Ολόκληρο το γκουβέρνο, επικεντρωμένο στο «πως θα σωθούν οι
διαπραγματευόμενοι»..
 |
| @ΜariaCretan |
Ακόμα και ο πλέον αδαής 'Ελλην Πολίτης παρακολουθεί
καθημερινά δύο πράγματα:
1)ότι τα πράγματα στον τομέα της «διαπραγμάτευσης» πάνε από το
κακό στο χειρότερο
2)ότι κανείς εκ του γκουβέρνου δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται
την αδήριτη ανάγκη αυτή (η «διαπραγμάτευση») να σταματήσει με κάθε κόστος ή
τουλάχιστον να σταματήσει ο τρόπος με τον οποίο αυτή διεξάγεται. Το πως και το
γιατί θα γίνει αυτό, δεν είναι θέμα του αδαούς περί τα οικονομικά πολίτη, αλλά
του γκουβέρνου και των στελεχών του.
Παρακολουθεί επίσης με οργή και απορία να μιλούν όλοι στο
μικρόφωνο των Μέσων, ιδιαιτέρως αυτοί που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί από προσώπου
γης, μέχρι να έρθει –γιατί θα έρθει – η ώρα της τιμωρίας. Και η γενική εικόνα,
εν μέσω υψίστης σημασίας διεθνών ανακατατάξεων είναι ότι η κυβέρνηση για ένα
πράγμα πολεμά: πως θα σώσει το τομάρι της.
Επίσης επισημαίνει την άκρα σιωπή των λίγων-έστω-σοβαρών και
προικισμένων στελεχών της που καλά αντιλαμβάνονται τι ακριβώς γίνεται, αλλά δεν
προτίθενται να αλλάξουν τίποτα.
Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση κτίζει την επόμενη μέρα
της, αλλά δεν σταματά την εξέλιξη των πραγμάτων, η οποία καταβαραθρώνει την
χώρα, αφού πολλά από όσα κάνει η παρούσα κατάσταση την βολεύουν, μια που και
εκείνη «θα παραλάβει καμένη γη» με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Εν μέσω όλων αυτών, ο Έλληνας Πολίτης παρακολουθεί το καράβι
να «πηγαίνει μόνο του» με κυβέρνηση ανίκανη έστω και να διαπιστώσει απλά την αδήριτη ανάγκη για: α) την απάντηση στην γείτονα και στον
σχιζοφρενικό (με σαφείς στόχους βεβαίως-βεβαίως)τρόπο συμπεριφοράς της, β)το με
κάθε τρόπο επιδιωκόμενο «διαζύγιο» απο την Γερμανική Αλαζονεία που δεν υπάρχει
ούτε καν στην σκέψη της γ)την κατάλληλη εκμετάλλευση των διαπραγματευτικών «όπλων»
που διαθέτει η χώρα –έστω ολίγων και ασθενικών- για να ξεσφίξει την θηλιά από τον
λαιμό της και τέλος σίγουρα κάτι που να του δείξει πως το γκουβέρνο
ενδιαφέρεται και για κάτι άλλο εκτός από την διατήρηση της καρέκλας του.
Πόση αντίληψη χρειάζεται για να καταλάβει ότι κάθε «διαπραγμάτευση»-λέμε
τώρα- έχει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ τραγικό επίλογο;
Πόσο απλό είναι να αντιληφθεί ότι πρέπει
να αρχίσει να επιδιώκει ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ διαχείρισης της κρίσης;
Εν τέλει, η Κυβέρνηση ΕΧΕΙ ένα όπλο που συνεχίζει να αγνοεί:
οι δανειστές θέλουν τα λεφτά τους. Και δεν μπορούν να τα πάρουν από «νεκρούς».
Θα το θυμόταν,εάν δεν την απασχολούσε το πώς θα διασωθεί, παραμένοντας
σε μια καθολικά αποτυχημένη «εξουσία» που την εξαφάνισε παντελώς (βέβαιο για
όσους βλέπουν καθαρά) τόσο στην συνείδηση του δύστυνου Ελληνα Πολίτη, όσο και
στα μάτια κάθε Πολίτη του Κόσμου.
Aφού το γκουβέρνο, είναι επικεντρωμένο στο «πως θα σωθούν οι διαπραγματευόμενοι»....ενώ η θύελλα μαίνεται προς κάθε κατεύθυνση.
Μ.Χ.Β