Οι μάχες που χρειάστηκε να δώσω στην ζωή μου δεν ήταν λίγες. Γνωρίζω πολύ καλά από αυτές και τις δίνω ακόμα και σήμερα, όπου κρίνω πως πρέπει. Άλλωστε τι θα ήταν η ζωή χωρίς μάχες που υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια και τις αρχές των ανθρώπων; Τίποτα!
Είμαι όμως εξαιρετικά επιφυλακτική με τις «χαμένες» μάχες. Αυτές που τις δίνεις «για την τιμή των όπλων» αν και ξέρεις ότι «είσαι χαμένος από χέρι». Δεν τις θεωρώ έξυπνες.
Μιλώ για τις μάχες που δίνονται αυτή ακριβώς της χρονική συγκυρία που η χώρα μας είναι υπόδουλη στους νταβατζήδες και τους τοκογλύφους της και προσπαθούμε μέσα από εκ των προτέρων χαμένες μάχες να διατηρήσουμε ό,τι έχει ήδη χαθεί.
Για έναν βασικό –βασικότατο- λόγο: ο χρόνος που χάνεται σε χαμένες διεκδικήσεις και κεκτημένα, αποστερείται από τον χρόνο της ΠΕΡΙΣΚΕΨΗΣ και του ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ για το πώς θα «κουμπώσουμε» με τις λιγότερες δυνατές απώλειες στην νέα κατάσταση που μας παρασύρει στο γκρεμό.
Αντί για κραυγές και ουρλιαχτά, οιμωγές και θρήνους, προτιμώ την ψυχραιμία, την σκέψη μέσα από εμπειρία και τον σχεδιασμό δράσεων και τρόπων για να πηδήξω το ποτάμι. Αλλιώς, θα με καταπιεί όπωσδήποτε, κραυγάζουσα και κλαίουσα. Δεν ξέρω για σας, εμένα όμως δεν μου ταιριάζει αυτό. Αλλωστε….είμαι ΕΛΛΗΝΙΔΑ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου