ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ άρθρο
"Το ταγκό θέλει δύο: κατανόηση της αλήθειας
και εθνική συναίνεση
Τα διδάγματα της Αργεντινής και η διαφορά της
ελληνικής περίπτωσης "
Οι νέες περιπέτειες της Αργεντινής σε σχέση
με το δημόσιο χρέος φέρνουν στην επιφάνεια ένα από τα μεγαλύτερα διεθνοπολιτικά προβλήματα που
είναι η προκλητική και προσβλητική συρρίκνωση της κρατικής κυριαρχίας έναντι των αγορών.
Εφόσον τα κράτη δανείζονται από τις αγορές
και μάλιστα από φορείς ακραία κερδοσκοπικούς, αναγκάζονται να υποταχθούν στη
λογική και τους θεσμούς της αγοράς. Το κράτος ως θεμελιώδης θεσμός ταυτισμένος
με την έννοια της κυριαρχίας, μεταβάλλεται στον ίδιο τον πυρήνα του καθώς
διεθνοποιείται, ιδιωτικοποιείται και αποπολιτικοποιείται με ασύμμετρο και
αδιαφανή τρόπο μέσω της διεθνούς αγοράς κεφαλαίων. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να
καταστεί από ένα σημείο και μετά
ανεξέλεγκτο, όταν η κρίση καθιστά το κράτος αιχμάλωτο απροκάλυπτα
κερδοσκοπικών επιδιώξεων.
Αυτό αφορά εν δυνάμει όλα ανεξαιρέτως τα
κράτη που κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο των δημοσιονομικών τους δεδομένων. Πρόκειται
για ένα κλασικό και παλιό ζήτημα που το νέο ελληνικό κράτος το γνωρίζει εκ
γενετής λόγω των «δανείων της ανεξαρτησίας», αλλά και λόγω της σχέσης που
υπάρχει ανάμεσα στην κρίση του οθωμανικού χρέους και τη διάλυση της οθωμανικής
αυτοκρατορίας.
Η περιπέτεια της Αργεντινής προσφέρεται
συνεπώς για ποικίλες συγκρίσεις και
θυμίζει πολλά κρίσιμα στοιχεία :
Πρώτον, θυμίζει τα όρια των μονομερών
κινήσεων σε σχέση με τη διαχείριση του δημοσίου χρέους οποιασδήποτε χώρας. Όλοι
οι λαοί έχουν αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας, το ζήτημα είναι αυτό να
μετουσιώνεται σε χειρισμούς ασφαλείς που οδηγούν στην οριστική έξοδο από την
κρίση και όχι στην ανακύκλωσή της. Οι μονομερείς κινήσεις, καλώς ή κακώς,
τιμωρούνται. Σχέδιο Β δεν υπάρχει. Μας το θυμίζει και η κυπριακή εμπειρία.
Αναδεικνύει, δεύτερον, τη σημασία της
συμμετοχής σε μια ισχυρή περιφερειακή ένωση, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως η
Ευρωζώνη ως νομισματική ένωση που είναι
πρόθυμη - παρά τις δυσκολίες και τους σκληρούς ή μυωπικούς όρους - να επενδύσει
πάρα πολλά κεφάλαια στη διάσωση ενός Κράτους - μέλους της από τη χρεωκοπία και
την επιθετική κερδοσκοπία των αγορών.
Αυτές είναι οι δύο μεγάλες διάφορες επί της
αρχής μεταξύ Αργεντινής και Ελλάδας σε σχέση με το δημόσιο χρέος. Ας δούμε τώρα
πώς αυτές εξειδικεύονται:
Η
Αργεντινή «κούρεψε» το χρέος της το 2001
και ακόμη, 13 χρόνια μετά, δεν μπορεί να επανέλθει στις αγορές. Η Ελλάδα έκανε
το PSI, δηλαδή δραστικό «κούρεμα» και ριζική αναδιάρθρωση του χρέους της το
2012 και το 2014, δύο χρόνια αργότερα,
επανήλθε με ικανοποιητικούς όρους στις αγορές.
Η
Αργεντινή εξακολουθεί να οφείλει το χρέος της στις διεθνείς αγορές
συμπεριλαμβανομένων των ακραίων κερδοσκόπων, ενώ η Ελλάδα με την αναδιάρθρωση
του 2012 μετέτρεψε το χρέος της σε χρέος κατεχόμενο από ευρωπαϊκούς ή διεθνείς
θεσμούς σε ποσοστό που τώρα είναι το 82% και σε λίγο θα φτάσει το 87% του
συνολικού χρέους. Οι κομιστές του ελληνικού χρέους είναι θεσμικοί εταίροι της
χώρας - έστω με συντηρητικές ή «παιδαγωγικές» αντιλήψεις - και όχι διεθνείς
σπεκουλαδόροι.
Η
Αργεντινή κινήθηκε και κινείται μόνη της, ενώ η Ελλάδα με την πλήρη στήριξη της
Ευρωζώνης και της ΕΚΤ που κάλεσαν σε συνεργασία το ΔΝΤ, αλλά έχουν διαθέσει το
συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των αναγκαίων κεφαλαίων και έχουν δεσμευθεί με
απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Eurogroup να επιβεβαιώσουν τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ελληνικού
χρέους τώρα που επιτεύχθηκε ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Η
Αργεντινή κινήθηκε χωρίς διεθνή προστασία του τραπεζικού της συστήματος, δηλαδή
των καταθέσεων, ενώ η Ελλάδα προέβη στο PSI, δηλαδή στο «κούρεμα» και την
ριζική αναδιάρθρωση με πλήρως διασφαλισμένη την ανακεφαλαιοποίηση του
τραπεζικού της συστήματος, δηλαδή των καταθέσεων και της δυνατότητας
χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου