MAΡΙΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗ γράφει: “ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑΝ ΜΑΚΡΙΑ…”

Με την πένα της ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗ

Τον Δεκέμβριο του 2004, στην εφημερίδα «DOMINUS ERGO leather»( ιδιοκτησίας μου) δημοσιεύθηκε ένα εκπληκτικό άρθρο της κ. ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΦΕΙΔΑ-ΝΤΑΗ που καταδεικνύει την σοφία της γνώσης και της διορατικότητας της Προέδρου της ΒΟΧΕR ΦΕΙΔΑΣ αλλά και το πόσο «μπροστά» έβλεπε όταν το έγραφε. Σας παραθέτω εδώ το άρθρο:

«ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2004

«Τίποτα στην ζωή και περισσότερο στην οικονομία δεν γίνεται με τρόπο μαγικό. Όλα έχουν την λογική τους εξήγηση. Το ίδιο και η επιτυχία ή η αποτυχία.

Ο κλάδος του παπουτσιού και γενικότερα ο κλάδος δέρματος στην Ελλάδα, έχει περάσει τις τελευταίες δεκαετίες από πολλές, όχι ΑΠΛΑ ΔΥΣΚΟΛΕΣ, αλλά ΔΥΣΤΥΧΕΣ καταστάσεις.

Η παγκοσμιοποίηση για την μεταποίηση ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να της τύχει. Το φθηνό, λόγω περιστάσεων χέρι, έφερε τη φοβερότερη αναταραχή. Εδώ, φάνηκε η διαφορετικότητα.  Εδώ, φάνηκε η αναγνωρισιμότητα, εδώ φάνηκε η ποιότητα της κάθε αγωνιζόμενης επιχείρησης του κλάδου. Και κάποιες, όχι πολλές, τα κατάφεραν. Όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά να έχουν την ικανοποίηση ότι η διάρκειά τους θα είναι συνεχόμενη.

Όπως είπαμε στην αρχή, τίποτα δεν γίνεται με μαγικό τρόπο. Χρειάζεται προσπάθεια, χρειάζεται έμπνευση, χρειάζεται δουλειά, χρειάζεται «πλάτη» και συνέπεια. Η ολική ποιότητα εκτιμάται περισσότερο στους δύσκολους καιρούς. Οι οικονομικές δυσκολίες στην καθημερινότητά μας, κάνει όλους να υπολογίζουν  που θα δώσουν το ευρώ τους. Δεν τους περισσεύει κι έτσι πρέπει να μετρήσουν καλά.  Σ’ αυτό το μέτρημα, κερδίζουν οι σωστοί. Σε όλα σωστοί. Και δουλεύουν. Δύσκολα, αλλά δουλεύουν και τους τιμάει η αγορά. Για την ποιότητά τους και την συνέπειά τους.

Εμείς, οι εργάτες του κλάδου, του πιο δύσκολου κομματιού της ανθρώπινης αμφίεσης, του παπουτσιού, θα συνεχίσουμε μαχόμενοι για το ωραίο, το άνετο, το κομψό, το γερό, το σωστά πληρωμένο παπούτσι για όλο τον κόσμο.»

     Είναι πραγματικά, σαν να το έγραψε σήμερα. Και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού η BOXER ΦΕΙΔΑΣ φτιάχνει Ελληνικά Παπούτσια επί 100 συνεχή χρόνια έχοντας καταγράψει ολόκληρη Ιστορία στον τομέα της Ελληνικής Υποδηματοποιϊας, έχοντας εκπαιδεύσει γενιές εργατών ενώ έχει χαρίσει ένα πολύτιμο brand name στην Χώρα μας γνωστό σε όλη την Υφήλιο. 

Σήμερα, εξ όσων γνωρίζω, η BOXER ΦΕΙΔΑΣ υφίσταται ζημιές - όπως και άλλες παραγωγικές βιομηχανίες - εξ αιτίας ενός παράγοντα που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, δηλαδή της κακής κατάστασης στην οικονομία του κράτους και της αδυναμίας του να στηρίξει ποικιλοτρόπως την Ελληνική Παραγωγή.

"DOMINUS ERGO LEATHER": ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΟΔΗΜΑΤΟΠΟΙΪΑ ΕΙΧΕ ΟΡΙΖΟΝΤΑ, ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΦΕΡΝΕ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Το θυμήθηκα και ξεκίνησα αυτό το άρθρο, ορμώμενη όμως από μια άλλη τραγική για τις μέρες μας παράμετρο:

Δέχομαι καθημερινά ορυμαγδό ερωτήσεων αγωνίας  από εισέτι εργαζόμενους σε βιοτεχνίες ή βιομηχανίες –όσες έχουν μείνει τέλος πάντων- για το εάν θα επιστρέψουν σίγουρα στην δουλειά τους μετά τις άδειες, ή εάν θα βρουν κλειστό τον βιοτεχνικό  χώρο  που εργάζονται τον Σεπτέμβριο. Η αγωνία τους δεν περιγράφεται με λόγια και αντιμετωπίζουν με τρόμο την δεύτερη περίπτωση που μόλις ανέφερα.

Από την άλλη, γινόμαστε καθημερινά δέκτες της έκφρασης της αγωνίας επιχειρηματιών  και της  χαλαρής αντιμετώπισής τους  από τους δημόσιους φορείς αλλά  και την κυριώτερη-και αυτή την στιγμή μοναδική-  «πόρτα» εξεύρεσης μετρητών και εννοώ βεβαίως τις τράπεζες.  Η επιφυλακτικότητα, η εξονυχιστική και χρονοβόρα διαδικασία χρηματοδότησης (αυτή που έστειλε ήδη την ΚΑΤΣΕΛΗΣ στην Βουλγαρία και άλλες στην Αμερική) το μαρτύριο της σταγόνας που εφαρμόζουν ακόμα και στις σοβαρές ελάχιστες επιχειρήσεις που καταφέρνουν να κρατούν ακόμα την μύτη τους «έξω από το νερό», δεν είναι η σωστή αντιμετώπιση και «θεραπεία». Το κακό είναι πως καμιά από τις παραπαίουσες επιχειρήσεις δεν έχει τον διηνεκή χρόνο που απαιτούν οι Τράπεζες προκειμένου να καταφέρουν  να επιβιώσουν μέχρι να αποφασίσουν αυτές την αιτούμενη στήριξη.

Θα τολμούσα να πω πως ο Υπουργός των Οικονομικών θα πρέπει να φροντίσει πρωτίστως την χρηματοδότηση όσων επιχειρήσεων την ζητούν και θεωρούνται  αξιόπιστες, εξασφαλίζοντας έτσι το μεροκάματο μεγάλης μερίδας εργαζομένων του ιδιωτικού φορέα, αν δεν θέλουμε τον Σεπτέμβριο να ανεβάσουμε και άλλο τον έτοιμο να σπάσει πήχυ της ανεργίας.

Είναι θέμα ζωής και θανάτου για χιλιάδες οικογένειες και οι τράπεζες πρέπει να δουν άμεσα εάν θα δώσουν φιλί ζωής σε Ελληνικές επιχειρήσεις, ή θα τις αφήσουν να πεθάνουν.

Όμως, αυτός ο θάνατος δεν θα αφορά μόνο τις επιχειρήσεις αλλά τελικά και όλους εμάς.

Και δεν θα είναι θάνατος εξ ενός «δολοφόνου», αλλά πολλών. ΄Ολων όσων σήμερα κρατούν στα χέρια τους την μοίρα όχι μόνο των πολιτών –στο μεγαλύτερο μέρους τους  ανέργων – αλλά και αυτή των επιχειρηματιών που κατά γενική ομολογία κρέμεται από χαρτιά, κωδικούς, αποφάσεις, διαδικασίες  και απίστευτα χρονοβόρους κανόνες. Ο χρόνος για τις εναπομείνασες επιχειρήσεις, μετράει αντίστροφα ως τον επόμενο μήνα. Μετά, κανείς δεν θα μπορεί να πεί:

-δεν ήξερα…πως συνέβη αυτό;

ΚΑΝΕΙΣ.

Μ.Χ.Β