"νέκυια": την κοιτάζω, την ξαναδιαβάζω, σπάω το σκάλπ μπας και την θυμηθώ..τίποτα!!νιέν-τε!! zero!!νούλα! τάμπουλα ράζα ένα πράγμα! Σταματάω να γράφω, πίνω λίγο καφέ..Κάνω νοερά "ταξίδια" στο παρελθόν, στο Λύκειο, στην Οδύσσεια, στην Κουσουτζάκογλου, στον Βαλσάμο...ΤΙΠΟΤΑ. Ρε! να μην μου θυμίζει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα!!
Τελικώς... και αφού ξευτιλίστηκα στον εαυτό μου τελείως και αφού με ..έφτυσα στον καθρέφτη με απόλυτη έκφραση περιφρόνησης έπεσα στην απόλυτη ξευτίλα του "λεξικού" του φίλτατου Γούγλη!!
Και είδα το φώς το αληθινόν, όπερ και αντιγράφω προς πλήρη δικό μου εξευτελισμό και δική σας πληροφόρηση (εάν ΔΕΝ γνωρίζετε την λέξη βεβαίως-βεβαίως, αν παρά ταύτα την γνωρίζετε... συγχωρήστε με!!):
"[...] Στη λ΄ ραψωδία, την γνωστή ως Νέκυια, το θέμα που υπερισχύει είναι της Νοσταλγίας και του Νόστου. Από Νοσταλγία για τον Νόστο επισκέπτεται ο Οδυσσεύς τον Άδη και συνδιαλέγεται με τον μάντη Τειρεσία και τους άλλους νεκρούς. Ολόκληρη η ραψωδία αποπνέει μια ατμόσφαιρα μελαγχολίας, ο Άδης υπάρχει ως μία υποτονική συνέχεια ζωής και το παράπονο των νεκύων είναι η νοσταλγία του πάνω κόσμου. Στην Νέκυια ό ήρωας φτάνει στο αποκορύφωμα της νοσταλγίας: δρα και επιζητεί τον νόστο μέχρι που εισχωρεί στον χώρο του Άδη. Όμως αυτός ο χώρος είναι τοποθεσία ψυχοβολής. Εκεί η νοσταλγία κινδυνεύει να απολιθωθεί και να σταματήσει η δράση για τον νόστο. Στον χώρο των νεκύων ο Οδυσσεύς δεν φοβήθηκε ούτε την συγκίνηση όταν συναντήθηκε με την ψυχή της μητέρας του, ούτε τα λόγια του Τειρεσία, "τον νόστο τον μελίγευστο ζητάς, πανένδοξε Οδυσσέα, όμως αυτόν θα σου τον κάνει δύσκολο ο Θεός". Φοβήθηκε όμως ο ήρωας την απολίθωση στην επιθυμία της νοσταλγίας, απολίθωση που θα εμπόδιζε τον νόστο. Ίσως έτσι θα μπορούσαν να κατανοηθούν οι στίχοι 633-635 στο τελευταίο τμήμα της Νέκυιας. Ο Οδυσσεύς θα ήθελε να παραμείνει στον τόπο του Άδη και να δει τους ήρωες Θησέα και Πειρίθου, άλλα φοβήθηκε μήπως η τρομερή Περσεφόνη θα του έστελνε την Γοργεία κεφαλή, αυτό το φρικώδες κεφάλι, του οποίου το βλέμμα απολίθωνε τα πάντα, από ανθρώπους μέχρι νησιά. Έτσι μπροστά στον φόβο της απολίθωσης, σε μια κατάσταση διαρκούς νοσταλγίας στον χώρο του Άδη, ο Οδυσσεύς φεύγει τρέχοντας και προστάζει τους συντρόφους του να λύσουν τις πρυμάτσες των πλοίων."
Τελικώς... και αφού ξευτιλίστηκα στον εαυτό μου τελείως και αφού με ..έφτυσα στον καθρέφτη με απόλυτη έκφραση περιφρόνησης έπεσα στην απόλυτη ξευτίλα του "λεξικού" του φίλτατου Γούγλη!!
Και είδα το φώς το αληθινόν, όπερ και αντιγράφω προς πλήρη δικό μου εξευτελισμό και δική σας πληροφόρηση (εάν ΔΕΝ γνωρίζετε την λέξη βεβαίως-βεβαίως, αν παρά ταύτα την γνωρίζετε... συγχωρήστε με!!):
"[...] Στη λ΄ ραψωδία, την γνωστή ως Νέκυια, το θέμα που υπερισχύει είναι της Νοσταλγίας και του Νόστου. Από Νοσταλγία για τον Νόστο επισκέπτεται ο Οδυσσεύς τον Άδη και συνδιαλέγεται με τον μάντη Τειρεσία και τους άλλους νεκρούς. Ολόκληρη η ραψωδία αποπνέει μια ατμόσφαιρα μελαγχολίας, ο Άδης υπάρχει ως μία υποτονική συνέχεια ζωής και το παράπονο των νεκύων είναι η νοσταλγία του πάνω κόσμου. Στην Νέκυια ό ήρωας φτάνει στο αποκορύφωμα της νοσταλγίας: δρα και επιζητεί τον νόστο μέχρι που εισχωρεί στον χώρο του Άδη. Όμως αυτός ο χώρος είναι τοποθεσία ψυχοβολής. Εκεί η νοσταλγία κινδυνεύει να απολιθωθεί και να σταματήσει η δράση για τον νόστο. Στον χώρο των νεκύων ο Οδυσσεύς δεν φοβήθηκε ούτε την συγκίνηση όταν συναντήθηκε με την ψυχή της μητέρας του, ούτε τα λόγια του Τειρεσία, "τον νόστο τον μελίγευστο ζητάς, πανένδοξε Οδυσσέα, όμως αυτόν θα σου τον κάνει δύσκολο ο Θεός". Φοβήθηκε όμως ο ήρωας την απολίθωση στην επιθυμία της νοσταλγίας, απολίθωση που θα εμπόδιζε τον νόστο. Ίσως έτσι θα μπορούσαν να κατανοηθούν οι στίχοι 633-635 στο τελευταίο τμήμα της Νέκυιας. Ο Οδυσσεύς θα ήθελε να παραμείνει στον τόπο του Άδη και να δει τους ήρωες Θησέα και Πειρίθου, άλλα φοβήθηκε μήπως η τρομερή Περσεφόνη θα του έστελνε την Γοργεία κεφαλή, αυτό το φρικώδες κεφάλι, του οποίου το βλέμμα απολίθωνε τα πάντα, από ανθρώπους μέχρι νησιά. Έτσι μπροστά στον φόβο της απολίθωσης, σε μια κατάσταση διαρκούς νοσταλγίας στον χώρο του Άδη, ο Οδυσσεύς φεύγει τρέχοντας και προστάζει τους συντρόφους του να λύσουν τις πρυμάτσες των πλοίων."
αντέγραψα απο εδώ:http://www.biblionet.gr/book/101007/ και ευχαριστώ στον ιστότοπο εκ βάθους καρδίας..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου