Η συνάντηση του
Βερολίνου εντάσσεται
και αυτή στο παιχνίδι
διγλωσσίας που
εξακολουθεί να παίζει η
κυβέρνηση. Δήθεν σκληρή
στάση μέσα. Αντιφατική στάση
έξω με δηλώσεις
υπευθυνότητας και
διάθεση συνεργασίας,
χωρίς όμως πρακτικό
αποτέλεσμα. Το ζούμε αυτό
κάθε εβδομάδα επί δύο και
πλέον μήνες τώρα. Χωρίς
αποτέλεσμα. Στο μεταξύ
επιδεινώνονται όλα τα
μεγέθη της οικονομίας.
Συνέντευξη
Ευάγγελου Βενιζέλου,
Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στην
εφημερίδα «Αγορά»
και
στον δημοσιογράφο Β.
Γιακουμή
Χάσαμε το πρωτογενές
πλεόνασμα και το θετικό
ρυθμό ανάπτυξης. Έχουμε
υστέρηση εσόδων και
διαρροή καταθέσεων.
Επενδυτική ακινησία και
αύξηση των μη
εξυπηρετούμενων δανείων.
Άρα οδεύουμε ολοταχώς
προς Μνημόνιο 3, χωρίς να
μπορούμε να
αντιμετωπίσουμε τα
οξύτατα τρέχοντα
προβλήματα ρευστότητας.
Και όλα αυτά εν έτει 2015.
Φανταστείτε να
ακολουθούσαμε αυτή την
πολιτική το 2010, 2011, 2012, 2013, τι θα είχε
συμβεί.
Έχει
δημιουργηθεί η μεγάλη
παρεξήγηση ότι στο Eurogroup
περιμένουν τον κατάλογο
μεταρρυθμίσεων της
κυβέρνησης. Αυτό που
εκκρεμεί είναι η
συνολική αξιολόγηση της
πορείας της ελληνικής
οικονομίας, των
δημοσιονομικών στοιχείων
της, της μεταρρυθμιστικής
προσπάθειας. Και αυτό θα
γίνει από την τρόικα (τους
λεγόμενους «θεσμούς»),
αφού προσδιοριστεί το
δημοσιονομικό πλαίσιο
και το δημοσιονομικό κενό,
αφού θα καθοριστούν οι
δημοσιονομικοί στόχοι
του 2015 - 2016. Στο πλαίσιο αυτό θα
ενταχθούν οι
μεταρρυθμίσεις, ιδίως
αυτές που έχουν άμεσο ή
έστω έμμεσο δημοσιονομικό
αποτέλεσμα. Μετά από όλα
αυτά θα ληφθεί απόφαση στο
Eurogroup. Και όλα αυτά για να
δοθεί η χρηματοδότηση της
τετράμηνης παράτασης μέχρι 30
Ιουνίου. Μετά, δυστυχώς,
βαδίζουμε στο Μνημόνιο 3.
Στο μεταξύ όλα αυτά δεν
περιλαμβάνουν τη σχέση με
το ΔΝΤ, από το οποίο έχουμε
να λαμβάνουμε τις πολλές
δόσεις. Ούτε τις
παρεμβάσεις στο χρέος που
συμφωνήθηκαν το 2012, από τις
οποίες εξαρτάται στην
πραγματικότητα το
δημοσιονομικό
πλαίσιο. Η κυβέρνηση
βρίσκεται σε στρατηγικό
εγκλωβισμό. Δεν θέλει να
κάνει ρήξη γιατί δεν έχει
τέτοια κοινωνική εντολή
και ξέρει ότι οι συνέπειες
θα είναι καταστροφικές.
Από την άλλη, δεν έχει
κοινοβουλευτική
πλειοψηφία που να στηρίζει
μία καθαρή και έντιμη στροφή
προς την υπευθυνότητα.
Ο κ. Τσίπρας
έπρεπε αντί να παλινωδεί
και να αυτοσχεδιάζει, να
αξιοποιήσει το πλαίσιο
που βρήκε έτοιμο. Να
ολοκληρώσει την επί της
ουσίας διαπραγμάτευση
τον Φεβρουάριο,
αξιοποιώντας τις δικές μας
κόκκινες γραμμές, στις
οποίες μπορούσε να
προσθέσει τις δικές του.
Να βγει στις 28 Φεβρουαρίου
από το μνημόνιο και να πάει
στην προληπτική πιστωτική
γραμμή, όπως είχαμε
σχεδιάσει και
προσυμφωνήσει. Αυτό του
αφήσαμε. Αντί γι αυτό,
επιδείνωσε όλα τα μεγέθη,
βύθισε τη χώρα στο τρέχον
μνημόνιο, χωρίς να μπορεί καν
να πάρει χρηματοδότηση και
τώρα την οδηγεί βεβαίως
πλησίστια στο μνημόνιο 3. Όλα
δε αυτά, δυστυχώς, τα έχει
ομολογήσει στην
παρακλητική επιστολή
του της 15ης Μαρτίου 2015 προς
την κα Μέρκελ, που είναι
ένα κείμενο αποκαλυπτικό.
Εκεί υπάρχει και το
καταπληκτικό δίλλημα, «αν
είναι να πληρώσω μισθούς
και συντάξεις ή διεθνείς
υποχρεώσεις, θα προτιμήσω
να πληρώσω μισθούς και
συντάξεις ακόμα και αν πάω
σε πιστωτικό
γεγονός». Μα προφανώς
πληρώνουμε πάντα μισθούς
και συντάξεις, αν τεθεί
αυτό το δίλλημα όμως, το
επόμενο δεκαπενθήμερο θα
έχεις και πιστωτικό
γεγονός και αδυναμία
καταβολής μισθών και
συντάξεων.
Την εξεταστική
επιτροπή για το μνημόνιο τ
ην
περιμένουμε με χαρά. Ως
διαρκή επιτροπή για να
εξετάσει και το τι κάνει
τώρα η κυβέρνηση και το πώς
θα πάμε δυστυχώς στο
μνημόνιο 3. Αλλά θα
αρχίσουμε από τα αίτια της
κρίσης και από την περίοδο 2004
– 2009, όχι από το 2010. Οι
συμφωνίες ασυλίας που
συνήψε ο ΣΥΡΙΖΑ με μια
πλευρά της ελληνικής
Δεξιάς, δεν θα επιβιώσουν
στην Βουλή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου