ΑΧΑΡΝΕΣ:ΟΔΟΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. Μια γραφή της ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗ

v.ch.maria@gmail.com

Γράφω όλο και λιγότερο..

..πολύ λίγα πράγματα με εμπνέουν πια.Και ποτέ δεν έγραφα μηχανικά.Για να γράψω,πρέπει να με διέπουν αισθήματα. Κάθε είδους..

Όμως σήμερα,γράφουν τόσοι πολλοί, τόσα πολλά. Πολλά μηνύματα αναγνωστών με ρωτούν γιατί δεν αρθρογραφώ  «για τούτο…για τ’ άλλο..». Μα γράφονται  τόσα πολλά για όλα τα θέματα της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής, κι εγώ πάντα πίστευα πως ο άνθρωπος πρέπει να μιλά, όταν έχει κάτι ουσιαστικό να πει.

Ποτέ δεν ήμουν άλλωστε του «μπλα-μπλά». Αντίθετα, αγαπώ την Σιωπή.

' Ομως χθες…

Αχαρνές, οδός Αγίας Τριάδος,ακριβώς έξω από το Σχολείο,κοντά στην Καραμανλή. Περπατάμε. Και στον κάδο σκουπιδιών, ένας γεράκος, σε άθλια κατάσταση, ψάχνει τον κάδο των σκουπιδιών και ρίχνει σε ένα αυτοσχέδιο καρότσι, ό,τι χρήσιμο μπορεί να πουλήσει, ή να φάει.

Ενας πόνος μαχαιρώνει την καρδιά μου, και δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια μου. Φοράω φόρμα και δεν έχω επάνω μου τίποτα χρήσιμο για να του δώσω. Τον προσπερνάω. Δεν τον κοιτάζω, δεν θέλω να ντραπεί. Στον υπόλοιπο περίπατο,τον ξανασυναντώ στην Αγίου Πέτρου. Ο ίδιος πόνος, ακόμα ποιο βαθύς.

Σκέπτομαι πόσο φαγητό πετιέται από τα μαγαζιά με τα σνάκς, τα εστιατόρια,τα σουβλατζίδικα. Σκέπτομαι τι καλά που θα ήταν τσάντες με καθαρό φαγητό που περίσσεψε και με μια γραφή με στυλό επάνω «καθαρό φαγητό»,θα χόρταινε κάποιους που το έχουν μεγάλη ανάγκη. Αφού, βουτηγμένοι στα προβλήματα όλοι μας, δεν βρίσκουμε τον καιρό να ασχοληθούμε με τον διπλανό μας. Πάψαμε να είμαστε άνθρωποι.Ξεχνάμε να κοιτάξουμε δίπλα μας, μπροστά μας, να αντικρίσουμε την διπλανή δυστυχία, να προσφέρουμε,να παρηγορήσουμε.Και το φαγητό που μας περισσεύει, το πετάμε στα σκουπίδια. Άκριτα, άσκεφτα, χωρίς δεύτερη σκέψη…

ΠΑΨΑΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Ο πάτος του σήμερα, δεν έχει πάτο…
ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗ