ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΧΑΡΝΩΝ..απο τον Γιάννη Βαβουρανάκη, πολιτικό σχολιαστή

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΧΑΡΝΩΝ

Το παρόν όλοι το γνωρίζουμε και κανένας μας δεν είναι ευχαριστημένος. Βέβαια την «ουρά» μας για το συντελεσθέν «έγκλημα» την βγάζουμε στην άκρη και ζητούμε τα επίχειρα από τους άλλους. Παραδείγματα μπορώ να σας απαριθμήσω άπειρα εάν έχετε αντίθετη γνώμη.

Μπορώ ν’ απαντήσω ακόμη και σε ιδιάζουσες περιπτώσεις ή  πολύ καλά καλυμμένες όπως είναι οι καταπατήσεις και τα αυθαίρετα . Έγραψα τη λέξη «αυθαίρετα»  και εννοώ ό,τι όλος ο κόσμος. Τα αυθαίρετα κτίσματα  στην πόλη εντός ή εκτός σχεδίου. Ενεργή συμμετοχή είχαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν έκτισαν δίχως άδεια.. Γράφαμε  στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τους νόμους και το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο αρκεί να κτίζαμε το «τσαρδί» ή το σπιτάκι με την πισινούλα. Σε κάποιες περιπτώσεις και με παράνομη γεώτρηση στο υπόγειο. Αδιαφορούσαμε για πλατείες ή άλλου είδους  κοινόχρηστους χώρους και εκ των υστέρων, αφού είχαμε πληρώσει τα μαλλιά της κεφαλής μας σε  εργολάβους εξειδικευμένους σ’ αυτά, εργάτες χωρίς ένσημα, τσιλιαδόρους και όλα τα μπουμπούκια του κυκλώματος, ετοιμάζαμε σιγά-σιγά και τα χρήματα των προστίμων για το επίσημο κράτος. Φτιάξαμε μια πόλη με μπετόν, χωρίς την προοπτική που απαιτεί η σύγχρονη δόμηση και διαμαρτυρόμαστε για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Δεν είναι τραγελαφικό το γεγονός;

 

 Όμως τώρα που η κρίση μαστίζει όλους ανεξαιρέτως,  βρίσκουμε το χρόνο για μια πιο ψύχραιμη ματιά στον καθρέπτη μας αλλά και γύρω από αυτόν  και μελαγχολούμε για τα λάθη μας, για τη συμμετοχή μας στη δημιουργία αυτού του μορφώματος.

Κάνουμε την αυτοκριτική μας και οι περισσότεροι αποφασίζουν να ενταχθούν σε μια τάξη ανθρώπων που θέλει να διορθώσει όσα μπορεί και όσο γίνεται πιο γρήγορα. Οι φωνές πληθαίνουν η αγανάκτηση ξεχειλίζει αλλά υπάρχει κάποια αυτοσυγκράτηση της οποίας την αντοχή δεν μπορείς να μετρήσεις. Θα έλεγες, ότι συγκρατείται από μια κλωστή.

Βλέπουμε  την κεντρική εξουσία να τα έχει χαμένα και να εφαρμόζει μια αδιέξοδη πολιτική,  βλέπουμε την αντιπολίτευση να καπηλεύεται κυριολεκτικά την κατάσταση, και όμως υπομένουμε.

Ξέρουμε  πως μια δυναμική αντίδραση μας  είναι ψωμοτύρι για τους επιτήδειους. Ξέρουμε  πως το μάρμαρο πάλι εμείς  θα το πληρώσουμε και επιλέγουμε  τον άλλο δρόμο. Αυτόν που δεν συμφέρει τους ας πούμε πολιτικούς εκπροσώπους μας. Επιλέγουμε να ψηφίζουμε  κάθε μέρα και να κλείνουμε τα κανάλια της τηλεόρασης,  εκτός εάν  μεταδίδουν… αγώνα Εθνικών ομάδων!

 Διαθέτουμε  μεγάλη καρτερικότητα και με το δάκτυλο στη «σκανδάλη» καρτερούμε την κατάλληλη στιγμή για να «ρίξουμε το βόλι» μας.

Έχω την αίσθηση, η οποία κάθε μέρα γιγαντώνεται και μεταλλάσσεται  σε πεποίθηση,  ότι οι εκλογές για την τοπική Αυτοδιοίκηση πρώτου και δευτέρου βαθμού καθώς και αυτές της εκλογής των Ευρωβουλευτών θα είναι καθοριστικές.

Για την πολιτική και κομματική «νομενκλατούρα» της χώρας εννοώ.  Το μήνυμα θα είναι τέτοιο που δεν θ’ αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Είναι συσσωρευμένος πολύς θυμός ο οποίος είναι και απόλυτα δικαιολογημένος. Όσα κόμματα ή παρατάξεις ετοιμάζονται να δρέψουν νίκες, θα πρέπει να εξασφαλίσουν κοινωνικό συμβόλαιο με εγγυήσεις από πλευράς τους. Δεν πείθουν για τίποτα καθώς η φερεγγυότητα τους βρίσκεται στο ναδίρ και οι ξεθωριασμένες πρακτικές δεν περνάνε πλέον.

Αντίθετα μια νέα παράταξη ή  κόμμα με στελέχη φρέσκα τόσο στο μυαλό όσο και στις ιδέες, τόσο στις πρακτικές όσο και τη γνώση, έχει περισσότερες πιθανότητες  εάν και αυτή κερδίσει την εμπιστοσύνη ή τουλάχιστον μπορεί να «φωτίσει» έστω και αμυδρά το τέλος κάποιου τούνελ.

Στην πόλη των Αχαρνών τα παραταξιακά είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά ρευστά. Από τις επτά παρατάξεις οι οποίες αντιπροσωπεύονται στο Δημοτικό Συμβούλιο, τρεις είναι του θανατά. Οι  υπόλοιπες κυμαίνονται από βαριά άρρωστες έως ημιθανείς.

Αν η παράταξη του Δημάρχου καταφέρει να αποκτήσει ξανά φωνή και ενότητα ίσως έχει τύχη. Σοβαρά όμως,  όπως παρουσιάζονται τώρα τα πράγματα, ρόλο και πιθανότητες θα έχουν οι καινούριες αν τα στελέχη και η φιλοσοφία τους δημιουργούν δυναμικό ρεύμα.

Φήμες κυκλοφορούν και πολλοί βιάζονται να χαρακτηρίσουν ακόμη …και τη φήμη! Επειδή αυτό αποτελεί παλιά τακτική σφυγμομέτρησης, όσοι την χρησιμοποιούν είναι εκ των πραγμάτων «παλαιάς κοπής»  άρα «νομίσματα άνευ αξίας»  ακόμη και για κάποιον φιλοτελιστή.

 Έτσι μοιραία το μέλλον της πόλης καλούνται να επωμισθούν καινούρια πρόσωπα με καθολική απήχηση και τολμώ να πω και αμέριστη συμπαράσταση από τους πολίτες-συμμετέχοντες, διαφορετικά θα έχουμε μια από τα ίδια. Αυτή η συνταγή και η πρακτική των Δημοτών  που θέλουν να εξαπατώνται από πρόσωπα που τάζουν θέσεις εργασίας και  έργα υποδομής ως κάτοχοι μαγικών εργαλείων είναι που μας οδήγησε ΕΔΩ. Μπορεί ο άπιστος Θωμάς να είναι  πρόσωπο της Καινής Διαθήκης, όμως επι των τύπων των ήλων το δάκτυλο θα το βάλλουν ΟΛΟΙ οι δημότες…