"ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ 27/6/13". Γράφει ο Γιάννης Βαβουρανάκης

"ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΧΑΡΝΩΝ 27/6/13". Γράφει ο Γιάννης Βαβουρανάκης

Όταν παράγεται πολιτική από ένα κατ΄ εξοχήν πολιτικό όργανο όπως είναι το Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορείς παρά να δώσεις τα συγχαρητήρια σου. Δεν είναι γλείψιμο από μέρους μου αλλά μια ακριβοδίκαιη στάση τουλάχιστον προς τον Δήμαρχο Σωτήρη Ντούρο για την λύση που έδωσε στο θέμα των διαφημιστικών πινακίδων. Είναι γνωστή η οδηγία η οποία υποχρεώνει τόσο τον Δήμο όσο και τους επαγγελματίες να συμμορφωθούν σ΄ ένα καθεστώς άδικο. Σε μια περίοδο μάλιστα, όχι απλά ισχνών αγελάδων, αλλά… και των επτά πληγών του Φαραώ μαζί που μαστίζουν την επιχειρηματικότητα σήμερα. Η θέση λοιπόν του Δημάρχου είχε κάτι από Σολωμόντεια σκέψη και στάση. Βοήθησαν βεβαίως και οι καταστηματάρχες αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της απόφασης του Δημάρχου.

Ναι δεν είναι δίκαιο όταν δεν υπάρχει πελάτης για δείγμα να επιβάλεις πρόστιμα και αφαίρεση πινακίδων. Δεν εμποδίζουν τους πεζούς μόνο οι κολώνες των πινακίδων που βρίσκονται πάνω στα πεζοδρόμια, οι οποίες -και τα δύο μέρη συμφώνησαν- και πρέπει να αφαιρεθούν, αλλά και οι κολώνες της ΔΕΗ και όχι μόνο. Η συνεννόηση και η καλή πρόθεση από κάθε πλευρά έφερε το ενδεδειγμένο αποτέλεσμα. Καιρός οι κομματικές σκοπιμότητες και οι ανεδαφικές προσωπικές επιδιώξεις να γίνουν παρελθόν προς το κοινό συμφέρον.

Βιώσαμε βέβαια ταυτόχρονα και τον παραλογισμό,από μια πλευρά δικαιολογημένο,των τέως - πλέον -απολυμένων της εταιρείας ΚΑΤΣΕΛΗ. Ναι είναι άδικο και οδυνηρό να βρίσκεται χωρίς δουλειά ένας οικογενειάρχης. Δεν είναι όμως υπεύθυνος ο Δήμαρχος για τις αποφάσεις του κάθε επιχειρηματία και τον τρόπο που εκείνος κινείται επιχειρηματικά. Ειδικότερα ο μεγαλομέτοχος της συγκεκριμένης εταιρείας - αλλά και άλλων εταιρειών -που αποφάσισαν να κλείσουν την εν Ελλάδι δραστηριότητα τους και να την μεταφέρουν σε άλλη χώρα. Έχουν το σκεπτικό και το δίκιο τους. Είναι απλά τα πράγματα στον ιδιωτικό τομέα και δεν εξαρτώνται οι αποφάσεις του επιχειρηματία από κομματικά συμφέροντα ή πολιτικό κόστος παρά μόνο από την κερδοφορία της επιχείρησής τους και το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο καλούνται να λειτουργήσουν.

Καταρχάς δεν γνωρίζει κανένας επιχειρηματίας τι του ξημερώνει αύριο. Δεν γνωρίζει πόσο θα κοστίζει αύριο το όποιο κρατικό «κούρεμα», ούτε τι φόρο θα πληρώσει, ή πόσο μπορεί να στηριχτεί στο τραπεζικό σύστημα και τι του επιφυλάσσει αυτό. Θέλει σταθερότητα του φορολογικού καθεστώτος, του τραπεζικού συστήματος, του θεσμικού πλαισίου και βεβαίως εργασιακή ειρήνη.

Γιατί έφυγε η coca cola; Γιατί έφυγε η Pirelli; Γιατί έφυγαν σε ένα χρόνο 126 επιχειρήσεις από τις Αχαρνές; Φταίνε οι εκάστοτε Δήμαρχοι; Γιατί θα κλείσουν – με μαθηματική ακρίβεια- και όσες άλλες επιχειρήσεις αυτού του μεγέθους υπάρχουν; Φταίνε μόνο οι επιχειρηματίες; Μερίδιο ευθύνης δεν έχει το κράτος και οι “συνδικαλιστές της καρέκλας” που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι η τσέπη τους και ποτέ το δίκαιο των πολλών και η στήριξη της εργασίας τους; Τη δουλειά σου για να την έχεις πρέπει να την στηρίζεις. Δεν την στηρίζεις; Θα έρθει η στιγμή που θα είναι για σένα η πλέον ακατάλληλη και αυτή που θα σε διώξει. Είναι κουβέντες αυτές που εκστόμισαν προς τον Δήμαρχο; Έχει καμία ευθύνη ο Δήμαρχος ή μπορεί να επιβάλει στον εν λόγω επιχειρηματία την επαναλειτουργία της επιχείρησης; Όταν ήδη έχει μεταφέρει τη δραστηριότητα του στην Βουλγαρία; Γιατί κατέφυγε σ΄ αυτήν την λύση; Δεν του άρεσε η περιοχή και ο Δήμαρχος; Δεν του άρεσαν οι κλιματολογικές συνθήκες; Είναι καλύτερες στην Βουλγαρία; Όχι. Στη Βουλγαρία υπάρχει σταθερό φορολογικό πλαίσιο και το συνδικαλισταριό που εδώ εξαγγέλλει ό,τι ώρα του καπνίσει και για ψύλλου πήδημα ακόμη, απεργία, καταστρέφοντας κάθε προγραμματισμό της επιχείρησης, εκεί είναι ανύπαρκτο. Είναι πόνος η απόλυση από κλείσιμο τέτοιων επιχειρήσεων όχι μόνο για τους ανθρώπους που είχαν δουλειά, αλλά και για τον Δήμαρχο και κάθε συνάνθρωπο.

Δεν πονάνε μόνο οι εργατοπατέρες και οι κομματοποιημένοι Συνδικαλισταράδες. Εκεί δείχνουν το μπόϊ τους και.. το μέταλλο της φωνής τους. Μυαλό πριν φτάσει η κατάσταση σε τέτοια σημεία δεν υπήρξε ποτέ ούτε θα υπάρξει από το είδος τους. Τι να σου κάνει ο Δήμαρχος και τι ο υπουργός; Θα τον χαϊδέψουν για να τον καλοπιάσουν μήπως και αλλάξει γνώμη; Θα του δώσουν χρήματα; Το έχουμε ξαναδεί το έργο σε άλλη επιχείρηση. Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας δεν χρωστάει σε κανέναν εργαζόμενο τίποτα, ούτε στο κράτος. Διοικεί κερδοφόρα επιχείρηση και όμως μάζεψε τα μπογαλάκια του και μετακόμισε. Ποιος θα έχει το κουράγιο της αυτοκριτικής; Γιατί ο κύριος Δαυίδ με τις 170 επιχειρήσεις προέβη στην εν λόγω πράξη; Τι, ή ποιος-οι τον ανάγκασαν;

Ο Δήμαρχος πολύ καλά το χειρίστηκε και αυτό το θέμα.

Το υπόλοιπο μπάχαλο- γιατί περί μπάχαλου πρόκειται και όχι Δημοτικό Συμβούλιο- τι μέλλει γενέσθαι;