ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗΣ γράφει: "ΔΙΧΩΣ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ"

Ανήκω στην πλειοψηφία των Ελλήνων στους οποίους ο θυμός ξεχειλίζει.

Μας τάϊζαν την κοροϊδία με το κυβικό, μας μπούκωναν με φόρους υπέρμετρα δυσβάστακτους και άδικους που αγγίζουν τα όρια της αντισυνταγματικότητας, έχουν την ευθύνη της χρεωκοπίας του Ελληνικού κράτους και εξακολουθούν να πιστεύουν πως τρώμε το κουτόχορτο που προσφέρουν κι ας έχουν ενδυθεί  τον μανδύα του σωτήρα.

  Η παρουσία του Υπουργού Οικονομικών στην τηλεόραση  με δηλώσεις ή επεξηγήσεις οι οποίες την ώρα της συνέντευξης δεν χωρούσαν καμιά αμφισβήτηση ήρθαν να διαψευστούν αμέσως με το ξημέρωμα από το ΔΝΤ και το Διευθυντήριο των Βρυξελλών.

 Ποτέ  μέχρι σήμερα δεν ξανάγινε τόσο γρήγορη και ξεκάθαρη διάψευση. Βέβαια ο τρόπος και το ύφος αλλά και η συλλογιστική του κυρίου Στουρνάρα,  καταδείκνυαν ότι δεν ήταν σίγουρος για τίποτα μόνο ότι δεν έχει την δυνατότητα να εφαρμόσει άλλη οικονομική πολιτική όπως και κανένας άλλος της αντιπολίτευσης δεν έχει καταφέρει να προτείνει. Με λίγα λόγια καταλαβαίνει το αδιέξοδο του δρόμου τον οποίο μας αναγκάζει να διαβούμε  και παραδέχεται την ανικανότητα ολόκληρου του πολιτικού φάσματος να βρει άλλη προσφορότερη λύση. Την επομένη έσπευσαν τόσο το ΔΝΤ όσο και οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών να δηλώσουν πως οι προσπάθειες της Ελλάδας είναι σοβαρές και ήδη άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα αποτελέσματα γι αυτό οι προσαρμογή πρέπει να συνεχιστεί. Ο Πρωθυπουργός τονίζει ότι δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι, αλλά ο Υπουργός Οικονομικών δηλώνει άλλα. Ποιόν να πιστέψουμε;

  Απέφυγα επιμελώς να γράψω για τα τελευταία γεγονότα με τις συλλήψεις μελών της Χρυσής Αυγής και δεν θα να πω ούτε «καλά κάνουν» ούτε «κακώς». Το κόμμα αυτό και την αποθράσυνση του την οφείλουμε στα υπόλοιπα κόμματα. Τα μεν κυβερνόντα με την αναποτελεσματικότητα στην εφαρμογή πολιτικής τα δε υπόλοιπα για το έλλειμμα εμπιστοσύνης στην εφαρμογή της πολιτικής που ευαγγελίζονται. Όλα μαζί δε μηδέ της Χρυσής Αυγής εξαιρουμένης για την ανυποληψία στην οποία έχουν περιέλθει  εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι οι πρώτοι διδάξαντες πρακτικών που έφεραν την πτώχευση. Είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την παραλυσία του Κράτους και των Θεσμών, είναι οι πρώτοι που τολμούν να ψηφίζουν νόμους ώστε ν’ αποποιούνται των ποινικών ευθυνών τους ακόμη και για κακουργήματα σε βάρος του Κράτους. Ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, γνωστός σε κάθε Έλληνα, του θυμίζει πως στο Σύνταγμα μας υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Άλλα για τους κατοικοεδρεύοντες στη Βουλή και άλλα για όλους τους άλλους.

   Δεν υπερασπίζομαι τη Χρυσή Αυγή και ούτε θα το κάνω ποτέ καθώς δεν μου το επιτρέπει ούτε ο χαρακτήρας ούτε τα πιστεύω μου ούτε η καταβολή μου ούτε οι Δημοκρατικές Αρχές μου δηλαδή.

  Είναι κοινή απαίτηση όμως να τιμωρούνται όλοι οι ένοχοι με τον ίδιο «ζήλο» με τον οποίο προσάγονται  τα μέλη και οι Βουλευτές της Χρυσής Αυγής και να τιμωρούνται εάν είναι ένοχοι ή να αθωώνονται στην αντίθετη περίπτωση.

  Όμως η ατιμωρησία ως αποτέλεσμα της παράλυσης των θεσμών, παρέα με τον στρουθοκαμηλισμό που διέπουν κυρίως το πολιτικό status, επηρέασαν την Κοινωνία μετατρέποντας την σε «καθ’ εικόνα και ομοίωση».

    Έτσι ο καθένας λειτουργεί για «πάρτη» του μετατρέποντας σε προσωπικό φέουδο Δημόσιες θέσεις και θεσμούς. Διατυπώνει προσωπικές πολιτικές απόψεις δικαιολογώντας τον εαυτό του με το πρόσχημα της πολυφωνίας. Το οποίο βέβαια είναι χρήσιμο αλλά εντός των οργάνων κάθε σχήματος ή κόμματος ή ακόμα και...... συνδικαλιστικού φορέα.

  Αυτή η λέξη του συνδικαλισμού που κάποτε σήμαινε πολλά και σηματοδοτούσε άλλα τόσα, σήμερα κατάντησε ύβρις για τον κόσμο και μιάσματα οι εκπρόσωποι του. Και αν κάποιοι θίγονται από το γεγονός ας εξαντλούσαν την ευαισθησία τους όταν παρακολουθούσαν τους επίορκους συναδέλφους τους να λειτουργούν αντι-καταστατικά, αντιδεοντολογικά και προδοτικά πολλές φορές για κάθε κίνημα

 Έχουν δει το φως της δημοσιότητας πλείστα όσα παραδείγματα συνδικαλισταράδων που καταλήστευαν το δημόσιο, πουλούσαν τους αγώνες για προσωπικά οφέλη και διαβιούσαν ως Κροίσοι.

  Ακόμη και στο χώρο της Παιδείας ο εξανδραποδισμός της έννοιας του καθήκοντος και  του λειτουργήματος μετατράπηκε σε κυνήγι μισθού και οι μαθητές όργανα πίεσης επίτευξης του στόχου. Το αποτέλεσμα τραγικό. Αγράμματοι και ταυτόχρονα απαίδευτοι νέοι και μια χώρα δίχως μέλλον. Σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις για  να επιβεβαιώνεται ο κανόνας αλλά αυτό δεν είναι ικανή παρηγορία και μοχλός αντιστροφής της κατάστασης.

  Έχει μετατραπεί ο φύση αισιόδοξος και χαμογελαστός Έλληνας στον πλέον κατηφή και απαισιόδοξο κάτοικο του πλανήτη.

Βλέπει καθημερινά να τον εμπαίζουν, να τον ληστεύουν, να του καταρρακώνουν το ηθικό, να του παίρνουν όσα με θυσίες και τίμιους κόπους απέκτησε με το ίδιο θράσος που την ίδια στιγμή σκύβουν στους τοκογλύφους. Αυτή είναι εν ολίγοις η κατάσταση που μοιάζει με τέλμα στο οποίο κολυμπούμε όλοι μας. Το μεγαλύτερο δυστύχημα είναι πως κάθε φορά πιστεύουμε ότι πιάσαμε "πάτο", στέρεο έδαφος για να κάνουμε την ύστατη προσπάθεια εκτίναξης για να βγούμε στον "αφρό". Κάθε φορά διαπιστώνουμε πως ο πάτος απέχει ακόμη απ' τα πόδια μας, η απογοήτευση  μεγαλώνει και γίνεται μόνιμο συναίσθημα. Δεν υπάρχει επιχείρηση που να είναι ευχαριστημένη με τον κύκλο εργασιών της και της είναι αδύνατον να αντεπεξέλθει στη φορολογική λαίλαπα, στους μισθούς και τα ταμεία χωρίς καμία ανταπόδοση από το κράτος ακόμη και για συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα. Το τούνελ που βρισκόμαστε μ' αυτή την τακτική δεν θα φωτίσει ποτέ.