Απεχθάνομαι τις κηδείες. Γενικά, απεχθάνομαι ό,τι δεν μου αφήνει περιθώριο να αγωνιστώ, να παλέψω, να προσπαθήσω να αλλάξω μια στραβή «πορεία». Θέλω όταν «χάνω», να χάσω μετά από μάχη και προσπάθεια. Γι αυτό, απεχθάνομαι τις κηδείες. ΄Επειτα στις κηδείες δεν αντέχω τους «θλιμμένους». Αυτούς που «θλίβονται» εις επήκοον και θέα όλων. Ούτε τους αληθινά θλιμμένους αντέχω. Γιατί δεν μπορεί να τους παρηγορήσει κανείς. Κανείς. Και βρίσκω εξοντωτικό, εξουθενωτικό το «να ζήσεις να τον θυμάσαι». Επίσης απεχθάνομαι τους επικήδειους. Είναι ΑΝΟΥΣΙΟΙ. Και ανωφελείς. Σαν τους κώνωπες. Και ακούγονται σαν παρωδία. Με τα ίδια πάντα λόγια, που ρίχνονται στα πόδια του φέρετρου αθρόα και άτακτα σαν πέτρες, αφού –ως επικήδειοι- κρίνονται εις πλείστας όσας περιπτώσεις «αναγκαίο κακό».
΄Επειτα πιστεύω πως ο ΠΟΝΟΣ είναι ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ.
Γι αυτό, εδώ, σ’αυτό το γραπτό, εγώ αντί για επικήδειο, θα γράψω μια ιστορία. Ένα παραμύθι. Για να χαιρετίσω από την απέναντι πλευρά του ποταμιού τον καλό, γλυκό, ήρεμο ΦΙΛΟ μου –και φίλο του ΓΙΑΝΝΗ- Χρήστο Ντούρο του Παναγιώτη.
Παράλληλα, το παραμύθι μου αυτό, θα ήθελα να πάει στο αυτί Εκείνου. Και Εκείνος, ως Πανάγαθος και Ελεήμων, ξέρει, πως εμένα στην ώρα μου θα με χαστουκίσει για άλλα, αλλά δεν θα μου καταλογίσει ποτέ ΨΕΜΑΤΑ.
΄Ηταν μια φορά κι έναν καιρό που λέτε, μια πόλη που την έλεγαν «ΑΧΑΡΝΕΣ».
Σ’ αυτήν τη πόλη, -το παραμύθι θα μιλήσει για την πόλη ΑΛΛΗ φορά εκτενέστερα-και κατά το έτος 2006, έγιναν δημοτικές εκλογές.. και οι εκλογές χάθηκαν για την τότε δημαρχία.
Όλοι σ’ αυτήν την πόλη ήξεραν το γιατί και το πώς .
Ο αντιδήμαρχος οικονομικών της πόλης «Αχαρνές» Χρήστος Ντούρος παθαίνει έμφραγμα και «φιλοξενείται» στην εντατική στο ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ. Οι φίλοι πήγαν να τον δουν. Στην αρχή, ο κίνδυνος ήταν έντονος. Λίγο μετά πέρασε, ο Χρήστος το ξεπέρασε και βγήκε από το Νοσοκομείο με συστάσεις για «μεγάλη προσοχή» και «μακριά από έντονες συγκινήσεις».
Ο δήμος ερήμωσε. Αμέσως μετά τις εκλογές, ΟΥΔΕΙΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ, πλην του δημοτικού συμβούλου κ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗ. Χαμός. Τα σκουπίδια στους δρόμους σάπιζαν και οι νεοεκλεγμένοι ένιωθαν από τον Οκτώβριο δήμαρχοι ενώ οι χαμένοι ένιωθαν ότι έπρεπε να διασκορπιστούν εις τα εξ ών συνετέθησαν.
Ο Χρήστος τα παρακολουθούσε.
Ανάμεσα σε όσους εγκαταστάθηκαν ήδη στον δήμο, άρχισε να σέρνεται σαν φίδι η φήμη για «τα εκατομμύρια που έλειπαν» και για το ότι «ο νέος δήμαρχος θα τους πάει όλους στον εισαγγελέα».
Και εγκαθίσταται η νέα δημοτική αρχή. Και ανοίγουν το ταμείο. ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. Το ταμείον, είναι μείον.. Η έλλειψη χρημάτων εξαγριώνει τα πνεύματα όλων των «κερδισμένων».
ΆΛΛΑ περίμεναν και ΑΛΛΑ βρήκαν.
Τρία χρόνια μετά, αυτό που γράφω, επιβεβαιώνεται ΑΥΤΟΛΕΞΕΙ σε συνέντευξη του κ. Κολετζάκη , αντιδημάρχου οικονομικών σε φίλα προσκείμενη εφημερίδα του:
-« δεν βρήκαμε χρήματα…».
Μίσος παντού. Φήμες για κολοσσιαία ποσά που έχουν «φαγωθεί», λεφτά «που λείπουν από το ταμείο του δήμου» και όργιο περί αποκεφαλισμού κάποιων. Ο κόσμος ακούει παγωμένος και δεν ξέρει τι να πιστέψει. Και οι «εισαγγελείς» του τοπικού δημοτικού συστήματος εκτοξεύουν δεκάρικους περί «ηθικής» και «τιμωρίας»!!
Με αποκορύφωμα την κραυγή των «τιμωρών» ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ:
-που είναι τα λεφτά αντιδήμαρχε;
Ο αντιδήμαρχος εξηγεί. Καταθέτει έγγραφα. Ξανά, και ξανά. Όμως αυτά προσπερνώνται, δεν κάνουν ντόρο όπως οι κραυγές. Ο ορκωτός λογιστής δηλώνει ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ σε δημοτικό συμβούλιο απολογισμού:
-..δεν φαίνεται να λείπουν χρήματα..
Για να απαντήσει ο νυν αντιδήμαρχος:
-..ΛΕΙΠΟΥΝ!!!!!
Και τότε γίνεται κάτι που δεν έχει προηγούμενο: ενώ ο Χρήστος Ντούρος ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ, αλλά αντιδήμαρχος υπό τις εντολές άλλου, υφίσταται βολές ανείπωτες:
Παρακολουθεί βήμα-βήμα ντόπιο «πολιτικό» να ψάχνει την μερίδα του στο Υποθηκοφυλάκειο για να ανακαλύψει «διαμερίσματα» που ο αντιδήμαρχος υποτίθεται πως είχε αγοράσει με λεφτά του.. δήμου αλλά.. τι περίεργο.. δεν βρίσκει τίποτα!
«Λίρες», «καταθέσεις στο εξωτερικό», «βίλες με.. πισίνα» δεν φαίνονται πουθενά! ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ!!
Βιώνει μια μοναδική επίθεση κατά του ιδίου και του πρώην δημάρχου κ. Στριφτού που δεν έχει προηγούμενο σε αγριότητα και μεροληψία. Από άτομα που δεν αποδείχτηκαν μόνο «λίγα» αλλά και.. κάτι παραπάνω, βυθίζοντας την πόλη στο μαύρο σκοτάδι της αγραμματοσύνης και της ανικανότητας με την βοήθεια βδελλών …
Ουδείς ας πούμε αναφέρει ότι το πραγματικό -και δεν αντιλέγει κανείς- έγκλημα της δημαρχίας Στριφτού δηλαδή η μισθοδοσία και διατήρηση ΧΙΛΙΩΝ ΕΠΤΑΚΟΣΙΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ( 1.700 (!!) απαιτεί ένα μηνιαίο κόστος 3.500.000€ μόνο για μισθοδοσία!! 3.500.000 €!!
Που να βρεθούν τόσα λεφτά;
Κανείς παρεπιπτόντως δεν φαίνεται να θυμάται ότι το δάνειο του Στριφτού δεν πήγε μόνο σε αυτό τον .. «κωδικό» ΑΛΛΑ ΞΟΦΛΗΣΕ και μια άλλη εγκληματική οφειλή: ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΠΑΠΑΝΙΚΑ ύψους –κρατηθείτε- δώδεκα εκατομμύρια ευρώ !!! (12.000.000 ευρώ!!).
Κανείς δεν αναφέρει ότι τα δάνεια ΞΟΦΛΗΣΑΝ δυσθεώρατα και τρομακτικά ΧΡΕΗ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΙΚΑ… λες και οι πολίτες χρωστάγανε να εξοφλήσουν οι ίδιοι αυτά τα εγκλήματα που είχαν φορτωθεί στην πλάτη τους!
Παρακολουθούμε όλοι «πολιτικό άνδρα» –γνωρίζω ποιος είναι και τον ξέρουμε πολλοί- που διοχετεύει «στοιχεία» στον ημερήσιο τύπο και αυτός με την σειρά του- φιλίες γάρ- διασύρει τον δήμο Αχαρνών ΠΑΝΤΟΥ και τον αντιδήμαρχο ειδικότερα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ, εξηγήσεις, πλήρη αναφορά για το τι και το πώς. Οι καταγγελίες των απίθανων «Γαβριήλ με την ρομφαία» καταγράφονται στον ημερήσιο τύπο, οι επιστολές του Ντούρου όχι. Και η φήμη, γίνεται φίδι με δύο κεφάλια, με μοναδική μαεστρία και ο στόχος επιτυγχάνεται: ΦΙΜΩΝΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ!! Έτσι η ανωφελής ως κώνωψ νυν δημαρχία, δρα ανεξέλεγκτη, χωρίς καμιά αντιπολίτευση και έλεγχο και αποδεικνύεται η χειρότερη όλων των εποχών και συνεπικουρούμενη από άλλους ντόπιους «προστάτες» της.
Ο αντιδήμαρχος όμως Χ. Ντούρος, δεν αντέχει το όλο «παιχνίδι». Ονειρεύεται να γίνει δήμαρχος αλλά τον προδίδει η θνητή του ύπαρξη: δεν αντέχει αυτού του μεγέθους την πολεμική.
Χειροτερεύει.
Και προχθές, αποφάσισε να φύγει.
Και το παραμύθι μου (δεν) τελειώνει εδώ.
Εγώ, δεν είμαι ούτε δικαστής, ούτε εισαγγελέας, ούτε μισθοφόρος κανενός. Και το ξέρουν όλοι στον τόπο μου. Η καταγραφή όμως της αλήθειας είναι η δουλειά μου. Και φυσικά δεν τελείωσα εδώ. Θα επανέλθω. Γιατί αυτό το «παραμύθι» έχει πολλούς αφηγητές και ακόμα περισσότερες επί μέρους ιστορίες. Και μπορεί να τις περιγράφουμε εδώ στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ επί δέκα συναπτά έτη, όμως είναι πολύ μεγάλο «παραμύθι» για να τελειώσει εδώ.
Ας χαιρετίσω λοιπόν τον καλό, γλυκό μου και ευγενικό φίλο. Με την αλήθεια να λάμπει, μέσα από μια φράση του «εισαγγελέα των εισαγγελέων» νυν δημάρχου Φωτιάδη που ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ:
-..ψάχνουν , ψάχνουν οι ελεγκτές ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ!!!
Αυτή την φράση, την δένω στο άσπρο μου μαντήλι δίκομπο και με αυτό χαιρετάω τον καλό μου φίλο με πόνο βαθύ. Και όταν αυτός ο πόνος περάσει, θα επανέλθω. Γιατί τίποτα δεν τέλειωσε….
Γιατί τα εγκλήματα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ..
Φίλε μου Χρήστο, αγαπημένε μου μπεσαλή φίλε, φίλε μου φιλότιμε και ευαίσθητε, καλοπροαίρετο και υπομονετικό μου φιλαράκι, να πας στο καλό. Εις το επανιδείν..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου