλεκτρονικό υπολογιστή, εξυβριστικά και απειλητικά μηνύματα, με αποδέκτη την 16χρονη.

Στο πλαίσιο της έρευνας κατασχέθηκε το κινητό τηλέφωνο, μια (1) κάρτα sim και δύο (2) εσωτερικοί σκληροί δίσκοι Η/Υ

Ο 21χρονος με τη σχηματισθείσα σε βάρος του δικογραφία θα οδηγηθεί στον κ. Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών.

Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στη συζήτηση επί του σ/ν του Υπουργείου Οικονομικών "Ρυθμίσεις συνταξιοδοτικού περιεχομένου και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις εφαρμογής του Μνημονίου (ν. 4046/12)"

Κυρίες και κύριοι βουλευτές, νιώθω την υποχρέωση να ευχαριστήσω θερμά τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, τον κ. Αντώνη Σαμαρά για την τόσο σθεναρή και ενθουσιώδη υποστήριξη του βασικού έργου της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η οποία στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη στη σημερινή Κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου, στην οποία μετέχει και το κόμμα του, η Νέα Δημοκρατία. Με εξέπληξε, οφείλω να πω, η τόσο θερμή και σθεναρή αποδοχή και υπεράσπιση του έργου μας, γιατί όλα αυτά στα οποία αναφέρθηκε ο κ. Σαμαράς δεν είναι τίποτα άλλο από το περιεχόμενο της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου του 2011. Όλα αυτά που σήμερα Όλα αυτά που σήμερα παρουσίασε ως πολύ σημαντικά επιτεύγματα, ως τομές στην πορεία της χώρας ο κ. Σαμαράς δεν είναι τίποτε άλλο από το αποτέλεσμα της σκληρής, λεπτής και επικίνδυνης διαπραγμάτευσης την οποία ολοκληρώσαμε μαζί με τον Πρωθυπουργό τα ξημερώματα της 26ης Φεβρουαρίου φέρνοντας στην πατρίδα μας τις συμφωνίες για το νέο πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής οικονομίας και για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου χρέους, το PSI. Πράγματι, εάν δεν είχαν γίνει αυτά που έγιναν τον Οκτώβριο και το Φεβρουάριο με συγκεκριμένη στρατηγική, με συγκεκριμένους χειρισμούς από συγκεκριμένους ανθρώπους, εάν δεν είχαμε αναλάβει κινδύνους, εάν δεν είχαμε φέρει σε πέρας αυτήν την πραγματικά εθνική αποστολή, η χώρα δεν θα ήταν στη σημερινή της κατάσταση. Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί που θα βρισκόμασταν σήμερα χωρίς την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου και χωρίς τις ιστορικές συμφωνίες της 21ης Φεβρουαρίου. Λέει ο κ. Σαμαράς: «Το νέο πρόγραμμα διαφέρει από το πρώτο». Πράγματι διαφέρει και διαφέρει ριζικά, γιατί το νέο πρόγραμμα: Προβλέπει αναδιάρθρωση του χρέους, μείωση του χρέους, του βάρους που κουβαλάνε οι Έλληνες πολίτες κατά 110 δισεκατομμύρια ευρώ, κατά 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Προβλέπει δραστική μείωση του μέσου επιτοκίου για τα επόμενα 30 χρόνια. Άρα μείωση του ετήσιου δημοσιονομικού κόστους εξυπηρέτησης του χρέους. Προβλέπει επανακεφαλαιοποίηση και εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και άρα όλου του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας. Προβλέπει τελείως διαφορετική μέση διάρκεια του χρέους, η οποία ξεπερνά το 2042. Και κυρίως προβλέπει τη ρητή και κατηγορηματική δέσμευση των εταίρων μας πως θα στηρίξουν την Ελλάδα για όσο χρόνο χρειαστεί και με όσα μέσα χρειαστεί όχι μόνο μέχρι το τέλος του προγράμματος μέχρι το 2015, αλλά έως ότου η χώρα επανέλθει στις αγορές, δηλαδή επανέλθει σε φυσιολογική δημοσιονομική κατάσταση. Αυτά τα πέντε στοιχεία όμως που είναι το κεκτημένο του Οκτωβρίου του 2011 και του Φεβρουαρίου του 2012 δεν προέκυψαν από τη Θεία έμπνευση, από την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, δεν προέκυψαν αυτόματα, δεν ήταν κάτι το δεδομένο, το απλό ή το ανώδυνο, ήταν αποτέλεσμα αποφάσεων, πρωτοβουλιών, συγκρούσεων, κάποιοι ανέλαβαν την ευθύνη και κάποιοι αναγκάστηκαν να συμπράξουν εν μέσω μιας αμφιθυμίας η οποία τους ακολουθεί μέχρι σήμερα. Και βασικός εκπρόσωπος αυτής της αμφιθυμίας είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Σαμαράς. Ο κ. Σαμαράς έκανε σήμερα τις εξής δύο διαρθρωτικές αλλαγές στην στρατηγική του: Πρώτον, υιοθέτησε, άρα επικροτεί και αποδέχεται την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Και δεύτερον, με βάση την πολιτική του ΠΑΣΟΚ στρέφεται επιτέλους προς την παραδοσιακή Αριστερά με την οποία συνέπλεε στη μυωπική κριτική του κατά του μνημονίου και κατά του προγράμματος διάσωσης της χώρας, προκειμένου τώρα να εμφανιστεί ως ο εκπρόσωπος μιας φιλοευρωπαϊκής; Στρατηγικής, μιας στρατηγικής προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Δεν πείθει όμως πρέπει να σας πω ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Και το βασικό πρόβλημα που έχουμε ως χώρα, η βαθύτερη αιτία για την οποία οι εταίροι μας είναι δύσπιστοι και ζητούν προαπαιτούμενες ενέργειες και νέες προαπαιτούμενες ενέργειες και δεσμεύσεις και ξανά δεσμεύσεις είναι γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη σε αυτά που λέει ακριβώς ο κ. Σαμαράς και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Δεν πείθονται ότι μπορεί αυτή η συνεχής παλινωδία, η αμφιθυμία, η αβεβαιότητα, η απροσδιοριστία, η συνεχής αλλαγή στρατηγικών γραμμών και επιλογών να διασφαλίσει το μέλλον της χώρας. Θέλουν να ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει μία εθνική στρατηγική, έχει μια στέρεη πορεία, ότι ξέρει η πολιτική της ηγεσία πώς να διευθύνει τη χώρα, ποια είναι η μόνο οδός εξόδου. Ο κ. Σαμαράς αναφέρεται στους Ευρωπαίους εταίρους, αλλά πρέπει να ξέρει ποια είναι η άποψη που έχουν γι’ αυτόν και για τη στάση του οι Ευρωπαίοι εταίροι. Αναφέρεται στην αντίδραση για το δημοψήφισμα και στις Κάννες, αλλά πρέπει να ξέρει πώς αντιμετωπίζουν και πώς αντιμετώπισαν και εκεί τη δική του στάση. Άρα, λοιπόν, ας συνεννοηθούμε επιτέλους στην αίθουσα αυτή. Χρειάζεται να λέμε την αλήθεια και όλη την αλήθεια, να είμαστε ειλικρινείς ως διάθεση και να κοιτάζουμε το λαό στα μάτια λέγοντάς του που βρισκόμασταν, που είμαστε σήμερα και που μπορούμε να πάμε. Ο κ. Σαμαράς έχει πει σε προηγούμενη ομιλία του από εδώ απ’ αυτό το βήμα ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ύφεση τέσσερα χρόνια πράγματι, βαθιά, σωρευτική ύφεση, μου μειώνει τα εισοδήματα, που μειώνει το επίπεδο ζωής, που μειώνει τις κατακτήσεις και τα κεκτημένα δικαιώματα του ελληνικού λαού. Ας μετρήσουμε λίγο τις ημερομηνίες: Η ύφεση έχει αρχίσει από το 2008. Το 2008 κυβερνούσε μια συγκεκριμένη κυβέρνηση μέλος της οποίας ήταν ο κ. Σαμαράς. Και το ίδιο συνεχίστηκε μέχρι τον Οκτώβριο του 2009. Εάν υπήρχε στοιχειώδης διορατικότητα, αν δεν υπήρχε μυωπική θεώρηση των πραγμάτων, εάν υπήρχε στοιχειώδης αίσθηση ευθύνης με λίγες κινήσεις το 2008, έστω το 2009, η χώρα θα μπορούσε να αποφύγει την διακεκαυμένη ζώνη στην οποία αναγκαστήκαμε να μπούμε από το 2010 και μετά. Το 2008, όμως, επικρατούσε στους κόλπους της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας της οποίας επίλεκτο μέλος είναι ο σημερινός αρχηγός της, η αντίληψη πώς η Ελλάδα είναι όαση. Πώς δεν πρόκειται η Ελλάδα να θιγεί από την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση. Πώς δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, ούτε δημοσιονομικά, ούτε χρηματοοικονομικά. Εάν είχαν ληφθεί τότε στοιχειώδη μέτρα, θα είχαμε θεραπεύσει, ή έστω θα είχαμε συγκρατήσει, τα πολλαπλά διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας. Δεν θα είχαμε το 2009 δημοσιονομικό έλλειμμα 15,7% του ΑΕΠ. Δεν θα είχαμε ένα εκτροχιασμένο δημόσιο χρέος που οδηγεί φυσικά σε αδυναμία δανεισμού, γιατί οι αγορές βλέπουν τι γίνεται. Βλέπουν εάν το χρέος είναι βιώσιμο και εξυπηρετήσιμο. Και δεν θα είχαμε ένα έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, που δείχνει αδυναμία, έλλειψη ανταγωνιστικότητας, ανεπάρκεια της πραγματικής οικονομίας, που να φθάνει τις 14 μονάδες, το 14% του ΑΕΠ, το 15% του ΑΕΠ έφθασε το έλλειμμα του ισοζυγίου το 2007 που είχε χαρακτηριστεί από τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έτος ανταγωνιστικότητας και ανάπτυξης. Όμως, γιατί πρέπει να κοιτάζουμε συνεχώς προς τα πίσω; Γιατί πρέπει να κυριαρχεί στην αίθουσα αυτή ένας λόγος ιστορικός και μια προσπάθεια κατανομής και ανακατανομής των ευθυνών πάντα μεταξύ των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, όπως είχε επικρατήσει χαρακτηριστικά να λέγεται, μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας; Θεωρεί η Νέα Δημοκρατία ότι ο πυροσβέστης, έστω ένας πυροσβέστης που έχει κάνει λάθη, που έχει καθυστερήσει, που είχε δισταγμούς στην αρχή, που νόμιζε ότι μπορεί με μικρότερα μέσα, ή με μικρότερες καταστροφές να διασώσει το αντικείμενό του, τη χώρα φταίει για τη φωτιά; Και ο εμπρηστής δεν έχει καμία ευθύνη; Έστω αυτός που δεν φύλαξε το μέρος σωστά και η φωτιά φούντωσε δεν έχει καμία ευθύνη; Και έχουν ευθύνη αυτά που ανέλαβαν εξ αντικειμένου να διαχειριστούν την κρίση και να επινοήσουν όλα εκείνα τα μέσα τα οποία πρέπει να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση; Είμαι ο πρώτος, κυρίες και κύριοι βουλευτές, που έχει μιλήσει για αδυναμίες μας, για υστερήσεις μας, για αντιφάσεις μας. Ναι, βεβαίως, το ΠΑΣΟΚ μετέχει στη διαχρονική ιστορική ευθύνη του πολιτικού συστήματος για το κατάντημα της χώρας. Ναι, τα δυόμιση τελευταία χρόνια δεν ήταν ανώδυνα, ή ανέφελα, υπήρξαν λάθη. Όμως, αυτό απέχει πολύ, μα πάρα πολύ από του σημείου σε δυόμιση μόλις χρόνια να έρχονται αυτοί που χειρίστηκαν την πιο νωπή, την πιο κρίσιμη φάση της εθνικής κρίσης από το 2004 έως το 2009 και να ζητούν να διασώσουν τη χώρα και να αναλάβουν τις τύχες της κοιτώντας προς το μέλλον, όντας δήθεν απαλλαγμένοι από κάθε ιστορική ευθύνη. Δεν γίνονται έτσι οι ανανεώσεις των κομμάτων του πολιτικού λόγου, των πολιτικών στρατηγικών και των προσώπων. Θέλει πολύ βαθύτερες και πολύ πιο αξιόπιστες διεργασίες κ. συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας και κ. Πρόεδρε της Νέας Δημοκρατίας. Κρατώ λοιπόν απ’ αυτά που είπε ο κ. Σαμαράς σήμερα την ουσία. Και η ουσία είναι πως δεν μπορεί πλέον να πει τίποτα άλλο, από αυτά που έχει πει το ΠΑΣΟΚ από αυτά που έχουμε κάνει ως κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ως κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, από αυτά που συνιστούν την πλατφόρμα πάνω στην οποία κινείται η χώρα, από την εθνική στρατηγική που έχει διαμορφωθεί. Και ας κρατήσει την όρεξή του γιατί βλέπω ότι αυτό που τον ενδιαφέρει τελικά, δεν είναι το πώς κυβερνιέται η χώρα, το προς τα πού κυβερνιέται η χώρα, πώς θα απαντήσουμε στην αγωνία του πολίτη, πώς θα αποκαταστήσουμε αδικίες, ανισότητες και απώλειες, πώς θα δώσουμε πίσω συντάξεις και ιδίως χαμηλές και μεσαίες συντάξεις, πώς θα αναβαθμίσουμε ξανά τους μισθούς, πώς θα μειώσουμε την ανεργία, πώς θα κινήσουμε τις επενδύσεις, πώς θα κάνουμε την Ελλάδα μια φιλοεπενδυτική και άρα φιλεργατική χώρα, αλλά το ποιος θα κυβερνήσει. Το όραμα της αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό θα μου επιτρέψετε να πω ότι είναι μια παραδοσιακή, παλαιοκομματική και αδιέξοδη κατά την γνώμη μου ματαιοδοξία, η οποία δεν εναρμονίζεται με τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται η χώρα. Πιστεύει ο κ. Σαμαράς ότι έχει το κόμμα του συλλογικές φιλοδοξίες μεγαλύτερες απ’ ότι έχουν άλλα κόμματα και εν προκειμένω το κόμμα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας το ΠΑΣΟΚ; Πιστεύει ότι η δημοκρατία μας είναι δημοκρατία των δημοσκοπήσεων και μάλιστα το χειρότερο momentum, τη χειρότερη στιγμή; Πιστεύει ότι ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι στιγμιαίος, φωτογραφικός; Όχι. Ο συσχετισμός των δυνάμεων εξελίσσεται, αναρριπίζεται, μεταβάλλεται ανά πάσα στιγμή. Φιλοδοξία έχουν όλα τα κόμματα και πρωτίστως το μεγαλύτερο κόμμα, το πρώτο κόμμα της Βουλής αυτής που είναι το ΠΑΣΟΚ να διεκδικήσει και ξανά φτιάξει τη σχέση του με τους πολίτες, να αποκαταστήσει αυτές τις σχέσεις που έχουν τρωθεί με το λαό προς το συμφέρον του έθνους. Γιατί πράγματι και πικράναμε το λαό και τον αδικήσαμε το λαό, αλλά αυτό έγινε στο όνομα υπερτέρων εθνικών συμφερόντων, έγινε στο όνομα της πατρίδας, στο όνομα των επομένων γενεών, γιατί στην πραγματικότητα πάντα στη χώρα μας διεξαγόταν μια αδυσώπητη σύγκρουση μεταξύ των γενεών. Το τεράστιο πρόβλημα της χώρας που είναι το δημόσιο χρέος, στην πραγματικότητα ήταν μία σύγκρουση μεταξύ γενεών, όταν η εκάστοτε παρούσα και κυβερνώσα γενεά δανειζόταν για να λύνει τα συγκυριακά και τρέχοντα προβλήματά της σε βάρος των επόμενων γενεών. Και αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί με αίσθηση ιστορικής ευθύνης είναι να αποκαταστήσουμε τη δικαιοσύνη όχι μόνο μεταξύ των κοινωνικών ομάδων, αλλά και μεταξύ των γενεών, που συγκροτούν το Έθνος, που συγκροτούν την πατρίδα και που είναι το κοινό σπίτι μας. Αυτό δεν έχει κατανοήσει ο κ. Σαμαράς με τον θα έλεγα τακτικισμό που παρουσίασε σήμερα και με τον ματαιόδοξο στόχο της εκλογικής αυτοδυναμίας. Το θέμα είναι τι κάνεις το Μάιο. Αν θέλεις να κάνουμε τις εκλογές στα τέλη Απριλίου, αρχές Μαϊου; Πώς κυβερνάς τον τόπο τον Ιούνιο; Ποιες αποφάσεις παίρνεις; Ή νομίζει ο κ. Σαμαράς ότι τελειώσανε τα δύσκολα, ότι ήρθε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ως ο αμνός ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου σήκωσε και σηκώνει όλο αυτό το βάρος, αναλαμβάνει το δυσανάλογο ιστορικό κόστος της διάσωσης της πατρίδας, καθαρίζει το τοπίο και έρχεται ο κ. Σαμαράς να υψώσει τον πύργο της κομματικής του εξουσίας και της ματαιοδοξίας του. Δεν είναι έτσι. Τα πράγματα είναι και θα είναι δύσκολα. Και κοιτάζω τους Έλληνες και τις Ελληνίδες στα μάτια και τους λέω ότι τώρα αποκτούμε ένα ασφαλές πλαίσιο με τις αποφάσεις της 21ης Φεβρουαρίου, με το PSI, με την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά θέλει δουλειά, δουλειά, δουλειά, ενότητα, συναίνεση, σοβαρότητα, αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια. Αλίμονο εάν η χώρα ξανακυλήσει στον αδιέξοδο δρόμο αυτής της κλασικής παλαιοκομματικής προσέγγισης. Αλίμονο αν πιστεύουμε ότι συγκρουόμενοι μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας θα λύσουμε τα προβλήματα του τόπου αυτού και θα διατυπώσουμε ένα λόγο εθνικά αληθή, εθνικά υπεύθυνο και οικονομικά και διαχειριστικά αποτελεσματικό. Δεν είναι έτσι. Ή νομίζει ο κ. Σαμαράς ότι ισχύουν οι εύκολες διακρίσεις; Μήπως είναι ο αναπτυξιακός και εμείς είμαστε οι υφεσιακοί; Είναι αυτός που ήθελε να διασώσει τις συντάξεις και εμείς αυτοί που θέλαμε να περικόψουμε τις συντάξεις; Αυτός που είναι υπέρ των όσων γίνεται καλύτερων μισθών και εμείς που είμαστε υπέρ των μικρότερων και χειρότερων μισθών; Μα είναι ποτέ δυνατόν να πιστεύει ένας σύγχρονος πολιτικός, ένας πολιτικός ηγέτης που φιλοδοξεί να παίξει σημαντικότερο ρόλο στα πολιτικά και πολιτειακά πράγματα της χώρας του, ότι μπορεί να ισχύουν αυτές οι διακρίσεις, ότι εδώ μπορούμε να χωριστούμε έτσι; Ποιος δεν θα διάλεγε το ρόλο του αναπτυξιακού, το φιλολαϊκού, του προοδευτικού, αυτού που δίνει περισσότερα και κόβει λιγότερα; Όλοι. Εγώ πάντως θα τον διάλεγα γιατί τον πιστεύω, γιατί πιστεύω ότι πράγματι μπορούσε να εφαρμοστεί μια άλλη πολιτική που να μην οδηγεί σε ύφεση και σε λιτότητα. Αλλά, κυρίες και κύριοι βουλευτές, αποφασίζει η Ελλάδα μόνη; Δεν αντιλαμβάνεται ο κ. Σαμαράς τι σημαίνει ευρωπαϊκοί συσχετισμοί δυνάμεων, δεν ξέρει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα από το οποίο προέρχονται οι 16 από τις 17 Κυβερνήσεις της Ευρωζώνης στην παρούσα συγκυρία ποιες αντιλήψεις κυριαρχούν; Γιατί δεν επιχειρεί να πείσει τους ομοϊδεάτες του, τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της ίδιας κομματικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Γιατί οι συσχετισμοί είναι δύσκολοι, γιατί οι συσχετισμοί αυτοί προέρχονται όχι μόνο από κυβερνήσεις και Κοινοβούλια των ευρωπαϊκών κρατών, αλλά και από τα εκλογικά σώματα, τους λαούς και τις κοινωνίες αυτών των χωρών. Τα πράγματα είναι δύσκολα, γιατί πράγματι οι πανευρωπαϊκοί συσχετισμοί δυνάμεων είναι εξαιρετικά δύσκολοι. Έχω πολλές φορές κάνει τη διάκριση ανάμεσα στο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που ήταν εξ αρχής βιαστικό, βίαιο, επιτακτικό και σε πολύ μεγάλο βαθμό αδιέξοδο, γιατί μας εισήγαγε στον φαύλο κύκλο της ύφεσης και τις διαρθρωτικές αλλαγές. Οι διαρθρωτικές αλλαγές ήταν και είναι αναγκαίες και επείγουσες, έπρεπε να έχουν γίνει από χρόνια. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που ενισχύουν την εθνική ανταγωνιστικότητα, που ανοίγουν επαγγέλματα, που επιτρέπουν στην αγορά να λειτουργεί ελεύθερα χωρίς διοικητικό κόστος, που αλλάζουν το κράτος, που καταπολεμούν την γραφειοκρατία, που μετατρέπουν την Ελλάδα σε χώρα φιλοεπενδυτική, οι διαρθρωτικές αλλαγές δίνουν δουλειά στα παιδιά μας, δίνουν ελπίδα στο έθνος, είναι ένα πρόγραμμα εθνικής ανασυγκρότησης. Η δημοσιονομική προσαρμογή δεν χρειαζόταν πράγματι να γίνει ούτε σε δυόμισι ούτε σε τεσσεράμισι χρόνια, αλλά ποιος πληρώνει για τη δημοσιονομική προσαρμογή; Ποιος πληρώνει για μια χώρα όπως η Ελλάδα που από το 2009 μέχρι και το 2012 συμπεριλαμβανομένου και του φετινού έτους εξακολουθεί να παράγει ελλείμματα και θα παράγει και μετά το 2012, παρ’ ότι θα μπει σε πρωτογενή πλεονάσματα γιατί θα εξακολουθεί να έχει δημοσιονομικό έλλειμμα λόγω του μικρότερου κόστους εξυπηρέτησης, αλλά υπαρκτού κόστους εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους; Του μικρότερου και φθηνότερου δημοσίου χρέους που είναι όμως δημόσιο χρέος και πρέπει να εξυπηρετείται; Οι εταίροι μας πληρώνουν γι’ αυτό. Και τι μας έχουν ζητήσει; Μας έχουν ζητήσει να κάνουμε μια απλή συμφωνία, σκληρή αλλά απλή. Οι θεσμικοί μας εταίροι αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τα ζητήματα του χρέους και φθάνουμε τώρα σε μια αναδιάρθρωση και μείωση του χρέους πολύ γενναία, πάρα πολύ γενναία. Και ζητούν από μας να θέσουμε υπό έλεγχο το έλλειμμα και να οδηγηθούμε το ταχύτερο δυνατό σε πρωτογενή πλεονάσματα. Μα για σκεφθείτε, εάν οτιδήποτε συμβεί, εάν έχουμε οποιαδήποτε νέα κρίση, τι είναι αυτό που θα μας σώσει; Θα μας σώσει το πρωτογενές πλεόνασμα. Η ικανότητά μας να έχουμε ισοσκελισμένη και στη συνέχεια πλεονασματική ετήσια δημοσιονομική διαχείριση. Αυτό προστατεύει στην πραγματικότητα μισθούς, συντάξεις, επίπεδα ζωής, λειτουργία του κοινωνικού κράτους. Εάν δεν υπάρχει αυτό, θα είμαστε πάντα ανασφαλείς και επισφαλείς. Αυτά είναι πολύ απλά πράγματα για να υποδύεται οποιοσδήποτε ότι δεν τα καταλαβαίνει. Κυρίες και κύριοι βουλευτές, έχουμε κάνει πολύ μεγάλα βήματα και την στιγμή αυτή η χώρα μας βρίσκεται στη φάση της μετάβασης. Από τη στιγμή που έγινε την προηγούμενη Παρασκευή στις 24 Φεβρουαρίου μετά τις αποφάσεις της 21ης Φεβρουαρίου του Eurogroup η επίσημη διεθνής ανακοίνωση για το PSI, η χώρα αλλάζει κατάσταση. Υφιστάμεθα τους τριγμούς αυτής της μεταβατικής περιόδου. Η αγορά αξιολογεί, συσπειρώνεται, επιτίθεται. Γιατί πάντα κερδοσκοπεί από τη φύση της και εμείς πρέπει να αντέξουμε, πρέπει να οδηγήσουμε το εθνικό σκάφος στον ασφαλή λιμένα της αναδιάρθρωσης του χρέους, δηλαδή της δραστικής μείωσης του χρέους προς όφελος του λαού και των επομένων γενεών στις 12 Μαρτίου και στη συνέχεια αφού θα έχει ολοκληρωθεί το PSI με εξαίρεση τα λίγα ομόλογα αλλοδαπού δικαίου που θα ανταλλαγούν στις 5 Απριλίου, να συνάψουμε την δανειακή σύμβαση με το ουσιαστικό περιεχόμενο που έχει ήδη ψηφίσει η Βουλή με πλειοψηφία 2/3. Αλλά θέλει ψυχραιμία, επαγγελματισμό, ετοιμότητα, απόκρουση των φημών. Θέλει να έχουμε εθνική ενότητα και σοβαρότητα και να εκπέμπουμε διεθνώς ένα μήνυμα αξιοπιστίας, συνέχειας, εθνικής βούλησης και εθνικής ικανότητας να διαχειριστούμε και να υπερβούμε την κρίση. Δεν βλέπετε ότι συναντά δυσκολίες η κυβερνητική πλειοψηφία στη Γερμανία ώστε να εγκριθεί από την Ομοσπονδιακή Βουλή το ελληνικό πρόγραμμα; Δεν βλέπετε κυρίες και κύριοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ότι τέτοιες δυσκολίες έχουν κοινοβούλια και κυβερνήσεις όπως το φιλανδικό, το ολλανδικό, το σλοβακικό, το σλοβενικό που οδηγείται σε εκλογές; Εμείς πρέπει σε όλους αυτούς τους εταίρους και εταίροι δεν είναι μόνο οι Γερμανοί, δεν είναι μόνο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είναι πολλοί λαοί, πολλά έθνη, πολλές κοινωνίες στην Ευρώπη, να στείλουμε μηνύματα. Πρέπει να στείλουμε μηνύματα στο Διοικητικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που θα συνεδριάσει για την Ελλάδα στις 13 Μαρτίου και εκεί θα ακούσουμε τι θα πει η Ρωσία, η Βραζιλία, η Κίνα, η Ιαπωνία. Εκεί θα δούμε τι θα πουν χώρες από άλλες Ηπείρους, άλλες οικονομίες, άλλες αντιλήψεις. Γιατί η Ελλάδα καλώς ή κακώς είναι ένα παγκόσμιο οικονομικό πρόβλημα. Ολοκληρώνω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Το σημερινό νομοσχέδιο όπως και το αυριανό, είναι στην πραγματικότητα πράξεις εφαρμογής του ήδη ψηφισμένου και εγκεκριμένου από τη Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία προγράμματος, του νέου προγράμματος διάσωσης της χώρας. Δεν πρέπει να νιώθει άσχημα κανείς και ιδίως ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας επειδή ο ίδιος και το κόμμα του μετέχουν από ένα σημείο και μετά, σ’ αυτή την εθνική προσπάθεια. Αυτή η εθνική προσπάθεια έχει στόχο, είναι απολύτως αναγκαία, εξυπηρετεί τον τόπο. Γίνεται στο όνομα της πατρίδας. Δεν χρειάζεται να έρθει να μας πείσει ότι είναι διαφορετικός από τους εταίρους του, ή διαφορετικός από τους συμπολίτες του και από τους συμπατριώτες του. Αυτή η άχαρη και ατελέσφορη προσπάθεια συνεχούς διαφοροποίησης γύρω από το προφανές και το αυτονόητο, δεν οδηγεί πουθενά. Οδηγεί σε ένα λόγο ο οποίος είναι δημαγωγικός, υποκριτικός, παλαιοκομματικός. Υπάρχει και η Αριστερά. Η αριστερά η παραδοσιακή αριστερά λέει την άποψή της. Κατανοητή. Διαφωνούμε ριζικά. Είναι μια άποψη που οδηγεί τη χώρα σε τελείως διαφορετικά πεδία. Εκτός ευρώ, εκτός Ευρωζώνης, εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε άλλα επίπεδα ζωής, σε άλλα επίπεδα μισθών, σε άλλα επίπεδα συντάξεων. Είναι μια ζοφερή πρόταση. Είναι μια αδιέξοδη πρόταση που οδηγεί και σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο σε έκπτωση, σε υποβάθμιση, σε καταστροφή. Ο Έλληνας πολίτης ακούει, αξιολογεί και τελικά επιλέγει. Και είμαι βέβαιος ότι τώρα ώριμος, ταλαιπωρημένος, πονεμένος, αλλά και προβληματισμένος, θα κρίνει, θα αξιολογήσει και θα επιλέξει σωστά. -