ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΒΟΥΡΑΝΑΚΗΣ: ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

"ΔΥΣΚΟΛΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ"

Ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου μετά τις πρώτες μέρες διακυβέρνησης και τον έλεγχο των οικονομικών δεδομένων υπό την «πίεση » των εταίρων στην ΕΕ, παρουσίασε το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί η χώρα προκειμένου ν’ αντεπεξέλθουμε στην κρίση. Υποχρεώθηκε να ισορροπεί σε δυο διαφορετικά πράγματα. Πρώτα να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους για την πρόθεση της Κυβέρνησης για περιορισμό των δημοσιονομικών δαπανών άρα περιορισμό του ελλείμματος και κατά δεύτερον να εφυσηχάσει τους Έλληνες φορολογούμενους ότι θα είναι πιστός στις προεκλογικές εξαγγελίες του.

Όσο και αν τα μέτρα είναι σε μια θετική κατεύθυνση, γεγονός για το οποίο συμφωνούν όλοι, δεν κρίνονται όμως επαρκή για την έξοδο από την κρίση ούτε έχουν άμεση απόδοση, ώστε να πείσουν τις αγορές χρήματος για την φερεγγυότητα του Ελληνικού κράτους τόσο στις βραχυπρόθεσμες (3η-5η ομόλογα) υποχρεώσεις του όσο και μακρύτερου χρόνου δανεισμού ( 10η ομόλογα). Δεν έπεισε κοντολογίς, αφού θα ξεκινήσει την αποπληρωμή τους μετά το 2013. Έτσι οι δανειστές μας έβαλαν έτσι απλά μεγαλύτερους τόκους στα δάνεια της Ελλάδας. Αγοράζουμε χρήμα πιο ακριβό εμείς γιατί είμαστε ασυνεπείς. Μας λένε κατάμουτρα δηλαδή ότι δοθείσης ευκαιρία πλουτίζουν εκ του ασφαλούς σε βάρος μας.

Αγόρασε κάπως ακριβά λίγο χρόνο ο Πρωθυπουργός χωρίς να μπορεί να πράξει διαφορετικά. Η πραγματική κατάσταση της οικονομίας είναι άλλη και η αποτύπωση της απαντάται στην καθημερινότητα του επιχειρηματία, του μισθωτού στον ιδιωτικό τομέα, του συνταξιούχου των 500-600€. Σε κανέναν άλλο. Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα ή ό,τι παράγει δεν είναι ανταγωνιστικό, η ευθύνη βαραίνει διαχρονικά όλες τις Κυβερνήσεις. Αυτό όμως δεν το ενστερνίζεται κανένας από τους «άρχοντες». Η διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος έχει μοναδικούς υπεύθυνους τους εκάστοτε διοικούντες όλων των βαθμίδων, αλλά το μάρμαρο καλούνται να το πληρώσουν πάντα οι ίδιοι αμετανόητοι και αιθεροβάμονες. Το γεγονός της διαπίστωσης ότι «πιάσαμε πάτο» και πρέπει να αλλάξουν όλα όσα μέχρι σήμερα ως κουτόχορτο μας τάιζαν, δεν είναι …ευκολοχώνευτο.

Είναι όμως γεγονός ότι ως κράτος από την εποχή του Καποδίστρια χρωστούμε τις πατάτες που είχε φέρει για να μάθουν οι Έλληνες να καλλιεργούν και να τις βάλουν στην διατροφή τους. Και δεν είμαστε «κακοπληρωτές συνέλληνες»-που λέει και ο τραγωδός-αλλά αφελείς που δανείζονται συνεχώς ακόμη και για εορτές ή διακοπές με τρομερά επιτόκια. Δάνεια για εξοπλισμούς, δάνεια για μισθούς, δάνεια για σαμπουάν, δάνεια για πατάτες, δάνεια, δάνεια, δάνεια………συνεχώς. Και όπως γνωρίζετε καλά από την συναναστροφή σας - ναι καλά λέω - με τις Τράπεζες οι οποίες όταν έχει λιακάδα σας δίνουν ομπρέλα και όταν βρέχει σας την παίρνουν, έτσι και οι τοκογλύφοι του κράτους μας- συγγνώμη δανειστές μας-καλόμαθαν και θέλουν μεγαλύτερο τόκο. Και που να τα βρει να τα δώσει ο μη έχων; Ποιος του άφησε σάλιο; ΚΑΝΕΝΑΣ.

Αυτό που θα γίνει στην τελική, είναι ότι θα έρθουν κι άλλα μέτρα και δικαίως και μάλιστα αγόγγυστα πρέπει όλοι να συνεισφέρουμε καθώς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών ούτε και εμείς.

Κάτι πήγε να περάσει ο Παπανδρέου στη συνάντηση των αρχηγών για την διαφάνεια στην χρηματοδότηση των κομμάτων και ποιος λέτε να διαμαρτυρήθηκε; Η Αλέκα. Η Γ.Γ. του ΚΚΕ που αγωνίζεται για τα δίκια του εργάτη και έχει υψώσει το λάβαρο της καθαρότητας και διαφάνειας.

Τι ψάχνουμε μετά; Εξεταστικές για τα πρόσφατα σκάνδαλα πρότεινε και δεν διαφώνησε ο Σαμαράς αρκεί να ξεκινήσουμε από το κάζο του χρηματιστηρίου. Και έχουν παραγραφεί όλα, μη νομίζετε ότι αν βρουν υπεύθυνο ή υπεύθυνους θα γίνει τίποτα, αλλά να! θα ξεστραβωθούνε όσοι έχουν ακόμη γράσο στα μάτια και στα αυτιά ή θα περιοριστούν επ’ ολίγον οι ματσαράγγες και οι ματσαραγγές.

Όλοι αυτοί που άκουγαν στο Ζάπειο είναι ειδικοί επί χάρτου κι αυτοί όπως και οι προηγούμενοι φωστήρες. Ένας άνθρωπος της πιάτσας δεν είχε και δεν θα αποκτήσει ποτέ λόγο, για να τους πει πως εάν δεν παραχθεί πλούτος, δηλαδή να παράξουμε ένα προϊόν με δουλειά από πραγματικούς εργαζόμενους, φόρο το κράτος δεν θα εισπράξει για να πληρώσει τις κακοκεφαλιές του και ο εργαζόμενος εάν δεν πληρωθεί, δεν θα αγοράσει για να παραχθεί κι άλλος πλούτος. Η ιστορία που ακολουθεί όσο απλή κι αν είναι ίσως ξεστραβώσει κάποιους γι αυτό και θα τη γράψω.

Πήγε λοιπόν κάποιος σε ξενοδοχείο να ενοικιάσει ένα δωμάτιο.

-«Πόσο κάνει;» , ρωτάει τον ξενοδόχο
-« 200€» απαντά εκείνος.

Του δίνει τα 200 ευρώπουλα ο κύριος και παίρνει το κλειδί για το δωμάτιο. Ο ξενοδόχος ήταν συνεπής άνθρωπος και έτρεξε να πληρώσει τα 200€ που χρωστούσε στον χασάπη. Ο χασάπης που ήταν κι αυτός φερέγγυος έτρεξε και πλήρωσε τα 200 που χρωστούσε στον μανάβη. Αυτός έτρεξε στον ψιλικατζή για να έχει το κούτελο καθαρό. Ο μπαγάσας όμως ήταν ζωηρούλης και χρωστούσε σε μια όμορφη κάποιες περιπτύξεις. Την φωνάζει λοιπόν, της δίνει τα 200€, αλλά αυτή τρέχει στον ξενοδόχο γιατί είχε υπόλοιπο «φιλοξενίας» και δίνει τα 200 στον ξενοδόχο. Όλα καλά και όλοι ξεχρεωμένοι αλλά ο ενοικιαστής επειδή δεν του αρέσει το δωμάτιο , ζητά τα χρήματα του πίσω. Ο τίμιος και φερέγγυος ξενοδόχος του επιστρέφει τα 200€ και ο πελάτης φεύγει για άλλο ξενοδοχείο.

Όλοι όμως της αλυσίδας ξεχρέωσαν και ένιωθαν ικανοποιημένοι. Στην μεταφορά της ιστορίας στην καθημερινότητα, την αλυσίδα σπάει το κράτος και οι Τράπεζες. Έτσι όλοι παρά την θέληση μας μετατρεπόμαστε σε αφερέγγυους.