..για την ζεστή αγκαλιά που εισέπραξα, για το «μπράβο» που δεν ξέρω αν το αξίζω. Για την πρόσκληση να έρθω κοντά: «έλα, σε παρακαλώ..».Για την σιωπηρή αναγνώριση, για την απίστευτα γλυκειά γεύση μιας μικρής σοκολάτας που την έφαγα κλαίγοντας από συγκίνηση επιστρέφοντας σπίτι (ευτυχώς ήταν σκοτάδι και δεν με είδε κανείς), για το χαμόγελο και την σφιχτή αγκαλιά στο ισόγειο της δημαρχίας του τόπου μου.
Για τις κουβέντες που είμαι πολύ τυχερή που εισπράττω. Αναρωτιέμαι αν τα αξίζω όλα αυτά. Δεν μπορώ να απαντήσω, θα ήθελα να το πιστέψω. Είμαι αλήθεια αυτή που περιγράφετε; Δεν το ξέρω. Μοιράζομαι μαζί σας αυτό που ο Δημιουργός μου μου χάρισε απλόχερα. Μια πένα..τόσο απλά.
'Ομως, τα χρειάζομαι όλα αυτά. Τα χρειάζομαι πολύ, πιστέψτε με. Τα χρειάζομαι τώρα που γερνάω (άντε: τώρα που μεγαλώνω!).Δεν ξέρετε ΠΟΣΟ τα χρειάζομαι. Και σας είμαι ευγνώμων..
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ….
Mαρία