13/3/2015.
Βρισκόμαστε 50 σχεδόν μέρες μετά τις εκλογές. Έχουμε διανύσει το μισό των πρώτων 100 ημερών που είναι το συνηθισμένο ορόσημο για μια πρώτη αξιολόγηση. Δεν θα κάνω μια αξιολόγηση, αλλά μια καταγραφή.
Αυτές τις 50 μέρες έχουμε μια κυβέρνηση συνεργασίας, πολιτικά ετερόκλητη, μια συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μια συγκυβέρνηση των κ.κ. Τσίπρα – Καμμένου και Βαρουφάκη, στη βάση φοβούμαι ενός έξαλλου αντιμνημονιακού εθνικισμού των κενών λόγων. Οι ΑΝΕΛ είναι το μικρό κόμμα, αλλά είναι αυτό που σε πολύ μεγάλο βαθμό δίνει το χρώμα στις αντιλήψεις της κυβέρνησης και πολλές φορές στις πρακτικές της.
Παρατηρώ μια απεγνωσμένη προσπάθεια να συντηρηθεί η προεκλογική δημαγωγία και η υποσχεσιολογία. Χωρίς όμως να μπορεί να νομοθετηθεί τίποτα από το λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.
Βλέπουμε 50 μέρες τώρα να αναδύονται παλαιοί, αντιδυτικοί, αφελείς μύθοι για το ρόλο που μπορεί να παίξουν φιλικές χώρες, πολύ σημαντικές, όπως είναι η Ρωσία και η Κίνα, που όμως δεν διεκδικούν κάποιον παρόμοιο ρόλο σε σχέση με την Ελλάδα, ή σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Βλέπουμε να διαμορφώνονται νέοι, ανεξέλεγκτοι και αδιαφανείς συσχετισμοί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Συσχετισμοί που δεν είχαν τεθεί υπόψη του εκλογικού σώματος. Βλέπουμε να εξελίσσονται έντονα προσωπικά παιχνίδια στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατούσης της κυρίας Προέδρου της Βουλής, με πλήρη διαστροφή του θεσμικού της ρόλου ως εγγυητή ηπιότητας και συναίνεσης.
Βλέπουμε κυβερνητικά και κοινοβουλευτικά στελέχη της πλειοψηφίας να εκτοξεύουν πολύ συχνά απειλές κατά μέσων ενημέρωσης. Βλέπουμε λεονταρισμούς σε σχέση με Εξεταστικές Επιτροπές και αναζήτηση ευθυνών. Αλλά βλέπουμε να κρύβεται επιμελώς και να προστατεύεται η περίοδος της κυβέρνησης Καραμανλή, η περίοδος 2004 – 2009 και είπαμε: περιμένουμε με ανυπομονησία, γιατί πρέπει αυτή η Επιτροπή να είναι μόνιμη και διαρκής. Να μπορεί να ελέγξει αυτό που γίνεται τώρα, την παραμονή στο μνημόνιο και την επικείμενη ένταξή μας σε ένα επώδυνο μνημόνιο 3 από τον Ιούνιο και μετά.
Βλέπουμε ένα τυφλό αντιγερμανισμό που εμπλέκει ακόμη και ζητήματα τεράστιου ηθικού και ιστορικού κύρους, όπως είναι οι γερμανικές επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο, που είναι ζητήματα αυτοτελή, ζητήματα ιστορικής αλήθειας και δικαιοσύνης, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εμπλέκονται σε μια τρέχουσα οικονομική διαπραγμάτευση για την έξοδο της Ελλάδας από το μνημόνιο.
Και γίνεται μέσα σε όλα αυτά ένα παιχνίδι εν ου παικτοίς στον πιο ευαίσθητο χώρο που είναι η εξωτερική και η αμυντική πολιτική, όπου δεν χωρούν ούτε τυχοδιωκτισμοί, ούτε δημαγωγίες, ούτε επικοινωνιακά παίγνια.
Η κυβέρνηση νομίζει ότι κερδίζει χρόνο μέρα – μέρα. Εβδομάδα – εβδομάδα, ενώ δυστυχώς χάνει πολύτιμο εθνικό χρόνο.
Η πραγματικότητα, φίλες και φίλοι, παρά την καλή μας διάθεση και την υποχρέωσή μας να δείξουμε τη μέγιστη δυνατή καλοπιστία και ανοχή απέναντι σε μια νέα κυβέρνηση, είναι κακή. Έχουν δυστυχώς τις τελευταίες 50 μέρες επιδεινωθεί όλα τα μεγέθη. Όλα τα μεγέθη της οικονομίας, τα δημοσιονομικά. Έχουμε υστέρηση εσόδων, έχουμε ακύρωση του επιτεύγματος του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Είμαστε πολύ κοντά στην εσωτερική παύση πληρωμών. Αυτό μπορεί να μην αφορά μισθούς και συντάξεις, προς το παρόν τουλάχιστον και ελπίζω για πάντα, αλλά αφορά τους προμηθευτές, αφορά την αγορά, αφορά τους συμψηφισμούς, αφορά τη λειτουργία της οικονομίας.
Έχουν επιδεινωθεί τα μακροοικονομικά μεγέθη και η χώρα γυρίζει πίσω στην ύφεση, εγκαταλείποντας τα πρώτα βήματα ανάπτυξης που είχε πετύχει.
Έχουμε επιδείνωση των χρηματοπιστωτικών μεγεθών με εκροή καταθέσεων, με αύξηση των μη εξυπηρετουμένων δανείων και με νέα ανάγκη για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Και έχουμε φυσικά πλήρες κενό στο σχεδιασμό κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών, γιατί κατέρρευσε το σχέδιο της κυβέρνησης, να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες της από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μέσω των ελληνικών τραπεζών και του περιβόητου ΕLA.
Αντιθέτως βλέπουμε πρόβλημα με τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και αναρωτιέμαι τι θα λένε τώρα για το καταραμένο PSI το οποίο είναι αυτό που έσωσε τη χώρα, άρα και τα ταμεία από πλευράς δημοσίου χρέους και αυτό που επικαλούμαστε ως χώρα για να προχωρήσουμε σε μια περαιτέρω βελτίωση του δημοσίου χρέους;
Η κυβέρνηση των κ.κ. Τσίπρα – Καμμένου και Βαρουφάκη, έχει αναλώσει δυστυχώς όλες τις δυνάμεις της που είναι όμως και δυνάμεις της πατρίδας, στην διαμόρφωση μιας εικονικής πραγματικότητας. Δεν ασχολούμαστε με τις ανάγκες, με τα προβλήματα, με τις προοπτικές. Ασχολούμαστε μόνο με λέξεις και συμβολισμούς.
Στην αρχή ο μεγάλος στόχος ήταν όχι παράταση του προγράμματος και τελικά υπεγράφη εν κρυπτώ παράταση της κύριας σύμβασης χρηματοοικονομικής διευκόλυνσης. Έχουμε ζητήσει το πλήρες κείμενο για να το δουν, να το αγγίξουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, να δούνε τι είναι αυτό που έχει υπογραφεί σε σχέση με τις υπογραφές των προηγουμένων κειμένων. Να δούνε ότι είναι ίδιο και χειρότερο, γιατί εν μια νυκτί πήραν από την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και του κ. Βαρουφάκη, τα 11 δισεκατομμύρια του ΤΧΣ και τα έθεσαν υπό τον απόλυτο έλεγχο των ευρωπαϊκών θεσμών, του EFSF. Άρα αυτά αν δοθούν κάποτε με ένα τρίτο μνημόνιο πίσω, θα δοθούν με τους όρους της τώρα ισχύουσας οδηγίας σε σχέση με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Είναι πραγματικά οδυνηρό αυτό που συνέβη. Είναι μια πολύ μεγάλη υποχώρηση αυτό που συνέβη, χωρίς να πάρει κανείς χαμπάρι.
Λέγανε συνεχώς όχι δόσεις. Δεν θέλουμε τις δόσεις σας. Θέλουμε χρηματοδοτική κάλυψη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τώρα παρακαλάμε για δόσεις.
Έλεγαν: χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω του ELA και τώρα έχουμε πάει στο μαρτύριο του σταγονόμετρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας βδομάδα – βδομάδα.
Διατυμπάνιζαν λεβέντικες μονομερείς κινήσεις σε σχέση με το χρέος ή διεθνή διάσκεψη και τελικά έχουμε φτάσει στην πλήρη αποσιώπηση του ζητήματος του χρέους. Δεν προβάλλουν ούτε καν αυτό που έχουμε πετύχει, το οποίο είναι εξαιρετικά σημαντικό, δηλαδή την υλοποίηση των αποφάσεων του 2012. Αλλά αυτές προϋποθέτουν πρωτογενές πλεόνασμα και ολοκλήρωση του προγράμματος.
Και όλο το θέμα είναι η τρόικα, η οποία μετονομάστηκε σε «θεσμούς», νομίζω ότι αυτό προκαλεί θυμηδίες και τελικά σε Brussels Group. Είχαμε πει στην ανακοίνωσή μας ότι θα υπάρξει και το Athens Group, υπήρξε, το οποίο τώρα κρύβεται από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο και αυτό είναι η πολιτική της εθνικά υπερήφανης, σκληρής διαπραγμάτευσης.
Ειλικρινά θλίβομαι όταν ακούω ότι όλα αυτά μπορεί να καταλήξουν στην επανάληψη των Καννών, ότι όλα αυτά μπορεί να καταλήξουν σε ένα δημοψήφισμα επί της συμφωνίας. Αυτό το έχουμε ξανακούσει. Είναι αυτό που λέγεται στην ψυχανάλυση: το Déjà vu, για το οποίο έχω μιλήσει και στη Βουλή στις προγραμματικές δηλώσεις.
Γιατί είναι προφανές ότι δεν έχει σημασία πώς ορίζεις νομικά μια διαδικασία, σημασία έχει πώς την εισπράττει η κοινωνία, πώς την εισπράττει η αγορά, πώς την εισπράττει η διεθνής κοινότητα και θα την εισπράξει ως ένα δημοψήφισμα για το αν είσαι μέσα ή έξω από την Ευρώπη. Και αυτό θα ήταν τραγικό. Αυτά δεν είναι παιχνίδια.
Τώρα δεν υπάρχει η δική μας Κυβέρνηση που έκανε τις εκλογές του Ιανουαρίου εγγυώμενη την ακεραιότητα της οικονομίας και της χώρας μέχρι την ημέρα των εκλογών. Τώρα τέτοιες διαδικασίες είναι από μόνες τους τεράστιο ζήτημα για την οικονομία και τον τόπο συνολικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου