Γιάννης Βαβουρανάκης γράφει: Έχει κατεύθυνση και φορά η πολιτική της λιτότητας...

Παρακολούθησα την επίσκεψη Σαμαρά στο Λευκό Oίκο και τις δηλώσεις των δύο ανδρών. Στόχος μου δεν είναι να περιορίσω το πλαίσιο της σκέψης μου σ’ αυτές καθ’ αυτές τις δηλώσεις. Δεν είναι δύσκολο σε κάποιον νοήμονα και λίγο ψαγμένο στα πολιτικά να εξάγει το συμπέρασμα του.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει τον δικό του συγκεκριμένο ρόλο να παίξει άρα και  συγκεκριμένη στάση  να  υποστηρίξει υπερασπίζοντας τα συμφέροντα της χώρας του .

 Το ίδιο, αν και σε δεινότερη θέση ευρισκόμενος, προσπάθησε να κάνει και  ο Πρωθυπουργός μας.

 Είναι λογικό καθώς τα μεγέθη των δυο χωρών είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, τον κυρίαρχο λόγο να έχει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ χωρίς να εμποδίζει όμως τίποτα τον Έλληνα Πρωθυπουργό να χρωματίζει με όσο πιο έντονα χρώματα τον άσχημο τρόπο που φέρονται στην Ελλάδα οι ας πούμε σύμμαχοι και «φίλοι». Αυτά βέβαια για τα παράθυρα των τηλεοράσεων και τα άρθρα των εφημερίδων που αρέσκονται να παριστάνουν τους πολιτικούς αναλυτές και να ενδύονται των μανδύα του  παντογνώστη και ειδικού.

Στόχος τους απλά είναι να πουλήσουν φύλλα  ή να εξυπηρετήσουν τα μικροσυμφέροντα του εργοδότη τους. Εξ αιτίας αυτής της μεθοδολογίας και πρακτικής κατάφεραν - γιατί περί κατορθώματος πρόκειται - να βγάλουν τα μάτια τους με τα ίδια τα χέρια τους. Έτσι για να πουλήσουν κάποια φύλλα ρίχνουν το βάρος σε CD, περιοδικά μαγειρικής  ή κουπόνια αγοράς τροφίμων. Καμία σοβαρή αντιμετώπιση των γεγονότων από μέρους τους με συνέπεια την χρεοκοπία τους. Οι λίγοι-ες φωνές και καλές  γραφίδες που υπάρχουν, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ας μην βγάζουμε όμως μεταξύ μας τα μάτια μας. Ό,τι έχει ο καθένας πουλάει. Το  καλό προϊόν δεν χάνεται ποτέ.

 Στο προκείμενο όμως θέμα το φλέγον ζήτημα είναι το γιατί και το πώς.  Έτσι μπορούμε να γίνουμε οι καλύτεροι κριτές των όσων γίνονται και ποιο ρόλο καλούμαστε να διαδραματίσουμε:

Ακούγοντας λοιπόν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ κ. ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ να υποστηρίζει την εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη  για την πολιτική λιτότητας που επιβάλλεται στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρωζώνη, γεννώνται πλείστα ερωτήματα:

 Ξέρει, καθώς η χώρα του είναι  από τις πρωτοπόρες του είδους αν όχι η διδάξασα την μέθοδο, πως η τακτική της λιτότητας ωθεί τις κοινωνίες στα άκρα και την αποσταθεροποίηση. Απτά παραδείγματα υπάρχουν ανά την υφήλιο, αλλά αυτά που επηρρεάζουν  την περίπτωση της Ελλάδας βρίσκονται στη λεκάνη της Μεσογείου και τα Βαλκάνια.. Μια περιοχή με πολύ ευαίσθητη  ισορροπία σταθερότητας, με μοναδικό παράγοντα εγγύησης της,  την ΕΛΛΑΔΑ. Η στάση της Τουρκίας και του Πρωθυπουργού της κ.  Ερντογάν είδαμε τι αποτέλεσμα είχε. Αύξησε στο κατακόρυφο τις «περίεργες» εντάσεις, αποσταθεροποιώντας ακόμη περισσότερο τον πυρήνα  μεγενθύνοντας τον (βλέπε Συρία).   

  Τα συμφέροντα των ΗΠΑ τώρα εξυπηρετεί η σταθερότητα της περιοχής με παράλληλη ανάπτυξη αφού η αποσταθεροποίηση λόγω λιτότητας καθιστά τις χώρες αδύναμες να  αποτελέσουν εν δυνάμει καταναλωτές  των Αμερικάνικων προϊόντων. Το ισοζύγιο μίκρυνε αισθητά αποτελώντας σοβαρό παράγοντα αύξησης της ανεργίας και στη χώρα του. Μεγάλες εταιρίες των ΗΠΑ κλείνουν και η χρεοκοπία ακόμη και πόλεων είναι φαινόμενο ανησυχητικό.

  Από την άλλη πλευρά οι Ευρωπαϊκές αγορές, δηλαδή η κυρία Μέρκελ και όσοι βρίσκονται στο στενό διευθυντικό κύκλο της έχουν άλλα ως  φαίνεται συμφέροντα. Έχουν άλλους στόχους και  επιβάλλουν την πολιτική που τους  εξυπηρετεί καλύτερα.

 Έχει αγορές μεγαλύτερες η Άνγκελα, όπως τις Κίνα και Ρωσία, οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω ποιούν την νήσσαν. Κυρίως η Κίνα.

   Η επιβολή της λιτότητας σε  βαθμό  εξαθλίωσης οδηγεί τους λαούς στα άκρα. Το καταλαβαίνουν οι υποστηρικτές της πρακτικής αυτής και αυτοί που την επιβάλλουν, άρα η αποσταθεροποίηση ή μη της περιοχής ισορροπεί στο σημείο ακμής των θέσεων ΗΠΑ vs  Γερμανίας.  

   Μέχρι τότε –δεν είναι μακρινό όνειρο-εμείς τραβάμε κουπί. Έτσι θα διατηρούμαστε στη «φόρμα»  που απαιτούν οι περιστάσεις και οι τοκογλύφοι μας.