Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στην 82η Δ.Ε.Θ.

Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας  κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στην 82η Δ.Ε.Θ.    Παναγιώτατε, Κυρίες και κύριοι, Πέρυσι από αυτό το βήμα σας μίλησα για τη συμφωνία αλήθειας. Για το πως θα αποκαταστήσουμε μια νέα σχέση αξιοπιστίας. Για το πως θα εμπιστευθούμε πάλι ο ένας τον άλλον. Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για την Ελλάδα που μας αξίζει. Για την Ελλάδα που μπορούμε να χτίσουμε μαζί. Το ότι αξίζουμε καλύτερα πιστεύω ότι το αισθάνεται η κάθε Ελληνίδα και ο κάθε Έλληνας. Το ξέρω καλά διότι δεν έχω σταματήσει να γυρνώ την Ελλάδα, να συναντώ πολίτες και να τους ακούω. Να τους ακούω προσεκτικά. Στο μυαλό μου είναι πάντα τα λόγια που μου είπε ένας άνεργος στο Περιστέρι. «Βλέπω τη ζωή μου να περνά μπροστά μου σαν ταινία και να μην μπορώ να κάνω τίποτε». Είμαστε εδώ για να κάνουμε όσα χρειάζονται για να αλλάξει. Ώστε οι άνθρωποι να μην είναι θεατές μιας πραγματικότητας που τους αποκλείει. Nα μην είναι εξόριστοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα, αμέτοχοι στην ίδια τους τη ζωή. Μπορούμε καλύτερα. Το πιστεύω βαθιά. Το ξέρω πως μέσα μας όλοι το πιστεύουμε. Το πιστεύετε εσείς οι εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων, το πιστεύει κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας που μας ακούει. Στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Από τον Έβρο και την Κρήτη μέχρι την Αμερική και την Αυστραλία και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και της γης όπου ζουν Έλληνες. Περνάμε πολύ δύσκολα χρόνια. Οι Έλληνες δεν αξίζουμε να ζούμε μέσα στη μιζέρια, στην απογοήτευση, στη διαρκή φτωχοποίηση. Δεν μας αξίζει να πληρώνουμε τα ψέματα και τις αυταπάτες των μαθητευόμενων μάγων. Εκείνοι που έταξαν από αυτό το βήμα το σκίσιμο των Μνημονίων, τώρα υπόσχονται επενδύσεις και έξοδο από τα Μνημόνια. Όσο αλήθεια ήταν το ένα, άλλο τόσο αλήθεια είναι και το άλλο. Δεν θέλουν, δεν ξέρουν, δεν μπορούν. Και το επιβεβαιώνουν κάθε μέρα. Ας κάνουν επιτέλους στην άκρη. Στις δικές μας πλάτες, στην επόμενη Κυβέρνηση, πέφτει μια βαριά ευθύνη. Όχι μόνο να πετύχουμε μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, αλλά να βγάλουμε οριστικά τη χώρα από την κρίση. Είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε μια νέα Ελλάδα υγιή, δυνατή, υπερήφανη. Μια Ελλάδα με αυτοπεποίθηση. Μια Ελλάδα με ασφάλεια. Μια Ελλάδα που δεν φοβάται το μέλλον της επειδή έχει καταλάβει τα λάθη της κι έχει μάθει από το παρελθόν της. Μια Ελλάδα που αγκαλιάζει όλους τους Έλληνες γιατί κανείς δεν πρέπει να μείνει πίσω. Μια Ελλάδα έτοιμη να ανοιχτεί στην Ευρώπη και στον κόσμο που αλλάζει. Αυτή η νέα Ελλάδα δεν μπορεί να είναι κακέκτυπο λατινικομερικάνικης δημοκρατίας. Δεν μπορεί να είναι το χωράφι μιας κομματικής νομενκλατούρας. Δεν μπορεί να είναι ένα θερμοκήπιο ανικανότητας και αναξιοκρατίας. Διότι η Ελλάδα που εγώ οραματίζομαι, που εμείς θέλουμε, οφείλει να ανοιχτεί στους νέους ορίζοντες της οικουμένης. Να αναμετρηθεί άφοβα μαζί τους. Να δώσει τη μάχη με εμπιστοσύνη στις απέραντες ικανότητες του λαού της. Με σιγουριά για τη νίκη. Να γίνει ένας κόσμος που ανατέλλει και όχι μια χώρα που δύει. Κυρίες και κύριοι, Δεν έχω στο νου μου μόνο αριθμούς και δείκτες. Έχω πρώτα από όλα ανθρώπους. Έχω μετρήσει το βλέμμα συμπολιτών μας σε όλη την Ελλάδα. Μου έκαναν την τιμή να μου πουν την ιστορία τους, μοιράστηκαν μαζί μου τα προβλήματά τους, τις αγωνίες τους. Και μου εκμυστηρεύτηκαν τις ελπίδες τους. Μέσα στην καταχνιά της κρίσης, η Ελλάδα διψά για ένα καλύτερο αύριο. Και το δικαιούται. Στο μυαλό μου έχω το παιδί που έδωσε φέτος Πανελλήνιες και με πιο μεγάλη προσπάθεια και πολύ διάβασμα πέρασε στο Πανεπιστήμιο. Γεννήθηκε το 2000, στο γύρισμα του αιώνα. Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, η Ελλάδα είναι σε κρίση. Δεν ξέρει αν το πτυχίο θα τον οδηγήσει κάπου και αν θα έχει αντίκρισμα στην αγορά εργασίας. Η αγωνία μου είναι να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο για τη γενιά του. Γιατί κάθε νέα γενιά δικαιούται να έχει περισσότερες ευκαιρίες απο την προηγούμενη. Και να της δίνεται η δυνατότητα να είναι καλύτερη από τις προηγούμενες. Αυτό είναι πρόοδος. Ένας νέος από το Ρέθυμνο με ρώτησε: «Ξέρετε γιατί θέλω να φύγω από την Ελλάδα; Δεν είναι μόνο θέμα οικονομικό. Είναι κυρίως θέμα νοοτροπίας. Δεν επιβραβεύεται η αξία, η προσπάθεια, η δουλειά. Αντίθετα χλευάζεται. Στην σημερινή Ελλάδα ο άξιος και ο εργατικός δεν προοδεύει». Αυτή δεν είναι η Ελλάδα που θέλουμε. Αυτή δεν είναι η Ελλάδα που αξίζουμε. Αυτή σίγουρα δεν είναι η Ελλάδα που οραματίζομαι. Οραματίζομαι μια ευημερούσα χώρα με προκοπή, αυτοπεποίθηση και αξιοπρέπεια, μια χώρα που θα μπορεί να βρει τη θέση της σε ένα κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα. Όχι μια Ελλάδα σε μόνιμη κρίση, με καχεκτική οικονομία και με αδύναμους θεσμούς. Μια χώρα στην οποία κυριαρχεί ο φόβος, η ανασφάλεια, η ντροπή και η απογοήτευση. Οραματίζομαι μια Ελλάδα με πραγματική ελευθερία, αλλά και με γνήσια αλληλεγγύη. Σε αυτήν την Ελλάδα οι άξιοι επιβραβεύονται. Και οι πιο αδύναμοι υποστηρίζονται. Αυτήν την Ελλάδα αξίζουμε. Διότι αξίζουμε καλύτερα.  αναγνώσατε εδώτην συνέχεια εδώ.