H δικηγορία ασφαλώς και πρέπει να έχει όρια και ωράρια ΙΙ
Του Κωνσταντίνου Παπακασόλα δικηγόρου Αθηνας
- Παρά το γεγονός οτι η αντίληψη αυτή έρχεται σε σύγκρουση με προαιώνιες δικηγορικές αντιλήψεις την τολμήσαμε εισαγωγικά σε μια πρώτη ανάλυση.
Το ζήτημα είναι βαθύτερο και χρήζει μιας δευτέρας εξειδικεύσεως, αυτής δηλαδή της εκ νόμου προστασίας του μαχόμενου δικηγόρου ιδία από εντολείς που παραβιάζουν τα όρια του, επεκτεινόμενοι αυθαιρέτως σε πρόσθετες ερωτήσεις για μια η άλλη υπόθεση, σε ακατάλληλες μέρες η ώρες κλπ αλλά και το σύνολο των φορέων της δικαιοσύνης.
Βεβαία για να δούμε πότε κάτι είναι αυθαίρετο η ακατάλληλο η ακόμα και απρεπές, πρέπει κάποιος να το ορίσει. Και τέτοιον ορισμό ως γνωστόν δεν έχουμε.
Και αν δεν θέτεις όρια, τότε δεν σε σέβονται. Και τα όρια πρέπει να τεθούν απ το κώδικα δικηγορών τον οποίο πρόσφατα αν και επιτροπές δικηγορών και μάλιστα εμπείρων είχε τη δυνατότητα να εμπλουτίσει ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ στο βαθμό που απαιτείτο.
Δεν επέτρεψε πχ την δυνατότητα των δικηγόρων να έχουν και δεύτερη ενασχόληση έστω υπό προϋποθέσεις – πάρα την κρίση, ενώ άφησε κι άλλες παραλείψεις που αναδείχνουν ένα χάσμα γενεών και την ουσιαστική απόκλιση μικρομεσαίων μαχόμενων και εμμίσθων, που σε αποχές και κρίσιμες στιγμές αφήνει απροστάτευτους τους πρώτους.
Τέλος, όρια δεν μπαίνουν ακόμα και σε κριθέντα ζητήματα όπως πχ την προαιρετικοτητα των ξένων γλωσσών και γνώσεων PC στις προκηρύξεις εμμίσθων δικηγορών, αλλά ας μείνουμε στο θέμα.
Οι λόγοι που μας βλέπουν λοιπόν ως ψυχολόγους αρκετοί πελάτες είναι:
α) Η έλλειψη θεσμικών ορίων των εντολέων/ και...
αναγνώσατε ολόκληρο το άρθρο πατώντας εδώ:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου