κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ,τ. Αντιπροέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως, άρθρα..

Το χεράκι του Μεγάλου Αδελφού

May 05, 2017 08:26 am | admin2

Όταν το 1984 πέρασε και όλοι διαπιστώσανε ότι ήταν μια χρονιά χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, είχα γράψει κάπου ότι οι προφητείες του Τζωρτζ Όργουελ δεν είχαν επαληθευτεί. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας ήταν πιο αποτελεσματικός όταν περιέγραφε από τροτσκιστική σκοπιά το τερατώδες σταλινικό σύστημα παρά όταν με την έμφυτη απαισιοδοξία του προσπαθούσε να προβλέψει το μέλλον. Διαπιστώνω σήμερα ότι έκανα λάθος. Ο Όργουελ είχε δίκιο. Το «1984» είναι πάντα ζωντανό και απειλεί το μέλλον μας.

Στην Ελλάδα του Τσίπρα πολλά από τα χαρακτηριστικά του δικτατορίας του Μεγάλου Αδελφού είναι καθημερινώς αντιληπτά. Λέξεις μετατοπίζονται, καινούργιοι όροι εμφανίζονται και με τη βοήθειά τους καινούργιες καταστάσεις και σχέσεις γίνονται γενικά και αδιαμαρτύρητα αποδεκτές. Τελευταία αφομοιώσαμε τον όρο «ολοκλήρωση», που αναφερόταν στο δυσπρόσιτο πλέγμα σχέσεων, που περιέγραφε την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της χώρας μας και των δανειστών της. Λίγοι συνειδητοποίησαν το γλίστρημα νοήματος που είχε συντελεστεί τους τελευταίους μήνες. Είχε σχεδόν ξεχαστεί το περιεχόμενο ενός συμβιβασμού, είχαν υιοθετηθεί μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας οι απαιτήσεις των δανειστών μας, η Ελλάδα είχε παραδώσει όλα τα θέματα που κάποτε αναρρίπιζε ο αέρας της επανάστασης αλλά δυστυχώς για τους κρατούντες Τσιπραίους δεν υπήρχαν καν σημαίες για να συνεχιστεί η εθνική αντίσταση.

Η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων είχε καταντήσει αυτοσκοπός. Το περιεχόμενο του συμβιβασμού, εντός των πλαισίων του οποίο θα καλούμαστε να ζήσουμε επ’ άπειρον είχε εντελώς ξεχαστεί. Ο εργαζόμενος και φορολογούμενος Έλλην, θύμα και κορόιδο των εκμεταλλευτών και των καταφερτζήδων, είχε μπει για μια ακόμη φορά στο περιθώριο.

Δεν είναι σημειολογικό μόνο το πρόβλημα. Είναι η μετάθεση μιας ολόκληρης πολιτικής πρακτικής. Δεν είναι ο Καμένος και οι εθνικολαϊκιστές του, που ωρίμασαν και μετά προσαρμόστηκαν προς την κεντροαριστερά. Είναι η εξευτελισμένη «αριστερά» του Τσίπρα, που προσαρμόστηκε στα χούγια της εξουσίας και στον άγονο και άνυδρο αυτόν δρόμο εγκατέλειψε ένα, ένα τα πιστεύω της και τις διαπραγματευτικές της θέσεις. Το πρόβλημα είναι ότι στους άγονους δρόμους της εξουσιαστικής εμμονής και της πνευματικής αυτάρκειας αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα που οι υπόλοιποι σε θεωρούν μια λεπτομέρεια της Ιστορίας και με μία κίνηση του καρπού του χεριού σε στέλνουν από εκεί που ήρθες.

Εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζουμε ότι το θέμα δεν είναι που θα διατεθεί το πλεόνασμα ούτε καν το λογιστικό ύψος του. Το θέμα είναι από πού προέρχεται το πλεόνασμα και αν οι κινήσεις που το δημιουργούν είναι θεμιτές κινήσεις καλού διαχειριστή. Υποστηρίξαμε πάντα ότι μια οικονομία σε ύφεση, χωρίς καμία επένδυση, δεν μπορεί να δημιουργήσει πλεόνασμα. Κάναμε μια μικρή έρευνα. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων ανα το πανελλήνιο πληρώνονται πια με δύο ημέρες καθυστέρηση. Οι υπερωρίες, επιδόματα και επικουρικές συντάξεις με 5 έως 10 ημέρες καθυστέρηση. Επτάμισι δισεκατομμύρια τουλάχιστον είναι ο εσωτερικός δανεισμός. Ποσά δηλαδή που χρωστάει το κράτος στον εαυτόν του ή σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή σε Έλληνες ιδιώτες ή σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που έχουν έδρα την Ελλάδα. Αυτά συγκροτούν ένα δεύτερο χρέος, που σιγά, σιγά τείνει να γίνει βαρύτερο από το εξωτερικό χρέος του κράτους και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.

Με τη συνενοχή των χαμερπέστατων συνδικαλιστικών ηγεσιών και διαφόρων άλλων οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι εντελώς δυσανάλογες σε σχέση με τη σημασία αυτού του φαινομένου. Κολοσσιαία είναι, βέβαια, τα οφέλη της υφεσιακής πολιτικής διόρθωσης των κακώς εχόντων με τη χρησιμοποίηση μπαλωμάτων και την απουσία προσφυγής στο μεγάλο ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο.

Αν είστε μισθωτός ή δανειστής του δημοσίου, βάλτε την ημέρα που θα ‘ρθει η ωριμότητα της απαίτησής σας το χέρι στην τσέπη. Θα βρείτε εκεί να ψαχουλεύει ένα γλοιώδες μαλακό χεράκι τριχωτό και ευκίνητο. Είναι το χεράκι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Σας φαίνεται παράξενο; Το 1984 είναι πίσω μας 33 χρόνια. Το χεράκι αυτό ανήκει στον «Μεγάλο Αδελφό».

Άλλη μια χαμένη ευκαιρία

Apr 24, 2017 08:46 am | admin2

Αναλύσαμε, την περασμένη Κυριακή, γιατί οι γνήσιες δημοκρατικές δυνάμεις μιας χώρας οφείλουν να απορρίψουν ή εν πάσει περιπτώσει να βλέπουν με σχετική δυσπιστία την προσφυγή στα δημοψηφίσματα. Είχαμε αναφέρει δύο λόγους συμμετρικά αντίθετους:

-        Τον εκβιαστικό καταναγκασμό του πολίτη ψηφοφόρου να πάρει συνολική θέση, με ένα «ναι» ή ένα «όχι», πάνω σε σύνθετα ερωτήματα, που περιέχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία και που πολλές φορές είναι δύσκολο να τα κατανοήσει ο μέσος πολίτης χωρίς να έχει προηγηθεί καλόπιστη και εμπεριστατωμένη συζήτηση

-        Την απόσπαση έγκρισης για μεταβολή των θεσμών υποκαθιστώντας άλλες διαδικασίες, οι οποίες απαιτούν αυξημένες πλειοψηφίες, χρονικές περιόδους μελέτης και λήψη αποφάσεων από διαφορετικά αντιπροσωπευτικά όργανα (π.χ. Αναθεώρηση του Συντάγματος).

Ο κύριος Τσίπρας ετόλμησε το πρώτο και εδικαιώθηκε προσωρινά, γιατί αμέσως μετά κέρδισε και τις εκλογές με τους απερίγραπτους συμμάχους του. Νομίζω ότι πια είμαστε σε θέση να πούμε ότι η ποιότητα των αναμετρήσεων προδήλωνε και την ποιότητα της διακυβέρνησης που ακολούθησε.

Θεωρώντας ότι είχαμε το δικαίωμα, εζητήσαμε προ του Ιουλίου του 2015 , από τον τότε αρχηγό της αντιπολίτευσης να δηλώσει ότι ο ίδιος και το κόμμα του απέχουν από την ψηφοφορία. Ως γνωστόν μια συμμετοχή της τάξης του 50% είναι απαραίτητη για να θεωρηθούν έγκυρα τα αποτελέσματα ενός δημοψηφίσματος. Το πρωτοφανές ποσοστό αποχής απέδειξε ότι αν απείχε η Νέα Δημοκρατία, ακόμα και αν δεν την ακολουθούσαν άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα υπήρχε ακυρότητα του δημοψηφίσματος και ο Τσίπρας θα έπεφτε ο ίδιος στην παγίδα, που είχε στήσει στους αντιπάλους του και σε όλο τον ελληνικό λαό και θα γινόταν καταγέλαστος.

Συζητήσιμα είναι, για άλλους λόγους και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της περασμένης Κυριακής στην Τουρκία. Ο κύριος Ερντογάν επέτυχε ασθμαίνων, ασκώντας συστηματική βία και τρομοκρατία και με προφανή δείγματα νοθείας ένα ποσοστό της τάξης του 51%. Ας σημειωθεί ότι δυο χρόνια πριν τα κόμματα που υποστήριζαν το «ναι» στο δημοψήφισμα (το μουσουλμανικό του κυρίου Ερντογάν και οι εφάμιλλοι της «Χρυσής Αυγής», ακροδεξιοί «Γκρίζοι Λύκοι») είχαν πάρει 62% στις εθνικές εκλογές. Σε σχέση με το σημερινό ποσοστό, η πολιτική επιρροή του κυρίου Ερντογάν και των συμμάχων του έχει πέσει κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ακόμα, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι οι εφτά μεγαλύτερες πόλεις και οι περιοχές όπου συγκεντρώνεται πλειοψηφία των οικονομικών και εμπορικών δραστηριοτήτων, καθώς και η πρωτεύουσα Άγκυρα περνάνε στην αντιπολίτευση.

Με μια φυσιολογική κυβέρνηση, όχι ιδιαίτερα ικανή αλλά που θα απολάμβανε αναγνώριση ενός στοιχειώδους κύρους από τους εταίρους μας, θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε εκβιασμούς και το συστηματικό «μπούλινγκ» από τον ισχυρότερο γείτονα. Δυστυχώς, όπως και άλλες φορές συνέβη στην ιστορία μας, χάσαμε την ευκαιρία διότι φροντίσαμε να πάμε όσο πιο κοντά στον πάτο γίνεται.

Ας αφήσει λοιπόν ο απελπισμένος κύριος Τσίπρας τους πειρασμούς μιας νέας καταδολίευσης του λαϊκού αισθήματος και οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης ας κάνουν επιτέλους το καθήκον τους. Μαζική αποχή σε οποιαδήποτε απόπειρα προκήρυξης δημοψηφίσματος και άμεση προσφυγή σε εθνικές εκλογές.