Ο Μενιδιάτης ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ

Ιστοριούλες για να περνάει η ώρα…(σε τοπικό επίπεδο)

Ο ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ Ο ΓΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡΑΣ..

..μέρα Μάγκες. Δεν αρωτάω πως σας βρίσκω. Γιατί δε γουστάρω απαντήξεις σαν αυτές:

-ανάσκελα!!

-και με τα δύο φάσκελα  ανοιχτά φίλε Μητσάρα! (κατά που δε ξέρω..)

-τι αρωτάς ρε στρίτζα; ΔΕ ‘ξες;

-ά σιχτιρ Μήτσο!

..και άλλα ωραία.

Η μανταμίτσα είναι ξυπνό θηλυκό. Και αναίστητο. Τελείως όμως. Και για τούτο τα βρίσκει και με τους απεδώ και με τους απεκεί. Και βολεύεται  τζάμι και σκέτη ζάχαρη. Και μιστό, και έξτρα και κομμωτήριο και ψυχολόγα και ρουχαλάκια και χαμογελάκια που είναι τζάμπα προς όλες τις διαδρομές. Και να απασχόλησις ο μπαμπάκας και να ο ξαδερφος και να οι «προμήθειες» από τις προμήθειες. Μέγκλα δουλειά ρε απλήρωτοι ..

Η μανταμίτσα είναι αναίστητη και το είπαμε. Και αφού το είπαμε, ας πάμε και παραπέρα.

Όλα τα κανόνιζε και τα’ κρυβε σαν την γάτα. Τα’ κανε και μετά τα.. σκέπαζε!  Μέχρι που μαθευτήκανε. Αλλά όσα μαθευτήκανε, ήτονε μεταξύ φιλαρακίων, συντροφοικίων και δεν συμμαζεύεται. Τα σκ..ά τα κρύβουνε όλοι οι χεσμένοι. Μαζί, ομού και ταυτοχρόνως.

-το κορίτσι μας ρε; Κανείς δε θα το πειράξει. Και καλά κάνει να’ούμε, μ@.@κας είναι;;;;

-κοίτα σύντροφε. Εμείς φύγαμε αλλά όλα κι όλα. Το κορίτσι μας ξές έ; Δικό σου. Σα τα ματάκια σου να ‘ούμε. Και θα βοηθήσει…

Και το γαζί γάζωνε ψιλό και όμορφα κάθε τίμιο μ@.@κα στη πόλη. Μυρουδιά κανένας. Δουλειές σωστές, υπόγειες σα τα ποταμάκια της Πάρνηθας που πάνε-πάνε στο μουγκό και δεν φαίνουνται πουθενά όπως όλα τα σιγανά. Ποταμάκια.

Αλλά ο δικεόρος της το ψιθύρισε στ’ αυτάκι:

-μανδαμίτσα έχουμε πρόβλημα. Καθ΄όσον άλλαξε η «κυβέρνησις» να΄ούμε αλλά υπάρχει ένα κενό. Όχι εγκεφάλου, μανδαμίτσα από αυτό υπάρχει μπόλικο αλλά ξέ’τε, λέει η παροιμία: να κλέψεις ξέρεις. ΝΑ ΚΡΥΨΕΙΣ ξέρεις; Λέμε τώρα.

-τι υπονοάτε καλέ; Απήντηξε η μανδαμίτσα…

-εγώ δεν άφησα τίποτα σε κοινή θέα! Συμπλήρωσε περήφανη.

-ναι μανδαμίτσα αλλά κάτι καλές κοπέλες σας έχουνε ξευτιλίσει και δεν βλέπω να ταράζεστε… είπε ο ξύπνιος ο επιστήμονας.

-γιατί να ταραχτώ καλέ; Σιγά! Τι θα μου κάνουνε; Γραφτήκανε, λυσσάξανε κάτι μ@.@.κες που τα γράφουνε και ησυχάσαμε. Η πρώτη ή η τελευταία φορά είναι; Κίνδυνος ουδείς!!

-ΝΟΜΙΖΕΤΕ μανδαμίτσα!!

Εκεί ψιλοαλάτιασε:

-τι εννοείτε; Ρώτηξε κάπως μουδιασμένα..

-ο γκομπιούτερας μανδαμίτσα. Ο ΓΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡΑΣ μπορεί να σας κάνει μεγάλη ζημιά.

Γούρλωσε τα μάτια σαν την σκλώπα. Πως δεν το θυμήθηκε έγκαιρα; Τα αρχεία του σκληρού που τα γράφουνε όλα;

Έγινε στήλη άλατος. Δίκιο είχε ο δικεόρος.

Μετά ηρέμησε. Τι το είχε το μυαλό; Για φιγούρα;

-Μην ανησυχείτε καλέ. Θα το τακτοποιήσω.

-Πως μανδαμίτσα; Πρέπει να αφαιρέσετε το πεξεργαστή….

-αστείον πράγμα.. του απήντηξε

Ο πεξεργαστής εξαφανίστηκε. Ως να παρενέβει μάγος να ‘ ούμε. Και όταν εξαφανίστηκε, μέσα στο μπ…λο που το λέγανε γραφείο και ήτονε και ο πεξεργαστής, ήτονε και μια άλλη μανδαμίτσα. Που ήτονε κολλητή ενός μιστι-κού. Που ο μιστι-κός ήταν άνθρωπος του ακατοίκητου που περετούσε τον ακατοίκητο αλλά τον πλέρωνε ο μ@@@ς ο λαός.

Αλλά ο πεξεργαστής του ρουφιάνου του κομπιούτερα πάει καλιά του. Μαζί με τα άπλυτα βρακιά της «μανδαμίτσας».

Το καλλίτερο σας το κράτησα για το τέλος: ΟΛΟΙ ΤΟ ΚΡΑΤΑΝΕ ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Μ@@@κεΣ ΠΟΥ ΠΛΕΡΩΝΟΥΝΕ. Ολοι. Αλλά ξεχνάνε το Μητσάρα.

Ο ΜΕΝΙΔΙΑΤΗΣ Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ…