lawyalty.wordpress.com:" Δικαστική νοοτροπία: Πώς λαμβάνουν αποφάσεις οι ποινικοι δικαστές;"

Δικαστική νοοτροπία: Πώς λαμβάνουν αποφάσεις οι ποινικοι δικαστές;

Αναστασία Κονιδάρη

* Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας Παντείου Πανεπιστημίου, Ψυχολόγος, ΜΔΕ Εγκληματολογίας

«Κάποιος μπορεί να εξηγήσει περισσότερα για την επιβολή κάποιας ποινής εάν γνωρίζει μερικά πράγματα για τον δικαστή, παρά εάν γνωρίζει πολλά για τα γεγονότα της υπόθεσης»[1]

Είναι δεδομένο ότι δεν ασπάζονται όλα τα νομικά συστήματα τις ίδιες σωφρονιστικές αρχές, ωστόσο σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο, η δικαιοσύνη θεωρείται ότι είναι τυφλή, γεγονός που σημαίνει ότι οι δικαστές δεν θα έπρεπε να επηρεάζονται κατά την λήψη των αποφάσεων από άλλους παράγοντες εκτός των νομικά σχετικών.[2]

Πάντως, είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά μερικών από τις εξηγήσεις που έχουν κατά καιρούς επιχειρηθεί για τις διαφορές που παρατηρούνται στην απόδοση μιας ποινής, εάν συνυπολογιστεί και το γεγονός, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν και οι Goodman -Delahunty και Sporer (2010:21),  «ότι  οι ίδιοι οι δικαστές παίρνουν πολύ σοβαρά το ρόλο τους να μένουν ανεπηρέαστοι από έξω-νομικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής τους προσωπικής εμπειρίας».

Έτσι, μεταξύ άλλων, οι πρώιμες θεωρίες έδιναν έμφαση σε μοντέλα λήψης αποφάσεων στα οποία συμπεριλαμβάνονταν οι κοινωνικές στάσεις και οι γνώσεις του δικαστή,[3] καθώς η αληθοφανής υπόθεση ότι ο προσανατολισμός του εκάστοτε επαγγελματία είναι σημαντικός στη διαμόρφωση της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στο προσωπικό της ποινικής δικαιοσύνης και τους πελάτες της, αποτέλεσε τη βάση για μια μακρά παράδοση έρευνας των στάσεων στην ποινική δικαιοσύνη.[4]

Αργότερα, στο πρόσφατο παρελθόν, οι ερευνητές στράφηκαν στην ερμηνευτική δύναμη των δικαστικών αξιών και της ποινικής φιλοσοφίας ως καθοριστικών παραγόντων για την επιλογή της εκάστοτε ποινής.[5]Στο ίδιο πνεύμα, ο Bazemore (1997:92) παρουσιάζει ένα σύνολο παραγόντων που μπορούν να εξηγήσουν τις διαφοροποιήσεις που παρατηρούνται ανάμεσα στους δικαστές όταν καλούνται να αποφασίσουν για την επιβολή μιας κύρωσης.

Με βάση την πρώτη του προσέγγιση, οι δικαστές επηρεάζονται από αυτά που ο ίδιος ονομάζει οργανωτικά σημεία του εργασιακού περιβάλλοντος, αναφερόμενος στο μέγεθος και την περιοχή του δικαστηρίου, το χρόνο που αφιερώνει ο δικαστής στις υποθέσεις, την επιρροή άλλων δικαστικών λειτουργών,[6] αλλά και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο κάθε δικαστής αντιλαμβάνεται, προσαρμόζεται και φέρνει σε πέρας τις  προσδοκίες που πηγάζουν από τον επαγγελματικό του ρόλο.[7]Η δεύτερη προσέγγιση, που μπορεί να ονομαστεί ως ιδεολογική επίδραση, αναφέρεται σε άλλα σημεία που σχετίζονται με την επαγγελματική ιδεολογία, όπως είναι η δέσμευση στην τυπική νομική διαδικασία (due process), η πίστη στην εκάστοτε ποινική μεταχείριση και η υποστήριξη άλλων στόχων, όπως είναι η κάλυψη των αναγκών των θυμάτων, που ενδέχεται να ευνοήσουν ή όχι τις περισσότερο τιμωρητικές, για παράδειγμα, απόψεις. Η τελευταία προσέγγιση, η εισαγωγή ατομικών εμπειριών,[8] επιχειρεί να εξηγήσει τη διαφοροποίηση στις απόψεις των δικαστών για τις ποινές  με χαρακτηριστικά που οι τελευταίοι μεταφέρουν στην εργασία τους, όπως είναι οι επαγγελματικές τους εμπειρίες και ο τρόπος κοινωνικοποίησής τους.[9]... αναγνώσατε ολόκληρο το άρθρο εδώ: https://lawyalty.wordpress.com/2017/10/22/%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BD%CE%BF%CE%BF%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B1%CF%80/