Τα παραμυθάκια της Χαλιμάς… και άλλες ιστοριούλες

γράφει η Μ.Χ.Β

Η σοβαρότητα ενός Κράτους, διαφαίνεται και επικυρούται από το κατά πόσο τηρεί τις συμφωνίες του. Έτσι τουλάχιστον νομίζω.
Το ΠΑΣΟΚ, για το οποίο αν μου έλεγες πριν τις εκλογές ότι θα είχε αυτό το προφίλ που έχει σήμερα και θα κατέβαλλε τέτοιες προσπάθειες με τόσο ανθρώπινο πρόσωπο, θα γελούσα και θα κάγχαζα. Το ομολογώ, άλλωστε το έχω καταγράψει. Ίσως επηρρεασμένη από το ανεπαρκές και μίζερο ντόπιο «πασοκ-ιδιοκτησία προσώπων και αρχολίπαρων» και όχι φυσικά των ψηφοφόρων-δημοτών. Το ώδε ΠΑΣΟΚ είναι ΣΚΑΝΔΑΛΟ και ελπίζω μόνο σε κάτι φρέσκιες φατσούλες που διαφαίνονται στον ορίζοντα και που μόνο που τις κοιτάς, αναγαλλιάζεις. Τα παιδιά μας..
Η κ. Λούκα Κατσέλη κάνει μια συγκινητική προσπάθεια. Αλλά δεν φαίνεται να έχει υπολογίσει καλά τον βασικότερο ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ: το περιβόητο…. «συνδικαλιστικό κίνημα».
Και πριν προχωρήσω θεωρώ σκόπιμο να ξαναθυμίσω κάτι, ότι δηλαδή είμαι παιδί πτωχών γονέων- ο πατέρας μου ήταν εργάτης γης- για να προλάβω κάποιους που θα τρέξουν να με χαρακτηρίσουν κάπως..
Είχα την τύχη να είμαι κοντά είκοσι χρόνια Διευθυντής σε εργοδοτικό συνδικαλιστικό όργανο μεγάλης εμβέλειας και έχω δει τα πάντα: βιοτεχνίες να κλείνουν εν μια νυκτί λόγω απεργιών στο πιο καίριο σημείο της παραγωγής, εξαγωγές να ακυρώνονται για πάντα με τα εμπορεύματα μέσα στα κοντέϊνερ σε αεροπλάνα εξ αιτίας συνδικαλιστικών καθυστερήσεων «εξ επιτούτου» , βιοτέχνες να κάνουν Χριστούγεννα «χωρίς μία» αφού έχουν πληρώσει όλους τους εργάτες τους, αρχηγούς κομμάτων να λένε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς αφού βεβαίως συγχρόνως δηλώνουν ότι «δεν θέλουμε να γίνουμε …Κυβέρνηση» = (μετάφραση) «ψήφους θέλουμε μόνο για να σας κάνουμε τον Γκιουλέκα χωρίς κανένα κόστος» και άλλα τέτοια.
Βεβαίως, είδα και εργοδότες πανίβλακες, εκμεταλλευτές, σιχαμένους που μου προκαλούσαν αηδία. Όμως ήταν ελάχιστοι. Οι Ελληνες Βιοτέχνες ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους αυτοδίδακτοι, πρώην εργάτες και «ένα σώμα μια ψυχή» με τους εργαζομένους τους.
Αναρωτιέμαι όμως: πόσο βλάξ μπορεί να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι αν την κοπανήσουν οι Κινέζοι –εγώ ΘΑ ΤΟ ΕΙΧΑ ΗΔΗ ΚΑΝΕΙ- θα είναι καλό για τον τόπο μας; Πόσο ακατοίκητος πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι η ακύρωση μιας συμφωνίας διεθνούς εμβέλειας δεν θα βλάψει ανεπανόρθωτα την σοβαρότητα και το κύρος μας και δεν θα αποκαρδιώσει πλήρως άλλους διεθνείς επενδυτές που σκέπτονται να επενδύσουν εδώ; Πόσο ανεγκέφαλος μπορεί να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι τα εμπορεύματα που σαπίζουν στα ατελώνιστα κοντέϊνερ δεν θα καταστρέψουν και δεν θα κλείσουν επιχειρήσεις αφήνοντας στον δρόμο τόσους άνεργους συναδέλφους των απίθανων «συνδικαλιστών» του Πειραιά;
Πόσο μωρός και υπερφίαλος μπορεί να είναι κάποιος που το παίζει «συνδικαλιστάρα» με την μισθάρα του, την αυτοκινητάρα του, την σπιτάρα του και όλα τα υπόλοιπα με κατάληξη «..άρα»;
Πίστευα και πιστεύω φανατικά στο ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ. Φανατικά !!! μόνο εάν βγουν όλοι αυτοί οι υπηρέτες κομμάτων - αποκομμάτων στην πρώτη σελίδα τότε ίσως…ΙΣΩΣ.. να υπάρξει ελπίδα να εκλείψουν από τον τόπο. Και να δούμε καμιά άσπρη μέρα…